7.2.8.8 Invloed van positieve verplichtingen?

In de zaak Sievert stelde het ehrm vast dat de getuigen de vragen van de verdediging niet hadden beantwoord en dat daarvoor een goede reden bestond. Het liet in het midden of de getuigenverklaringen van beslissende betekenis waren, maar stelde wel vast dat voldoende compensatie was geboden. In deze zaak werd een politieagent vervolgd wegens de dood van een verdachte in een politiecel. Het ehrm overwoog dat de overheid in zo’n geval verplicht is om te onderzoeken wie voor de dood aansprakelijk is en deze persoon ook te straffen. Deze positieve verplichting vloeit voort uit de artikelen 2 en 3evrm.1 Zij maakte het wenselijk om de getuigenverklaring aan het bewijs te laten meewerken. Nadat het ehrm dit had opgemerkt, vervolgde het zijn overwegingen met een onderzoek naar compenserende factoren. Dat onderzoek werd gedaan ‘in this connection’, waarmee het ehrm een verband leek te leggen tussen de positieve verplichting en de compenserende factoren. Mogelijk mag hieruit worden afgeleid dat sneller voldoende compensatie zal worden aangenomen wanneer de overheid een positieve verplichting heeft om de dader van het strafbare feit te bestraffen. Dit zou een argument kunnen opleveren om ook in zedenzaken metminder compensatie genoegen te nemen. Uit artikel 8evrm vloeit namelijk een positieve verplichting voort om daders van zedendelicten op te sporen en te bestraffen.2 Ook hier speelt echter een rol dat in zedenzaken relatief vaak valse verklaringen worden afgelegd. Zeker als kinderen in dergelijke zaken als getuige optreden, zal aanleiding kunnen bestaan om juist meer compensatie te eisen.3