7.1.2.2 Geheimhoudingsplicht

Bij de invoering van het enquêterecht in 1929 bepaalde artikel 53c lid 2 WvK al dat het de met het onderzoek belaste personen verboden is hetgeen hun nopens de zaken der vennootschap blijkt, verder bekend te maken dan hun opdracht met zich brengt. De bepaling, die in het oorspronkelijke wetsvoorstel niet voorkwam, is toegevoegd in het gewijzigd ontwerp van wet en niet toegelicht.1 Bij de herziening van het enquêterecht in 1971 is de bepaling, in iets andere bewoordingen, opgenomen in artikel 53b lid 2 WvK. Deze tekst is bij de invoering van Boek 2 BW letterlijk overgenomen in artikel 2:251 lid 2 BW en sindsdien niet meer gewijzigd. De vertrouwelijkheid van het onderzoek is verder gewaarborgd door het feit dat het verslag slechts aan een beperkt aantal partijen wordt toegezonden, de Ondernemingskamer bepaalt voor wie het verslag ter inzage wordt gelegd en anderen dan de rechtspersoon alleen met machtiging van de voorzitter van de Ondernemingskamer uit het verslag mededelingen mogen doen. De totstandkomingsgeschiedenis van deze bepalingen bespreek ik in§ 11.3.2.

In het voorstel voor de Wet aanpassing enquêterecht was de laatste volzin van artikel 2:350 lid 4 BW nog niet opgenomen. Deze toevoeging is het gevolg van het aannemen van een amendement van de Kamerleden Van der Scheur en Van Toorenburg. Zij hebben dit amendement als volgt toegelicht.