HR, 18-11-2011, nr. 10/03964

Deze zaak komt in aanmerking voor een verkorte conclusie.

[Verweerster 1] en [verweerder 2] hebben bij exploten van dagvaarding van 29 en 30 juli 2009 [eiser] en een medegedaagde gedagvaard voor de rechtbank Rotterdam, sector kanton (hierna: de kantonrechter) en gevorderd hen te veroordelen aan [verweerster 1] en aan [verweerder 2] ieder afzonderlijk te betalen € 1.500,00 met rente vanaf de datum der dagvaarding, met veroordeling van gedaagden in de kosten van de procedure. De grondslag van de vordering was een onrechtmatige daad, bestaande uit het (medeplegen van) mishandelen van eisers en het wederrechtelijk binnendringen van hun woning, waarvoor gedaagden strafrechtelijk zijn veroordeeld.

De kantonrechter heeft bij vonnis van 21 augustus 2009 gedaagden, tegen wie verstek was verleend, veroordeeld conform de eis van [verweerster 1] en van [verweerder 2].

[Eiser] is in verzet gekomen van dit vonnis. De kantonrechter heeft bij (verzet)vonnis van 16 juli 2010 het (verstek)vonnis van 21 augustus 2009 bekrachtigd, met veroordeling van [eiser] in de kosten van het geding. Uit rov. 2.2 t/m 2.5 van het bestreden vonnis blijkt, dat door [eiser] achtereenvolgens verschillende formele verweren zijn aangevoerd die alle ertoe leiden dat [eiser] geen inhoudelijk verweer tegen de vordering heeft gevoerd. In rov. 2.6 overweegt de kantonrechter:

Bij dagvaarding van 27 juli 2010 heeft [eiser] tijdig cassatie ingesteld tegen het vonnis van 16 juli 2010. Tegen [verweerster 1] en [verweerder 2] is verstek verleend. [Eiser] heeft het middel niet schriftelijk toegelicht.

Uit het verstekvonnis blijkt dat [verweerster 1] en [verweerder 2] bij één dagvaarding elk afzonderlijk een vordering hebben ingesteld, welke vorderingen afzonderlijk onder de in artikel 332 lid 1 Rv genoemde grens van € 1.750,00 blijven. Voor de beoordeling of het vonnis waarbij de beide vorderingen zijn afgedaan vatbaar is voor hoger beroep, mogen die vorderingen niet bij elkaar worden opgeteld (HR 25 maart 1994, LJN AD2072, NJ 1994, 392). Tegen het in eerste en hoogste ressort gewezen vonnis van 16 juli 2010 staat daarom op de voet van artikel 78 lid 5 RO en artikel 398 onder 1 Rv beroep in cassatie open, zij het slechts op de in artikel 80 lid 1 RO bedoelde gronden.

Voor zover het middel in onderdeel 1 klaagt over verzuim van vormen als bedoeld in artikel 80 lid 1 onder a RO, faalt het omdat het niet voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Het middel verzuimt met bepaaldheid en precisie te vermelden welke beslissing of overweging onvoldoende gemotiveerd dan wel onbegrijpelijk is en waarom (zie onder meer HR 5 november 2010, LJN: BN6196, RvdW 2010, 1328).

Voor zover het middel in onderdeel 2 klaagt dat de kantonrechter het recht heeft geschonden, stuit het af op het bepaalde in artikel 80 lid 1 RO. Voor zover het middel een beroep wil doen op de in HR 16 maart 2007, LJN AZ1490, NJ 2007, 637 m.nt. H.J. Snijders, aanvaarde grond voor cassatie (te weten: ‘dat een zo fundamenteel rechtsbeginsel is geschonden dat van een eerlijke en onpartijdige behandeling van de zaak niet kan worden gesproken, zoals het geval is bij het niet inachtnemen van het contradictoire beginsel, waartoe behoort hoor en wederhoor, en van het recht op gelijke behandeling (equality of arms)’), faalt het eveneens omdat het niet voldoet aan de daaraan te stellen eisen. Het middel verzuimt met bepaaldheid en precisie te vermelde welke beslissing of overweging in de bestreden uitspraak onjuist is en waarom door die beslissing of overweging het recht is geschonden (zie onder meer het hoger genoemde arrest van 5 november 2010).