8.4.1.1 Inbreuk op een vordering

487. Net als bij eigendomsrechten en andere vermogensrechten is een inbreuk op een vordering (art. 6:162 BW) mogelijk.1 Een vordering is een exclusief recht: de rechthebbende van de vordering is met uitsluiting van anderen bevoegd tot uitoefening van zijn recht. Indien een derde de uitoefening van dit recht verstoort, is sprake van een inbreuk op een recht in de zin van art. 6:162 lid 2 BW. Van een inbreuk is bijvoorbeeld sprake als een derde zich als de schuldeiser voordoet en onbevoegd de vordering int of overdraagt. Van een inbreuk op de vordering is ook sprake als een derde de rechthebbende op andere wijze hindert in de uitoefening van diens bevoegdheden, bijvoorbeeld door het achterhouden van bij de vordering behorende 'toebehoren' (vgl. art. 7:9 lid 1 BW), schuldbekentenissen (vgl. art. 6:48 lid 2 BW), bewijsstukken, executoriale titels en vuistpanden (vgl. art. 6:143 lid 1 t/m 3 BW), waardoor de schuldeiser zijn rechten (de vordering en de daaraan verbonden nevenrechten) niet kan uitoefenen. De rechthebbende kan naast schadevergoeding vorderen dat de derde zijn rechtsplicht nakomt om geen inbreuk te maken (art. 6:162 jo 3:296 BW). Dit gebeurt door een verbodsactie, waarbij van de derde bijvoorbeeld wordt geëist dat hij de onrechtmatige inning beëindigt of de schuldeiser weer in staat stelt zijn rechten uit te oefenen. Als de schuldeiser eist dat de vordering weer in zijn macht wordt gebracht, kan worden gesproken van de 'revindicatie' van de vordering (vgl. art. 5:2 BW).2 Ook de actie tot het vorderen van de benodigde informatie om mededeling te kunnen doen ('het recht op informatie'), valt hieronder.3