6.3.2 Totstandkomingsgeschiedenis

De bepaling staat al sinds 1929 in de wet. Artikel 53c lid 1 WvK bepaalde dat“de door den rechter benoemde personen zijn gerechtigd tot inzage van de boeken en bescheiden der naamloze vennootschap, waarvan de kennisneming tot richtige vervulling van hunne taak nodig is. De waarden der vennootschap moeten hun, desverlangd, worden getoond.” In het oorspronkelijke wetsvoorstel was deze bepaling opgenomen in het voorgestelde artikel 52f WvK en geformuleerd als een medewerkingsplicht van “ieder bestuurder en commissaris en, in het algemeen, ieder persoon in dienst der naamloze vennootschap” om “voor zoverre van hem afhangt, de door den rechter benoemde personen toegang te verlenen tot alle kantoren en inrichtingen der vennootschap, hun de boeken met alle daarbij behorende bescheiden open te leggen en hun alle waarden der vennootschap te vertonen”.1 De bepaling was toegelicht met de opmerking dat “het onderzoek (…) in vele gevallen onmogelijk (zou) zijn, of althans niet het gewenste licht (zou) verspreiden, zo niet aan de in het artikel genoemde personen de aldaar omschreven verplichtingen werden opgelegd”.2 In 1971 is deze bepaling verplaatst naar artikel 53b, eerste lid, eerste twee volzinnen, WvK. Bij deze wijziging is het taalgebruik aangepast aan de nieuwe spelling en is de bepaling aangepast aan het feit dat de onderzoekers door de Ondernemingskamer worden benoemd. Bij de invoering van boek 2 BW in 1976 is de bepaling verplaatst naar artikel 2:351 lid 1 BW en is “(naamloze) vennootschap” vervangen door “rechtspersoon”. De toevoeging dat de bepaling ook van toepassing is op de cv of vof waarvan de rechtspersoon vennoot is, is toegevoegd bij de wetswijziging in 1994.