10.2 Openbaarmaking van koersgevoelige informatie: de Amerikaanse benadering

In hoofdstuk 2is een schets gegeven van de wijze waarop de evenknie van de in Nederland voor beursgenoteerde uitgevende instellingen geldende openbaarmakingsplicht van koersgevoelige informatie in de federale effectenwetgeving van de USA is geregeld. Als belangrijkste feature van deze regeling kan worden genoemd dat de federale effectenwetgeving, anders dan bij ons geldt, geen permanente of doorlopende verplichting aan uitgevende instellingen oplegt om material nonpublic information onverwijld openbaar te maken. Opmerkelijk genoeg is juist het omgekeerde het geval: uitgangspunt van de federale effectenwetgeving blijkt een general rule of nondisclosure te zijn. Gebleken is dat de federale effectenwetgeving de nadruk vooral legt op de naleving door uitgevende instellingen van gedetailleerde en ook nog eens uitputtend omschreven reporting requirements, die op gezette tijdstippen bij de SEC gedeponeerd moeten worden. Pas met de totstandkoming van de Sarbanes-Oxley Act is iets meer aandacht gekomen voor doorlopende real time issuer disclosures door middel van current reports.

Intussen bestaat er wel een aantal uitzonderingen op genoemde general rule of nondisclosure waardoor het principiële verschil met de Europese benadering van de openbaarmakingsplicht van koersgevoelige informatie minder groot is dan men wellicht zou denken. Het is met name de aan de anti-fraudebepalingen van de Securities Exchange Act ten grondslag liggende eis dat mededelingen niet misleidend mogen zijn die uitgevende instellingen in de praktijk zal beletten om relevante bedrijfsinformatie voor een langere periode achter te houden. Verder noopt de eis van completeness uitgevende instellingen ertoe inzicht te bieden in al hun wel en wee. Opmerkelijk is dat als het gaat om de openbaarmakingsplicht van koersgevoelige informatie de beursreglementering in de USA geen rol van betekenis blijkt te vervullen.

Als gezegd, aangenomen wordt dat op grond van de anti-fraudebepalingen van de Securities Exchange Act voor uitgevende instellingen een affirmative duty to disclose bestaat teneinde misleiding van beleggers te voorkomen. Als maatstaf voor deze openbaarmakingsplicht is door de Supreme Court of the United States eenduidig gekozen voor de invloed die informatie waarschijnlijk zal hebben op het nemen van beleggingsbeslissingen door een imaginaire redelijk handelende belegger. In elk geval wordt daarbij geen (rechtstreekse) relatie gelegd met de invloed die van openbaarmaking van die informatie zou kunnen uitgaan op de koers van de door de uitgevende instellingen uitgegeven effecten. Is het plaatsgrijpen van een (mogelijk) openbaar te maken gebeurtenis onzeker, zoals bijvoorbeeld het eindresultaat van overnameonderhandelingen, dan dient bij de beantwoording van de vraag of een beleggingsbeslissing van een redelijk handelende belegger door nieuwe informatie beïnvloed zou worden, rekening te worden gehouden met twee factoren. Die factoren zijn: (i) de mate van waarschijnlijkheid dat een onzekere gebeurtenis zich uiteindelijk zal voordoen (probability) en (ii) de relatieve omvang van de betekenis die deze gebeurtenis heeft voor de uitgevende instelling (magnitude). Ondanks de roep van uitgevende instellingen om meer guidance te geven over de begripsinhoud van material nonpublic information blijft de Amerikaanse toezichthouder, de Securities and Exchange Commission (SEC), daarin terughoudend.

De implicaties van de duty to disclose material nonpublic information zijn in dit onderzoek uitgewerkt aan de hand van twee voorbeelden: bad news en negotiations.