4.3.2.1 Inleiding

143. Sinds de herziening van 2002 kent de wettelijke regeling van het burgerlijk procesrecht met art. 21 Rv een waarheids- en volledigheidsplicht. Het artikel verbiedt partijen om stellingen te betrekken waarvan zij weten of behoren te weten dat deze onjuist zijn en om zo selectief feiten aan te voeren dat het wel aangevoerde een onwaar beeld geeft van de werkelijkheid.1 Vóór de herziening werd een dergelijke waarheidsplicht wel afgeleid uit de mogelijkheid om vonnissen waarin beslissingen waren gegeven die berustten op een later door een partij ontdekt bedrog, gepleegd door de wederpartij in de procedure, te herroepen op grond van art. 382 Rv.2 In het arrest Goosen/Goosen3 oordeelde de Hoge Raad dat van bedrog in de zin van art. 382 Rv reeds sprake is, 'wanneer een partij door haar oneerlijke proceshouding belet dat in de procedure feiten aan het licht komen die tot een voor de tegenpartij gunstige afloop van die procedure zouden hebben kunnen leiden.' Dit zal zich, aldus de Hoge Raad, onder meer voordoen 'wanneer een partij feiten als hiervoor vermeld verzwijgt, terwijl zij wist of behoorde te weten dat de tegenpartij niet met die feiten bekend was of redelijkerwijs behoorde te zijn.'