2.5.3 De administrative expense priority

Uit paragraaf 2.5.2 volgt dat het recht van reclame niet kan worden uitgeoefend door de leverancier ten aanzien van zaken waarop de koper een zekerheidsrecht heeft gevestigd. In de praktijk betekende dit dat de leverancier in veel gevallen geen recht van reclame had. De wetgever onderkende dit. Hij achtte dit resultaat onbillijk, omdat de koper en zijn schuldeisers daarmee kunnen profiteren van de prestatie van de leverancier en mogelijk van het frauduleuze handelen van de koper.1

In 2005 werd daarom §503 (b)(9) B.C. ingevoerd. Op grond van bepaling is de vordering van de leverancier uit hoofde van een verkoop en levering van zaken binnen twintig dagen voor faillietverklaring aan een ‘insolvente’ koper in diens normale bedrijfsuitoefening een administrative expense. Aan een administrative expensekent §507 (a)(2) B.C. priority toe. De leverancier heeft voorrang bij de uitkering uit de failliete boedel, ongeacht of de zaken zich nog in de boedel bevinden voor deze vordering.

Deze administrative expensepriority neemt het pijnpunt bij de regeling van het recht van reclame echter niet weg. De leverancier heeft namelijk wel voorrang boven ongesecureerde crediteuren, maar moet schuldeisers met een zekerheidsrecht voor zich dulden. De administrative expensepriority geeft de leverancier dus geen voorrang bij het nemen van verhaal op de geleverde zaken voor schuldeisers van de koper met een zekerheidsrecht.2