Hof Arnhem-Leeuwarden, 22-11-2016, nr. 15/01574, nr. 15/01575, nr. 15/01576, nr. 15/01577, nr. 15/01578, nr. 15/01579, nr. 15/01580, nr. 15/01582, nr. 15/01583, nr. 15/01584, nr. 15/01585, nr. 15/01581

Het Hof heeft in deze zaken op 8 november 2016 uitspraak gedaan (hierna: de uitspraak).

De Inspecteur heeft erop gewezen dat in de uitspraak aan belanghebbende geen termijn is gesteld voor het voldoen aan de in de beschikkingen bedoelde verplichtingen.

In artikel 27e, lid 2, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen, is bepaald dat als een rechter het beroep tegen een informatiebeschikking ongegrond verklaart, hij een nieuwe termijn stelt voor het voldoen aan de in die beschikking bedoelde verplichtingen, in situaties waarin daar nog gevolg aan kan worden gegeven, tenzij sprake is van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht.

Het Hof voegt aan het dictum van de uitspraak toe:

– stelt belanghebbende een termijn van vier weken, gerekend vanaf de dag nadat de uitspraak onherroepelijk is geworden, voor het voldoen aan de in de beschikkingen bedoelde verplichtingen.

Deze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, mr. R.A.V. Boxem en mr. A.I. van Amsterdam, in tegenwoordigheid van mr. A. Vellema als griffier.

De beslissing is op 22 november 2016 in het openbaar uitgesproken.

De griffier, De voorzitter,

Afschriften zijn aangetekend per post verzonden op 22 november 2016

Aan belanghebbende zijn informatiebeschikkingen afgegeven die betrekking hebben op de vennootschapsbelasting voor de jaren 1999 tot en met 2010 (hierna: de beschikkingen).

Belanghebbende heeft bezwaar gemaakt tegen de beschikkingen. Bij uitspraken op bezwaar heeft de Inspecteur de beschikkingen gehandhaafd.

Belanghebbende is tegen de uitspraken op bezwaar in beroep gekomen bij de rechtbank Zeeland-West-Brabant (hierna: de Rechtbank). De Rechtbank heeft de beroepen bij uitspraak van 14 maart 2014 gegrond verklaard en de beschikkingen vernietigd.

De Inspecteur heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld bij het gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (hierna: het gerechtshof). Bij uitspraak van 28 november 2014 heeft het gerechtshof het hoger beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft de Staatssecretaris van Financiën beroep in cassatie ingesteld. Bij arrest van 18 december 2015, nr. 15/00040, heeft de Hoge Raad de uitspraak van het gerechtshof vernietigd en het geding naar dit Hof verwezen ter verdere behandeling en beslissing van de zaak met inachtneming van het arrest (hierna: het verwijzingsarrest).

Zowel de Inspecteur als belanghebbende hebben een conclusie na verwijzing ingediend. De Inspecteur heeft op 10 augustus 2016 een nader stuk ingediend. Tot de stukken van het geding behoren, naast de hiervoor vermelde stukken, het van de Hoge Raad ontvangen dossier dat op deze zaak betrekking heeft.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 24 augustus 2016 te Arnhem. Daarbij zijn verschenen en gehoord de gemachtigden van belanghebbende, prof. mr. dr. [A] en mr. [B] , alsmede namens de Inspecteur mr. [C] en drs. [D] .

Belanghebbende heeft op 23 augustus 2016 het Hof en de wederpartij een pleitnota doen toekomen. Deze pleitnota wordt met instemming van de wederpartij geacht ter zitting te zijn voorgedragen. De Inspecteur heeft ter zitting een pleitnota overgelegd en voorgedragen.

Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat aan deze uitspraak is gehecht.

In geschil is of de beschikkingen terecht zijn vastgesteld. De Inspecteur beantwoordt deze vraag bevestigend en belanghebbende ontkennend.

Beide partijen hebben voor hun standpunten aangevoerd wat is vermeld in de van hen afkomstige stukken. Hetgeen daaraan ter zitting is toegevoegd, is vermeld in het aan deze uitspraak gehechte proces-verbaal van de zitting.

De Inspecteur concludeert tot vernietiging van de uitspraak van de Rechtbank en tot ongegrondverklaring van de beroepen. Belanghebbende concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de Rechtbank.

Vooraf

Het Hof stelt voorop dat het in deze zaak niet gaat om de vraag of belanghebbende in Nederland belastingplichtig is, maar om de vraag of voor belanghebbende op grond van artikel 47 van de AWR een verplichting bestaat om aan de Inspecteur desgevraagd gegevens en inlichtingen te verstrekken en/of boeken, bescheiden en andere gegevensdragers beschikbaar te stellen. Zoals in het verwijzingsarrest is geoordeeld, is het voor het antwoord op deze vraag voldoende dat de inspecteur zich, gelet op de hem ter beschikking staande gegevens, in redelijkheid op het standpunt kan stellen dat de door hem gevraagde gegevens, inlichtingen, boeken, bescheiden en/of andere gegevensdragers van belang kunnen zijn om opheldering te krijgen over de vraag of belanghebbende in Nederland belastingplichtig is.

De vestigingsplaats van een lichaam wordt beoordeeld naar de omstandigheden (artikel 4 van de AWR). Bij de beoordeling naar de omstandigheden van de vestigingsplaats van een lichaam moet in het algemeen ervan worden uitgegaan dat de werkelijke leiding van het lichaam berust bij zijn bestuur, en dat de vestigingsplaats overeenkomt met de plaats waar dit bestuur zijn leidinggevende taak uitoefent. Wanneer echter aannemelijk is dat de werkelijke leiding van het lichaam door een ander wordt uitgeoefend dan dat bestuur, kan er aanleiding zijn als vestigingsplaats van het lichaam aan te merken de plaats van waaruit die ander de leiding uitoefent (HR 23 september 1992, nr. 27 293, ECLI:NL:HR:1992:ZC5105, BNB 1993/193).

De Inspecteur betoogt dat er aanwijzingen zijn dat de werkelijke leiding van belanghebbende in Nederland gelegen zou kunnen zijn.

Indachtig rechtsoverweging 2.4.4 van het verwijzingsarrest oordeelt het Hof als volgt.

2006

Gelet op de inhoud van de door de Inspecteur overgelegde stukken (zie 2.5) is niet uit te sluiten dat [E] in 2006 op het kantoor van de adviseur besprekingen in Nederland heeft gevoerd tijdens welke besluiten zijn genomen die kunnen worden beschouwd als feitelijk leiding geven aan belanghebbende door [E] en/of de adviseur, zodat twijfels kunnen bestaan over het antwoord op de vraag of de werkelijke leiding van belanghebbende bij de in Curaçao gevestigde statutaire bestuurder [J] NV berust, dan wel bij één of meer anderen. Hierdoor heeft de Inspecteur zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de door hem gevraagde gegevens, inlichtingen, boeken, bescheiden en/of andere gegevensdragers van belang kunnen zijn om opheldering te krijgen over de vraag of belanghebbende in Nederland belastingplichtig is. Het feit dat in 2006 minder dan de helft van het vermogen via [L] is belegd (zie 2.9), doet aan dit oordeel niet af. Ook doet daar niet aan af dat [E] woonachtig is in België (zie 2.2). De onder de feiten genoemde emailberichten van 21 juli 2006 en 2 november 2006 vormen immers aanwijzingen dat mogelijk het in Nederland gelegen kantoor van de adviseur moet worden aangemerkt als de plaats waar beslissingen zijn genomen die als werkelijk leiding geven aan belanghebbende kunnen worden aangemerkt. Het Hof komt tot de conclusie dat de Inspecteur zich voor het jaar 2006 in redelijkheid op het standpunt kan stellen dat de door hem ter inzage gevraagde bescheiden van belang kunnen zijn om opheldering te krijgen over de vraag of belanghebbende in Nederland belastingplichtig is.

2005, 2007 t/m 2010

Het Hof komt voor de jaren 2005, 2007 tot en met 2010 tot dezelfde conclusie als voor 2006. Redengevend hiervoor is dat in die jaren dezelfde adviseur bij [E] is betrokken als in 2006 (zie 2.3) en dat belanghebbende in die jaren dezelfde, in Curaçao gevestigde, statutaire bestuurder had als in 2006. [J] NV is op 7 april 2005 aangetreden als bestuurder en op 17 februari 2010 afgetreden (zie 2.4). Wat betreft het jaar 2007 wijst het Hof nog op de in 2.5 vermelde telefoonnotitie van 13 februari 2007, waarin (ook) een aanwijzing kan worden gevonden dat het overleg over de beleggingen via [L] niet met de statutair bestuurder [J] NV maar met de adviseur werden gevoerd.

2002, 2003 en 2004

Het Hof komt voor de jaren 2002, 2003 en 2004 tot dezelfde conclusie als voor 2006. Gelet op de inhoud van de door de Inspecteur overgelegde stukken (zie 2.5) en het in 4.5 vermelde oordeel voor 2006, bestaan voor 2002 twijfels of de werkelijke leiding van belanghebbende bij de in Curaçao gevestigde statutaire bestuurder [I] NV berust. Het Hof wijst er in dit verband op dat uit de feiten 1 en 4 (zie 2.5) blijkt dat [E] met instemming van de statutaire bestuurder in het jaar 2002 toegang heeft gekregen tot de door [L] geopende bankrekening bij de [a-bank] te Kopenhagen. Het Hof merkt daarnaast op dat in de jaren 2002 tot en met 2004 dezelfde adviseur bij [E] is betrokken als in 2006 (zie 2.3) en dat belanghebbende in de jaren 2003 en 2004 dezelfde, in Curaçao gevestigde statutaire bestuurder had als in 2002. [I] NV is in 1999 als bestuurder aangetreden en op 7 april 2005 afgetreden (zie 2.4).

1999, 2000 en 2001

Het Hof komt voor de jaren 1999, 2000 en 2001 tot dezelfde conclusie als voor 2002, 2003 en 2004. Redengevend hiervoor is dat ook in die jaren dezelfde adviseur bij [E] is betrokken (zie 2.3) en dat de in Curaçao gevestigde statutaire bestuurder [I] NV in 1999 is aangetreden en op 7 april 2005 is afgetreden (zie 2.4). De Inspecteur mocht redelijkerwijs veronderstellen dat deze statutaire bestuurder niet alleen in 2002 (zie 2.5, feiten 1 en 4) mogelijk ruimte heeft gegeven aan [E] en zijn adviseur om zich met bestuursbeslissingen te bemoeien, maar dat dat ook voor de jaren 1999 tot en met 2001 zou gelden.

Omvang beschikkingen

De Inspecteur verzoekt in de beschikkingen om (i) inzage in de volledige administratie van belanghebbende en (ii) om antwoorden op de vragen die zijn gesteld in de brief van 24 juli 2012 (zie 2.10).

Belanghebbende betoogt dat de beschikkingen deels moeten worden vernietigd, namelijk voor zover deze zijn gericht op het antwoorden op de vragen in de brief van de Inspecteur van 24 juli 2012 omdat deze vragen pas voor de belastingheffing van belang zijn als duidelijk is dat belanghebbende in Nederland belastingplichtig is.

Zoals in 4.1 is vooropgesteld, dient het te gaan om onder meer gegevens en inlichtingen die van belang kunnen zijn om opheldering te krijgen over de vraag of belanghebbende in Nederland belastingplichtig is. Hiertoe behoren naar het oordeel van het Hof ook de antwoorden op de vragen die door de Inspecteur zijn gesteld in zijn brief van 24 juli 2012 omdat ingevolge artikel 4 van de AWR acht moet worden geslagen op alle in aanmerking komende omstandigheden van het geval. Een andersluidend oordeel zou kunnen leiden tot de – in de ogen van het Hof onwenselijke – situatie dat de Inspecteur nadien opnieuw informatiebeschikkingen zou moeten afgeven. Dat sprake zou zijn van misbruik van bevoegdheden door de Inspecteur is gesteld noch gebleken.

Slotsom

Gelet op het vorenoverwogene is het hoger beroep gegrond.

Het Hof vindt geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.

Het Hof:

– vernietigt de uitspraak van de Rechtbank,

– verklaart de tegen de uitspraken op bezwaar ingestelde beroepen ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. B.F.A. van Huijgevoort, voorzitter, mr. R.A.V. Boxem en mr. A.I. van Amsterdam, in tegenwoordigheid van mr. A. Vellema als griffier.

De beslissing is op 8 november 2016 in het openbaar uitgesproken.

De griffier, De voorzitter,

Afschriften zijn aangetekend per post verzonden op : 8 november 2016

Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij

de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer),

Postbus 20303,

2500 EH Den Haag.

Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;

2 - het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. de dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.