5.5.1 Blokkerende werking van het beslag

227. Een beslag heeft blokkerende werking. Door het leggen van beslag verkrijgt een schuldeiser een gewaarborgde positie om zich op het beslagen goed te kunnen verhalen. Tussen het leggen van het (conservatoire, dan wel executoriale) beslag en de daadwerkelijke executie verstrijkt in alle gevallen enige tijd.1 De blokkerende werking dient ertoe deze positie te kunnen handhaven tussen de beslaglegging en de executie. Blokkerende werking beoogt te voorkomen dat het beslag door tussentijdse handelingen van de beslagene illusoir wordt. De rechten die derden door dergelijke (rechts)handelingen van de beslagene hebben verkregen, kunnen volgens de verschillende bepalingen in Rv waarin de blokkerende werking is neergelegd ‘niet worden ingeroepen’ tegen de beslaglegger. Voor roerende zaken is in art. 453a Rv bepaald dat een vervreemding, bezwaring, onderbewindstelling, of verhuring2 die tot stand is gekomen nadat de zaak in beslag is genomen, niet tegen de beslaglegger kan worden ingeroepen. Voor onroerende zaken moet op grond van art. 505 lid 2 Rv aan dit rijtje nog verpachting worden toegevoegd. Een retentierecht dat ontstaat nadat beslag is gelegd op de zaak, is ook in staat om de vervolging van het beslag aanzienlijk te compliceren. Bovendien betekent de mogelijkheid tot inroepen van het retentierecht tegen de beslaglegger, ingevolge art. 3:292 BW dat de (posterieure) retentor voorrang heeft bij verdeling van de executieopbrengst.3 In deze paragraaf ga ik na in hoeverre de blokkerende werking van het beslag de beslaglegger beschermt tegen een posterieur retentierecht.