5.3.4.1 Inleiding

Hoewel rechtersregelingen - met name wanneer zij op landelijk niveau tot stand komen - steeds vaker en op ruime schaal gepubliceerd worden, vindt bekendmaking nog steeds in veel gevallen in het geheel niet, of althans niet buiten de kring van de betrokken rechters of gerechten, plaats.1 In de voorgaande paragraaf is al uiteengezet dat hiervoor verschillende redenen aanwezig kunnen zijn, bijvoorbeeld dat het in een rechtersregeling neergelegde beleid nog niet voldoende uitgekristalliseerd is en men aldus (voorlopig) binding aan die regeling wil voorkomen. Hoewel voor dit laatste probleem een oplossing gevonden zou kunnen worden in het 'onder voorbehoud' bekendmaken van een rechtersregeling, zijn er mijns inziens inderdaad situaties denkbaar, waarin het legitiem is een rechtersregeling (nog) niet bekend te maken.2

De vraag rijst echter of rechtersregelingen niet in alle gevallen, ook wanneer zij uitdrukkelijk als niet-bindend bedoeld zijn, bekendgemaakt zouden moeten worden. In het bijzonder is de vraag of een dergelijke verplichting tot bekendmaking kan worden afgeleid uit art. 6 EVRM, dat eenieder bij het vaststellen van zijn burgerlijke rechten en verplichtingen recht geeft op een 'eerlijke behandeling' van zijn zaak {'fair trial'). Dit recht op een eerlijke behandeling kent een aantal aspecten, waarvan in dit verband met name relevant zijn het 'right to adversarial proceedings' (§ 5.3.4.2) en het vereiste van 'equality of arms' (§ 5.3.4.3).