Rechtersregelingen in het burgerlijk (proces)recht
Einde inhoudsopgave
Rechtersregelingen in het burgerlijk (proces)recht (BPP nr. II) 2004/5.3.1:5.3.1 Algemeen
Rechtersregelingen in het burgerlijk (proces)recht (BPP nr. II) 2004/5.3.1
5.3.1 Algemeen
Documentgegevens:
K. Teuben, datum 02-12-2004
- Datum
02-12-2004
- Auteur
K. Teuben
- JCDI
JCDI:ADS583076:1
- Vakgebied(en)
Burgerlijk procesrecht (V)
Toon alle voetnoten
Voetnoten
Voetnoten
Zie HR 28 maart 1990, NJ 1991, 118 m.nt. MS, r.o. 4.7.
Aldus HR 29 juni 1990, NJ 1991,120, r.o. 3.4.1. Hetzelfde geldt wanneer publicatie plaatsvindt in een door een particuliere uitgever verzorgde uitgave: zie HR 12 oktober 2001 (Staat/ Siemons), NJ 2001, 636.
Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.
De tweede voorwaarde waaraan een rechtersregeling moet voldoen teneinde als recht in de zin van art. 79 RO te kunnen worden aangemerkt, is dat deze 'behoorlijk bekendgemaakt' is. In het Leidraad-arrest heeft de Hoge Raad (in casu met betrekking tot een beleidsregel, maar de desbetreffende overweging leent zich ook voor toepassing bij rechtersregelingen) in algemene zin aangegeven wanneer zulks het geval is. Als behoorlijke bekendmaking geldt
"de plaatsing in de Staatscourant of in een ander vanwege de overheid algemeen verkrijgbaar gesteld publikatieblad, dan wel een andere door of met goedvinden dan wel medeweten van de overheid gedane bekendmaking op zodanige wijze dat verzekerd is dat de regels voor betrokkenen kenbaar en toegankelijk zijn."1
Er zijn derhalve twee mogelijkheden om aan de bekendmakingseis te voldoen. Ten eerste kan bekendmaking geschieden via een van overheidswege algemeen verkrijgbaar gesteld publicatieblad, zoals bijvoorbeeld de Staatscourant. Publicatie in de Staatscourant (of een vergelijkbaar medium) is echter niet steeds noodzakelijk. Het alternatief hiervoor is een andere wijze van bekendmaking die door of met goedvinden dan wel medeweten van de overheid plaatsvindt, mits verzekerd is dat de regels voor betrokkenen (dus niet per se: voor eenieder) kenbaar en toegankelijk zijn. Een voorbeeld van dit laatste is de losbladige uitgave van de Vreemdelingencirculaire - een beleidsregel - door (voorheen) de Staatsuitgeverij: deze uitgave geschiedt vanwege het Ministerie van Justitie en is, weliswaar tegen betaling, algemeen verkrijgbaar. Mitsdien zijn de in de Vreemdelingencirculaire neergelegde regels 'voor betrokkenen kenbaar en toegankelijk'.2
Ten aanzien van de publicatie van een rechtersregeling in de Staatscourant of in een daarmee vergelijkbaar medium gelden geen nadere eisen; bovendien zal steeds duidelijk zijn of zulks al dan niet is geschied. Deze wijze van bekendmaking blijft hier dan ook verder buiten beschouwing. In de volgende paragrafen zal nader worden ingegaan op de vraag wanneer een rechtersregeling op andere wijze behoorlijk bekendgemaakt is. Zoals in de vorige alinea al is opgemerkt, is dit slechts het geval wanneer aan twee nadere vereisten is voldaan: (a) verzekerd dient te zijn dat de desbetreffende regeling voor betrokkenen kenbaar en toegankelijk is; en (b) de bekendmaking moet met goedvinden dan wel medeweten van de overheid (in het geval van een rechtersregeling: de betrokken rechters of gerechten) zijn geschied.