7.4 Conclusie

Zowel het ehrm als de Hoge Raad is van oordeel dat de onmogelijkheid een beslissende getuige te ondervragen kan worden gecompenseerd. Waar het ehrm een algemene regel heeft geformuleerd, heeft de Hoge Raad tot nu toe volstaan met een beoordeling in concrete gevallen. Ik vermoed echter dat de Hoge Raad ook in andersoortige gevallen de mogelijkheid van compensatie zal aanvaarden. Aan alle door de Hoge Raad en Nederlandse feitenrechters in hun oordeelsvorming betrokken factoren heeft ook het ehrm compenserende werking toegekend.

Uit de jurisprudentie van het ehrm kunnen algemene uitgangspunten worden gedestilleerd met betrekking tot de vraag hoeveel compensatie vereist is: naarmate de getuigenverklaring beslissender is en naarmate de beperking van het ondervragingsrecht ingrijpender is, is meer compensatie vereist. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad blijken deze uitgangspunten niet. Daaruit blijkt evenmin of contra-indicaties voor het aannemen dat de getuigenverklaring betrouwbaar is, in aanmerking moeten worden genomen. Aan deze constateringen kunnen echter geen conclusies worden verbonden, aangezien de Hoge Raad tot nu in slechts enkele gevallen een oordeel heeft gegeven over de vraag of de door het gerechtshof genoemde compensatie volstond.

Vóór het arrest Al-Khawaja & Tahery was het Nederlandse strafrecht ten aanzien van compenserende maatregelen niet in overeenstemming met het evrm-recht. Sinds de bij dat arrest aangebrachte relativering zit de Hoge Raad met de door hem gehanteerde regels over compensatie op dezelfde lijn als het ehrm.1 Er moet worden afgewacht of dat in de toekomst ook zal gelden ten aanzien van de vereiste omvang van de compensatie.