2.5.2 Het recht van reclame

Naast de purchase-money security interest creëert het recht van reclame in het Amerikaanse recht een voorrangspositie voor leverancierskrediet. Gedurende een korte termijn geeft dit recht de leverancier de mogelijkheid om de onbetaald gebleven zaken die hij op krediet heeft geleverd aan een insolvente koper1 die handelt in de normale bedrijfsuitoefening, te reclameren.2

Het recht strekt ter bescherming van de leverancier die zaken op krediet levert en een korte betalingstermijn verstrekt aan de koper. De leverancier zal hiervoor veelal geen zekerheidsrecht (willen) bedingen, omdat hiervoor een aantal vestigingsformaliteiten gelden en hij met de koper heeft afgesproken dat hij binnen een korte termijn wordt betaald. Hij vertrouwt op de solvabiliteit van de koper. Blijft de koper echter in gebreke met de betaling, dan kan de leverancier de zaken reclameren gedurende tien dagen na levering op grond van §2-702 UCC.3 Op deze wijze faciliteert het recht van reclame een soepel verloop van het handelsverkeer. De leverancier wordt in staat gesteld om de zaken te leveren en de koper een korte betalingstermijn te gunnen zonder een zekerheidsrecht te hoeven vestigen. Hij wordt gedurende een korte periode van rechtswege beschermd tegen niet-betaling. Ook tijdens het faillissement van de koper kan de leverancier zijn geleverde zaken reclameren. §546 sub c B.C. biedt hem die mogelijkheid. De wetgever acht het namelijk billijk dat de leverancier die zaken op krediet levert aan de vooravond van het faillissement van de koper, zijnde vijfenveertig dagen voor de faillietverklaring, kan opeisen.4

Daarnaast beschermt het recht van reclame de leverancier tegen de koper die actief een onjuiste voorstelling van zijn solvabiliteit heeft gegeven door middel van een schriftelijke verklaring om zaken op krediet te verkrijgen.5 De leverancier kan in dat geval de op krediet geleverde zaken reclameren van de insolvente koper die handelde in zijn normale bedrijfsuitoefening, zonder dat hij gebonden is aan een termijn. Op basis van de onjuiste schriftelijk verkregen informatie van de koper kan de leverancier namelijk een lange(re) betalingstermijn hebben verstrekt zonder zekerheid te bedingen, omdat hij vertrouwt op de verklaring van de koper omtrent diens solvabiliteit. Blijkt de leverancier te zijn misleid, dan acht de wetgever het niet billijk om de koper te laten profiteren van diens frauduleuze handelen. Zou namelijk de termijn van tien dagen gelden, dan kan de leverancier in veel gevallen niet reclameren, omdat hij veelal niet al binnen tien dagen ontdekt dat de koper insolvent is.6

De voorrangspositie die het recht van reclame buiten en tijdens faillissement creëert, is echter beperkt. Het recht vervalt als de geleverde zaken worden bezwaard met een zekerheidsrecht.7 Dit heeft tot gevolg dat het terugvorderingsrecht van de leverancier in veel gevallen een dode letter is.8