7.2.11.2 Sinds al-khawaja & tahery

Het ehrm heeft de hiervoor geciteerde overweging met betrekking tot extreme care uit het arrest Doorson geciteerd in het arrest Al-Khawaja & Tahery, in een overweging waarin een argument van de Britse regering werd verworpen.1 In de jurisprudentie sinds Al-Khawaja & Tahery is de eis van extreme care niet meer genoemd in algemene overwegingen. Bij de concrete beoordeling van zaken onderzocht het ehrm ook niet meer zelfstandig of aan deze eis was voldaan. In de zaak Sievert overwoog het ehrm: ‘In these circumstances the Court is satisfied that the necessary care was applied in the evaluation of G. and H.’s statements.’2 Het ehrm trok deze conclusie nadat het – in het kader van de beoordeling van compensatie – had onderzocht op welke wijze de nationale rechter de betrouwbaarheid van de getuigenverklaring had onderzocht. Hoewel de woorden ‘necessary care’ de suggestie wekken dat deze zorgvuldige beoordeling door de rechter een vereiste is om de getuigenverklaring voor het bewijs te gebruiken, vermoed ik dat het ehrm slechts heeft beoogd aan te geven dat de rechter zo behoedzaam met de getuigenverklaring was omgegaan dat dit als compenserende factor in aanmerking mocht worden genomen.

Het lijkt er al met al op dat het ehrm de – toch al niet zo sterke3 – eis van extreme care heeft verlaten.4 De zorgvuldige beoordeling van de betrouwbaarheid speelt nog steeds een rol, aangezien hierin compensatie kan worden gevonden. Daarmee is de extreme care niet langer een eis waaraan in alle gevallen moet worden voldaan, maar een omstandigheid die kan voorkomen dat het ondervragingsrecht geschonden wordt geacht.