Hof 's-Hertogenbosch, 19-06-2020, nr. 19/00783 tot en met 19/00785

De rechtbank heeft over de ontvankelijkheid van het bezwaar onder meer als volgt overwogen:

“2.2. Belanghebbende stelt dat de bezwaren ten onrechte niet-ontvankelijk zijn verklaard en voert daartoe (onder meer) aan dat hij de aanslagen niet heeft ontvangen. De inspecteur vindt dat de bezwaren terecht niet-ontvankelijk zijn verklaard en voert daartoe (onder meer) aan dat de aanslagen zijn verzonden naar het juiste adres.

De termijn voor het indienen van een bezwaarschrift bedraagt zes weken (artikel 6:7 van de Awb). Deze termijn vangt aan op de dag na die van dagtekening van een aanslagbiljet of van het afschrift van een voor bezwaar vatbare beschikking (artikel 22j van de AWR). Dit is anders indien de dag van dagtekening is gelegen voor de dag van de bekendmaking. In dat geval vangt de termijn voor het maken van bezwaar aan op de dag na de datum waarop het besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt. In gevallen waarin besluiten zijn bekendgemaakt door toezending van een aanslagbiljet aan belanghebbende, kan in de regel ervan worden uitgegaan dat met de terpostbezorging van dat biljet de daarin vervatte besluiten zijn bekendgemaakt (vgl. HR 5 maart 2004, ECLI:NL:HR:2004:A05063, rechtsoverweging 3.2). Indien de belanghebbende de verzending van het aanslagbiljet betwist, is het aan de inspecteur om die verzending aannemelijk te maken. Indien de belanghebbende, zoals in dit geval, stelt dat een schriftelijk besluit hem niet heeft bereikt, ligt in die stelling een betwisting van de verzending van dat besluit begrepen (vgl. HR 5 juli 2019, ECLI:NL:HR:2019:1102).

Gelet op het onder 2.3. genoemde rechtskader, rust op de inspecteur de last te bewijzen dat de aanslagen zijn verzonden en dat de verzending naar het juiste adres heeft plaatsgevonden. De inspecteur heeft diverse stellingen ingenomen ter zake van de juistheid van het toezendadres, maar heeft niets gesteld noch bewijs geleverd van de feitelijke verzending van de aanslagen. De stelling van de inspecteur dat er diverse andere stukken naar belanghebbende zijn verzonden, maakt dat niet anders. Dat zegt immers niets over de verzending van de aanslagen. Naar het oordeel van de rechtbank had het wel op de weg van de inspecteur gelegen bewijs van verzending bij te brengen, nu belanghebbende de ontvangst van de aanslagen heeft betwist. Weliswaar heeft belanghebbende de stelling dat hij de aanslagen niet heeft ontvangen voor het eerst (duidelijk) ingenomen op de zitting bij de rechtbank, maar dat neemt niet weg dat de inspecteur de mogelijkheid had om op zitting een bewijsaanbod te doen ter zake van de verzending van de aanslagen.

Nu de inspecteur niet aannemelijk heeft gemaakt dat de aanslagen zijn verzonden en uit niets volgt dat de aanslagen belanghebbende voor het doen van de uitspraken op bezwaar (anderszins) hebben bereikt, is de termijn voor het maken van bezwaar niet aangevangen. De bezwaren zijn derhalve ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Gelet hierop zijn de beroepen gegrond verklaard. De bestreden uitspraken op bezwaar dienen te worden vernietigd. Overeenkomstig het standpunt van belanghebbende en de inspecteur volgt terugwijzing. De inspecteur is opgedragen nieuwe uitspraken op bezwaar te doen met inachtneming van hetgeen in deze uitspraak is overwogen.”

In hoger beroep heeft de inspecteur rapportages en (systeem)uitdraaien in het geding gebracht ten bewijze van de verzending van de aanslagbiljetten 2011 en 2012 naar de daarop vermelde adressen. Het verweer van belanghebbende verschilt voor deze respectieve jaren, met dien verstande dat belanghebbende voor beide jaren de verzending van de aanslagbiljetten betwist.

Wat betreft het jaar 2011 betoogt belanghebbende verder:

Wat betreft de aanslagbiljetten 2012 betoogt belanghebbende verder:

Verzending van een aanslagbiljet leidt tot rechtsgeldige bekendmaking van de daarin opgenomen beschikkingen indien dat biljet wordt verzonden naar het juiste adres. Ook indien een eventuele onjuiste adressering niet aan de Belastingdienst is te wijten, is een (belasting)aanslag op de voorgeschreven wijze bekendgemaakt.1.

Indien de correcte verzending aannemelijk wordt geacht, moet de stelling van de belastingplichtige dat een aanslagbiljet hem niet heeft bereikt, worden opgevat als een beroep op de verschoonbaarheid van de termijnoverschrijding zoals bedoeld in artikel 6:11 Algemene wet bestuursrecht (Awb). De belastingplichtige draagt de stelplicht en (eventueel) de bewijslast van feiten en omstandigheden waaruit die verschoonbaarheid volgt.2.Daarbij zijn de volgende bewijsregels van belang.

De verzending van een stuk per post rechtvaardigt het vermoeden van ontvangst van dit stuk op het daarop vermelde adres, aangezien per post verzonden stukken in de regel op dat adres worden bezorgd. Het ligt daarom op de weg van de belastingplichtige die de ontvangst van een door de Belastingdienst verzonden stuk ontkent, om dit vermoeden te ontzenuwen. Hiertoe is niet vereist dat hij aannemelijk maakt dat het stuk niet op dat adres is ontvangen of aangeboden. Indien de belastingplichtige aldus een beroep doet op een verschoonbare termijnoverschrijding in de zin van artikel 6:11 Awb, is het voldoende dat op grond van hetgeen hij aanvoert de ontvangst of de aanbieding van het besluit redelijkerwijs kan worden betwijfeld. Slaagt de belanghebbende daarin, dan zal de inspecteur nader bewijs moeten leveren ten aanzien van die ontvangst of die aanbieding.3.

Het voorgaande is, voor een geval als het onderhavige, anders voor zover het een boetebeschikking betreft. Daarvoor geldt dat indien de beboete belastingplichtige stelt dat de termijnoverschrijding aan een hem niet toe te rekenen omstandigheid is te wijten, terwijl omtrent de juistheid van die stelling in rechte geen zekerheid valt te verkrijgen, de termijnoverschrijding verschoonbaar moet worden geacht, tenzij de onjuistheid van die stelling door de inspecteur wordt bewezen.4.

Wat betreft de verzending van de aanslagbiljetten voor beide jaren acht het hof aannemelijk dat die biljetten zijn verzonden naar de juiste adressen, zijnde de in de BRP geregistreerde adressen van belanghebbende.

Uit de door de inspecteur in het geding gebrachte rapportages kan worden afgeleid dat het aanslagbiljet 2011 is gedagtekend 17 september 2014 met BSN-nummer [nummer] . Deze aanslag maakt onderdeel uit van een partij met kenmerk [kenmerk 1] . Dit volgt uit de mail van 13 december 2019 13.37 uur van [A] in antwoord op de mail van 13 december 2019 12:24 uur van [B] . Deze partij bestaat uit 4.114 stuks. Deze partij is samengevoegd met een aantal andere partijen en hebben als kenmerk [kenmerk 2] . Deze samengevoegde partij bestaat uit 6.020 stuks. Deze samenstelling blijkt uit het dossier Outputcontrole. Deze partij is steekproefsgewijs gecontroleerd. Vervolgens blijkt uit de dispositielijst en het stuk [C] dat een partij van 6.020 stuks is aangeboden aan de postbezorger (PostNL en/of Sandd).

Vergelijkbare rapportages zijn overgelegd voor de aanslagbiljetten 2012.

Op grond van deze rapportages is het hof van oordeel dat de inspecteur aannemelijk heeft gemaakt dat de aanslagen daadwerkelijk zijn verzonden naar de in de BRP geregistreerde adressen van belanghebbende. Daarmee verschilt de onderhavige zaak van de zaak die aan de orde was in het arrest HR 17 april 2020, ECLI:NL:HR:2020:674, waarin uit de rapportage kennelijk niet kon worden afgeleid dat het relevante document onderdeel uitmaakte van een bepaalde partij stukken.

Met de verzending van de aanslagbiljetten zijn de daarin opgenomen aanslagen en beschikkingen rechtsgeldig bekendgemaakt. Anders dan belanghebbende betoogt, mocht de inspecteur uitgaan van de in de BRP geregistreerde adressen. Het blijft de verantwoordelijkheid van de belastingplichtige om zorg te dragen voor het doorgeven van een wijziging van zijn adres aan de gemeente voor verwerking in de Basis Registratie Personen. Dat geldt ook voor degene die in een PI verblijft.5.Gesteld noch gebleken is dat de inspecteur, op grond van hem destijds ter beschikking staande gegevens, aanwijzingen had dat belanghebbende destijds elders verbleef. Dat geldt in het bijzonder voor de door belanghebbende in het geding gebrachte detentieverklaring.

De omstandigheid dat het aanslagbiljet 2011 belanghebbende niet heeft bereikt wegens zijn detentie kan niet aan de Belastingdienst worden toegerekend. Dat geldt ook voor de omstandigheid dat de verhuurder van de woning met het genoemde adres in verband met een aldaar aangetroffen hennepplantage de woning heeft (doen) ontruimen en opleveren in verband met de intrek van nieuwe huurders. Dat belanghebbende als gevolg daarvan over post na een bepaalde datum niet meer zou kunnen beschikken, is evenmin aan de Belastingdienst toe te rekenen. In deze omstandigheden kan ook geen aanleiding worden gevonden om de overschrijding van de bezwaartermijn verschoonbaar te achten, nog afgezien van hetgeen hierna wordt overwogen inzake brieven van de ontvanger van de Belastingdienst.

Wat betreft de aanslagbiljetten 2012 heeft belanghebbende onder andere gesteld dat die biljetten hem hoe dan ook niet hebben bereikt. Ook indien daarin aanleiding zou worden gezien voor een op zichzelf beschouwd gegrond beroep op artikel 6:11 Awb, heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat de bezwaarschriften zijn ingediend zo spoedig mogelijk als redelijkerwijs kon worden verlangd. Tot de gedingstukken behoren brieven van de ontvanger van de Belastingdienst aan belanghebbende met dagtekening 12 november 2015, waarin verzoeken om uitstel van betaling (of een betalingsregeling) ter zake van de onderhavige aanslagen worden afgewezen. Belanghebbende heeft niet gesteld dat hij die brieven niet heeft ontvangen. Het hof leidt daaruit af dat belanghebbende omstreeks 12 november 2015 op de hoogte moet zijn geweest van de desbetreffende aanslagen. Desgevraagd heeft belanghebbende ter zitting ook geen verklaring kunnen geven voor het feit dat voor het eerst in 2018 en niet eind 2015 bezwaar is gemaakt. Gelet op deze omstandigheden, kan niet worden geoordeeld dat belanghebbende zo spoedig als redelijkerwijs mogelijk bezwaar heeft gemaakt.

Gelet op het voorgaande heeft de inspecteur het bezwaar tegen de onderhavige belastingaanslagen en bijbehorende beschikkingen terecht niet-ontvankelijk verklaard. Het hoger beroep van de inspecteur is gegrond.

Ten aanzien van het griffierecht

Het hof acht geen reden aanwezig voor een vergoeding van het door belanghebbende betaalde griffierecht.

Ten aanzien van de proceskosten

Het hof acht geen reden aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten.