Rb. Noord-Nederland, 07-05-2026, nr. 18/289114-25 ontneming

De officier van justitie heeft op 25 maart 2026 schriftelijk gevorderd dat de rechtbank het bedrag vast zal stellen waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel als bedoeld in artikel 36e, vijfde lid, van het Wetboek van Strafrecht wordt geschat en dat de rechtbank aan voornoemde veroordeelde de verplichting zal opleggen tot betaling aan de staat van een bedrag van 228.700,00 ter ontneming van het uit het in de zaak met parketnummer 18/289114-25 voortvloeiende, wederrechtelijk verkregen voordeel.

De behandeling van de vordering heeft plaatsgevonden ter terechtzitting van 23 april 2026. De veroordeelde is verschenen, bijgestaan door mr. J.B. Pieters, advocaat te Hoogeveen. Het openbaar ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. G.R. Stoeten.

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het wederrechtelijk verkregen voordeel moet worden vastgesteld op 228.699,82, gebaseerd op het proces-verbaal witwassen d.d. 22 januari 2026. Voorts heeft de officier van justitie gevorderd dat de rechtbank de betalingsverplichting vaststelt op hetzelfde bedrag.

Standpunt van de verdediging

De raadsvrouw heeft verzocht de waarde van de inbeslaggenomen cocaïne, auto en iPhone op de betalingsverplichting in mindering te brengen. De raadsvrouw heeft hierbij verwezen naar een beslissing van de rechtbank Den Haag1, waarin de rechtbank de inkoopwaarde van de inbeslaggenomen verdovende middelen op de betalingsverplichting in mindering heeft gebracht, nu de veroordeelde deze niet heeft kunnen verkopen en daarvan geen financieel profijt heeft gehad. De raadsvrouw heeft verzocht de betalingsverplichting te matigen tot een bedrag van 98.555,-, gelijk aan het bedrag aan contant geld dat onder verdachte in beslag is genomen. Veroordeelde is een jonge man, helemaal aan het begin van zijn maatschappelijke carrière. Hij zal nooit meer zo veel verdienen als met zijn cocaïnehandel en ondervindt nu reeds nadeel van zijn gemaakte fouten.

De raadsvrouw heeft voorts verzocht de duur van de gijzeling te bepalen op 0 dagen.

De rechtbank baseert de schatting van het wederrechtelijk verkregen voordeel op de volgende bewijsmiddelen:

De rechtbank heeft veroordeelde bij vonnis van 7 mei 2026 in de zaak met parketnummer 18/289114-25 veroordeeld ter zake overtreding van de Opiumwet en eenvoudig witwassen.

Op grond van de inhoud van wettige bewijsmiddelen is komen vast te staan dat de veroordeelde voordeel heeft verkregen door middel van of uit de baten van door hem gepleegde strafbare feiten of andere strafbare feiten, waaromtrent voldoende aanwijzingen bestaan dat zij door de veroordeelde zijn begaan. Veroordeelde heeft ter terechtzitting immers erkend dat hij in drugs heeft gehandeld en daarmee een illegale bron van inkomsten heeft gehad.

De rechtbank neemt het proces-verbaal witwassen d.d. 22 januari 2026 als uitgangspunt voor de berekening van het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel door middel van voornoemde

strafbare feiten wordt geschat. De rechtbank acht deze berekeningswijze deugdelijk en betrouwbaar. De rechtbank stelt het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op 228.699,82.

Anders dan de raadsvrouw ziet de rechtbank geen aanleiding de inkoopwaarde van de inbeslaggenomen cocaïne, auto en iPhone op de betalingsverplichting in mindering te brengen. Naar het oordeel van de rechtbank gaat het bij het de ontnemingsmaatregel en de op te leggen betalingsverplichting om de constatering dat veroordeelde de beschikking heeft gehad over een geldbedrag om deze goederen aan te schaffen, welk geldbedrag afkomstig was van drugshandel. Dat is wederrechtelijk verkregen voordeel en de betalingsverplichting dient naar het oordeel van de rechtbank tevens op dat bedrag te zien. Dat veroordeelde de inbeslaggenomen cocaïne als gevolg van zijn aanhouding door de politie niet heeft kunnen verkopen en hij daar achteraf (dus) niets aan heeft verdiend, doet daaraan niet af. In de door de raadsvrouw aangehaalde rechterlijke uitspraak ziet de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel.

Op de voet van het bepaalde in artikel 6:6:25 van het Wetboek van Strafvordering, komt de draagkracht in beginsel eerst in de executiefase aan de orde. Uitsluitend in die gevallen waarin vooraf al vaststaat dat veroordeelde ook in de toekomst in het geheel niet zal kunnen betalen, kan de rechter gebruik maken van zijn matigingsbevoegdheid. Nu niet aannemelijk is geworden dat ten aanzien van veroordeelde sprake is van een dergelijke situatie, verwerpt de rechtbank het gevoerde draagkrachtverweer. De rechtbank ziet geen redenen de op te leggen betalingsverplichting op een lager bedrag te stellen dan het hiervoor genoemde bedrag aan genoten wederrechtelijk verkregen voordeel. De rechtbank ziet voorts geen aanleiding om de gijzeling op 0 dagen te stellen.

De rechtbank gaat ervan uit dat de waarde van de goederen waarop thans conservatoir beslag ligt, waaronder het geldbedrag van 98.555,-, in de executiefase in mindering wordt gebracht op het door veroordeelde te betalen geldbedrag.

De rechtbank heeft gelet op artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht.

Stelt het bedrag waarop het wederrechtelijk verkregen voordeel wordt geschat vast op

Legt veroordeelde de verplichting op tot betaling van een geldbedrag van 228.699,82.

(zegge: tweehonderdachtentwintigduizend zeshonderdnegenennegentig euro en tweeëntachtig eurocent) aan de staat ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel.

Bepaalt de duur van de gijzeling die ten hoogste kan worden gevorderd op 1095 dagen.

Deze uitspraak is gegeven door mr. J. Faber, voorzitter, mr. R. Depping en

mr. A. van den Oever, rechters, bijgestaan door mr. T.M. Nijmeijer, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting op 7 mei 2026.

1 ECLI:NL:RBDHA:2026:8222.