3.4.1 Inleiding

Zoals hiervoor aangegeven, is met de Richtlijn marktmisbruik één gemeenschappelijk rechtskader tot stand gebracht dat erop gericht is marktmisbruik — dat wil zeggen: handel met voorwetenschap en marktmanipulatie — te bestrijden. Dit gemeenschappelijk rechtskader bestaat uit een samenstel van verbods- en gebodsnormen, een toedeling en verdeling van taken en bevoegdheden voor het toezicht op de naleving en de handhaving van die normen en een stelsel van samenwerking tussen de lidstaten en de door elk van de lidstaten aangewezen bevoegde autoriteiten.1 Onderdeel van de in de Richtlijn marktmisbruik voorkomende gebodsnormen is de voor "emittenten van financiële instrumenten" geldende verplichting om voorwetenschap die rechtstreeks betrekking heeft op de betrokken emittent zo spoedig mogelijk openbaar te maken (art. 6 lid 1).

Zonder overdrijving kan gesteld worden dat de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen enigszins in de schaduw lijkt te staan van de in de Richtlijn marktmisbruik voorkomende verbodsnormen. Die verbodsnormen zijn: (i) het verbod van handel met voorwetenschap (art. 2), (ii) het tipverbod (art. 3) en (iii) het verbod van marktmanipulatie (art. 5). Dat de focus vooral is gericht op deze verbodsnormen houdt uiteraard verband met het eigenlijke onderwerp van de Richtlijn marktmisbruik. Met deze richtlijn wordt beoogd om marktmisbruik tegen te gaan en de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen is slechts één van de instrumenten die daarvoor worden ingezet. Daarnaast wordt het feit dat de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen weinig prominent naar voren komt in de Richtlijn marktmisbruik in de hand gewerkt doordat de openbaarmakingsplicht slechts fragmentarisch in die richtlijn geregeld is. Een meer uitgewerkte regeling aangaande een aantal belangrijke facetten van de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen is namelijk niet in deze richtlijn te vinden, maar in de Transparantierichtlijn die bijna twee jaar na de Richtlijn marktmisbruik tot stand is gekomen (zie § 3.6).

Hierna zal aan de hand van de meest relevante bepalingen van de Richtlijn marktmisbruik een eerste schets worden gegeven van de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen (zie § 3.4.2) en van een mogelijke herziening daarvan in het kader van een mogelijke wijziging van de Richtlijn marktmisbruik (zie § 3.4.3). Tevens zal worden ingegaan op de mate van harmonisatie — minimumharmonisatie dan wel volledige harmonisatie — die met deze Europese regelgeving is beoogd (zie § 3.4.4). Een beknopte historische terugblik op de wijze waarop de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen voorafgaand aan de Richtlijn marktmisbruik is geregeld, mag uiteraard in deze studie niet ontbreken (zie § 3.4.5). Ten slotte zal worden nagegaan welke doelstellingen met de openbaarmakingsplicht van uitgevende instellingen worden nagestreefd (zie § 3.4.6).