RvS, 05-07-1999, nr. H01.98.1489

Aan het gedoogbesluit van 23 mei 1995 zijn de voorwaarden verbonden dat: 1. de binnenwand in de berging, welke momenteel het illegale gedeelte scheidt van het gedoogde gedeelte, onverkort gehandhaafd blijft en dat de onderwerpelijke 30 M2 niet gebruikt kunnen worden; 2. het talud aan de buitenzijde gehandhaafd blijft en de onderwerpelijke 30 m 2 niet van binnen- of buitenaf ontsloten worden middels raam- of deuropeningen.

Appellant heeft aangevoerd dat het gedoogbesluit ten onrechte deze voorwaarden bevat. De voorwaarden dienen, aldus appellant, geen enkel redelijk (ruimtelijk en/of planologisch) doel. Het deel van de berging waar het besluit op ziet is niet zichtbaar, zodat voor precedentwerking niet hoeft te worden gevreesd. Bovendien is dit bergingsgedeelte niet meer toegankelijk voor herstelwerkzaamheden.

Bij de beoordeling van voorwaarden waaronder wordt gedoogd kunnen niet zonder meer dezelfde eisen worden gehanteerd als bij de beoordeling van aan een vergunning verbonden voorwaarden. Een gedoogbesluit kan immers niet in de plaats treden van een voor het gebouw vereiste vergunning noch daarmee op 66n lijn worden gesteld.

De bezwaren van appellant tegen het in geding zijnde besluit, waarbij een met de wet strijdige situatie wordt toegestaan, moeten in het licht van het vorenstaande worden bezien.

De voorwaarden waaronder wordt gedoogd kunnen daarom slechts terughoudend worden getoetst.

De aan het gedoogbesluit verbonden voorwaarden beogen te verzekeren dat appellant het bergingsgedeelte niet als gebouw kan gebruiken. Dit doel past binnen het streven te voorkomen dat van de aanwezigheid van illegale bouwwerken precedentwerking uitgaat. Er bestaat geen grond de met het oog op dit doel gestelde voorwaarden als onredelijk te bestempelen. Dat het deel van de berging waarop het besluit ziet niet (vanaf de openbare weg) zichtbaar zou zijn, leidt niet tot een ander oordeel. Voorts is gebleken dat van de zijde van burgemeester en wethouders voorstellen zijn gedaan die het mogelijk maken dat aan het bergingsgedeelte herstelwerkzaamheden worden verricht. In het licht hiervan treft het bezwaar dat hierop ziet geen doel.

In deze zaak is het hoger beroep ongegrond. De aangevallen uitspraak dient in zoverre te worden bevestigd.

Zaak 96/2853

Ter zitting is door de vertegenwoordiger van burgemeester en wethouders desgevraagd bevestigd dat het hier aan de orde zijnde onderdeel van het besluit van 6 september 1996 ertoe strekt dat (alsnog) wordt geweigerd om de aanwezigheid van de in geding zijnde dakopbouw te gedogen. Deze weigering is niet aan te merken als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Gelet hierop had het tegen dit onderdeel van het besluit van 6 september 1996 ingestelde beroep niet-ontvankelijk moeten worden verklaard. Eerst de aanschrijving tot afbraak is gericht op rechtsgevolg en daarmee een besluit. De rechtbank heeft dit miskend.

In deze zaak is het hoger beroep gegrond. De aangevallen uitspraak dient in zoverre te worden vernietigd. De Afdeling zal voorts doen hetgeen de rechtbank zou behoren te doen door het beroep van appellant op dit punt alsnog niet-ontvankelijk te verklaren.

Zaak 97/321

Appellant is voorafgaand aan de aanschrijving van 6 september 1996 niet (opnieuw) door burgemeester en wethouders gehoord. Met de rechtbank is de Afdeling van oordeel dat daarmee niet is gehandeld in strijd met de artikelen 4:8 en 4:11 van de Algemene wet bestuursrecht, nu appellant bekend was met alle gegevens, feiten, omstandigheden en belangen en daarover eerder zijn zienswijze naar voren had gebracht waarop de aanschrijving van 6 september 1996 steunt.

Vast staat dat voor het plaatsen van de dakopbouw geen bouwvergunning is verleend. Burgemeester en wethouders waren mitsdien bevoegd terzake handhavend op te treden.

Ingevolge het geldende bestemmingsplan "Kern Nuth, Nierhoven, Kamp en Hellebroek" rust op het perceel waarop de berging met de ten dele gerealiseerde dakopbouw is geplaatst, de bestemming "bestaand woongebied II". Ingevolge de bij dit plan behorende voorschriften is de maximaal toegestane oppervlakte aan bijgebouwen op dit perceel 80 m2. De berging overschrijdt deze oppervlakte en is derhalve in strijd met dat voorschrift gebouwd. De dakopbouw leidt tot een (nog) grotere afwijking van het bestemmingsplan en moet daarom, evenzeer in strijd met het bestemmingsplan worden geacht. Hetgeen appellant met betrekking tot het op 7 mei 1991 vastgestelde voorbereidingsbesluit naar voren heeft gebracht, treft reeds geen doel omdat dit voorbereidingsbesluit in 1992 is vervallen en geen nieuw voorbereidingsbesluit is vastgesteld. Legalisering van de dakopbouw ligt derhalve niet in het verschiet.

Alleen in bijzondere omstandigheden kan van het bestuursorgaan worden verlangd dat het afziet van handhavend optreden tegen een illegale situatie. Van zodanige omstandigheden, is in dit geval niet gebleken.

In deze zaak is het hoger beroep ongegrond. De aangevallen uitspraak dient in zoverre te worden bevestigd.

Voor een proceskostenveroordeling zijn geen termen aanwezig.

In verband met de reden voor de gegrondverklaring van het hoger beroep in zaak 96/2853 ziet de Afdeling aanleiding te bepalen dat het door appellant in hoger beroep betaalde griffierecht door de Secretaris van de Raad van State wordt terugbetaald.