7.2.8.4 Meer compensatie naarmate de strafbedreiging hoger is

Bij de vaststelling in de zaak Rosin dat het mogelijk was geweest om de vragen van de verdediging tijdens het politieverhoor van de getuige te laten stellen –wat compensatie zou hebben opgeleverd – betrok het ehrm de lange gevangenisstraf die de verdachte riskeerde.1 Het lijkt er daarom op dat naarmate de strafbedreiging hoger is, de autoriteiten meer inspanningen zullen moeten doen om de verdediging in staat te stellen de getuige tijdens het voorbereidend onderzoek te ondervragen. Dit verbaast niet, omdat ten aanzien van de vraag of een goede reden heeft bestaan voor het ontbreken van een ondervragingsgelegenheid, de strafbedreiging ook van belang lijkt te zijn.2 In de zaak Rosin beschouwde het ehrm alleen een ondervraging ter zitting als een effectieve ondervraging. Zou een ondervraging tijdens het voorbereidend onderzoek als effectieve ondervraging zijn beschouwd, dan zou de vraag of een verhoor tijdens het voorbereidend onderzoek mogelijk zou zijn geweest, aan de orde zijn gekomen in het kader van de beoordeling of een goede reden bestond voor het ontbreken van een effectieve ondervragingsgelegenheid.3 Het ligt voor de hand om de inhoudelijke beoordeling op dezelfde manier uit te voeren, ongeacht de plaats in het beslismodel.

Omdat het ehrm de strafbedreiging niet vaak heeft genoemd in de jurisprudentie sinds Al-Khawaja & Tahery, kan niet worden vastgesteld of deze factor in het algemeen relevant is ter bepaling van de vereiste omvang van de compensatie. Het komt mij redelijk voor om meer waarborgen voor de betrouwbaarheid van de getuigenverklaring te eisen naarmate de strafbedreiging hoger is. Dat mag er overigens niet toe leiden dat bij lagere strafbedreigingen nauwelijks gecompenseerd zou hoeven worden. Het algemene uitgangspunt is immers dat strong procedural safeguards worden ingebouwd in de strafrechtelijke procedure.