8.7.6 Afsluitende opmerkingen

Wat leert deze tour d'horizon langs de diverse facetten van de selectieve contacten die uitgevende instellingen met aandeelhouders plegen te onderhouden ons? De opkomst van actieve beleggers lijkt de vennootschappelijke verhoudingen in korte tijd drastisch gewijzigd te hebben. Op geregelde basis wordt aan institutionele beleggers een toelichting gegeven op de periodieke fmanciële informatie waardoor een beter inzicht ontstaat in de performance en de vooruitzichten van de onderneming. Ook het buiten het verband van de algemene vergadering van aandeelhouders om voeren van een dialoog over de strategie van een onderneming — een koers-gevoeliger onderwerp is mijns inziens bijna niet denkbaar — lijkt inmiddels een gebruikelijke praktijk te zijn geworden. Aan de keerzijde van deze contacten wordt in het debat nog steeds te weinig aandacht besteed. Welke gevolgen heeft deze praktijk voor het vertrouwen van marktdeelnemers die worden buitengesloten van een dergelijke toelichting of dialoog en die over de inhoud of het verloop daarvan niet of nauwelijks geïnformeerd worden? Wordt het vertrouwen van deze marktdeelnemers in een eerlijke gang van zaken niet (te) zwaar op de proef gesteld? Is het reëel te veronderstellen dat dat vertrouwen zou kunnen worden gewonnen alleen al doordat uitgevende instellingen een "beleid op hoofdlijnen inzake bilaterale contacten met aandeelhouders" op hun website zouden publiceren? De boodschap is mijns inziens duidelijk. Als het geven van een nadere toelichting of het voeren van een continue en constructieve dialoog met actieve beleggers voor uitgevende instellingen een fact of life is geworden, dan zal serieus aandacht besteed moeten worden aan maatregelen die de aan deze contacten verbonden nadelen wegnemen of voorkomen. Voor het treffen van dit soort maatregelen is ook alle aanleiding nu, waar het de informatie-uitwisseling betreft, de uitzondering op het gelijkheidsbeginsel opeens de hoofdregel lijkt te zijn geworden. Wordt op dit terrein nagelaten adequate maatregelen te treffen, dan ligt een toekomst in het verschiet waarin — met een knipoog naar de beroemde allegorie Animal farm van George Orwell — alle aandeelhouders gelijk zijn, maar sommige meer gelijk dan andere zijn. Dat vooruitzicht lijkt mij onwenselijk en onhoudbaar. Voorkomen dient te worden dat door uitgevende instellingen uitsluitend nog lippendienst wordt bewezen aan het beginsel van gelijke behandeling van aandeelhouders bij informatieverschaffing. Geen woorden meer, maar daden!