2.6 Alimentatienormen

Ten aanzien van bijdragen in het levensonderhoud (alimentaties) bepaalt de wet in art. 1:397 BW dat bij de bepaling van de hoogte daarvan rekening moet worden gehouden met enerzijds de 'behoefte' van de alimentatiegerechtigde, en anderzijds de 'draagkracht' van de alimentatieplichtige. Ter nadere invulling van deze vrij summiere wettelijke norm werd in 1976 door een NVvR-werk-groep voor het eerst een Rapport 'Alimentatienormen' opgesteld.1 Hierin zijn (zeer) gedetailleerde 'normen of richtlijnen'2 opgenomen voor de berekening van de draagkracht en behoefte van betrokkenen bij de vaststelling van partner- en kinderalimentatie.

De op dit moment meest recente versie van het rapport dateert van januari 2004.3 Bij het rapport behoort een bijlage met rekenmodellen, tarieven en tabellen, die jaarlijks wordt aangepast.4

Het verdient overigens opmerking dat de Alimentatienormen voor wat betreft de berekening van kinderalimentatie wellicht hun langste tijd hebben gehad. In het lBO-rapport 'Het kind centraal: verantwoordelijkheid blijft'5 is voorgesteld de kmderalimentatie voortaan niet meer door de rechter te laten vaststellen, maar door een nog op te richten (bestuurs)orgaan; bovendien -en dat is in dit verband het meest van belang - zou de hoogte van de kinderalimentatie bepaald moeten worden volgens door de overheid (lees: de wetgever) vastgestelde 'eenvoudige, duidelijke en begrijpelijke normen'. Naar aanleiding van dit rapport is inmiddels het wetsvoorstel Herziening kinderalimentatiestelsel ingediend, waarin onder meer wordt voorgesteld art. 1:404 BW aldus te wijzigen dat kinderalimentaties voortaan worden vastgesteld op basis van in een algemene maatregel van bestuur vastgelegde (forfaitaire) bedragen.6