Hof 's-Hertogenbosch, 13-09-2012, nr. 20-000596-12

verdachte op 27 juni 2011 zijn ex-echtgenote heeft gedood;

dit is geschied door één messteek in haar rug;

zij toen op haar buik lag in het bed van de verdachte;

het mes op een nachtkastje naast het bed van verdachte lag;

dat mes een totale lengte heeft van tenminste 27 cm en het lemmet een lengte van ongeveer 15 cm (dossierp. 369 en 370, foto heft en lemmet tezamen);

verdachte op de ochtend van de dag waarop hij zijn ex-echtgenote heeft gedood tegen [getuige 1] heeft gezegd dat hij “haar” (het hof begrijpt: zijn ex-echtgenote) “af zou maken”;

hij zich eerder, te weten op 1 maart 2011, ook in die zin heeft uitgelaten. Daarover verklaart niet alleen [getuige 1] maar ook [getuige 2] en [getuige 3]. Zij hebben die uitlating van verdachte zo serieus genomen dat zij daar destijds de politie van in kennis hebben gesteld (dossierp. 166);

verdachte zich ook in de periode gelegen tussen 1 maart 2011 en 27 juni 2011, aldus [getuige 1], meermalen in voormelde zin heeft uitgelaten.

Reeds uit de omstandigheid dat verdachte bij herhaling heeft gezegd, laatstelijk nog op de ochtend van de dag dat hij zijn ex-echtgenote heeft gedood, dat hij haar zal doden, in onderlinge samenhang bezien met de omstandigheid dat verdachte ten tijde van het voorval een mes, qua formaat geschikt om een diepe steekwond te veroorzaken, onder handbereik had liggen, volgt verdachtes voorbedachte raad.

Gelet hierop schuift het hof verdachtes stelling dat hij in een opwelling heeft gestoken en dat er mitsdien geen sprake is geweest van voorbedachte raad, als hoogst onaannemelijk ter zijde.

Ten overvloede overweegt het hof voorts het volgende.

Vaststaat dat de opgestikte broekzak van de werkbroek waarin de verdachte dit mes beweerdelijk op 27 juni 2011 heeft gedragen, maximaal 20 cm diep is (bijlage bij proces-verbaal PL202M 2011128840-119 (verhoor [getuige 1]) d.d. 25 januari 2012, foto 2).

De verdachte heeft verklaard dat hij het mes regelmatig bij zich droeg en gebruikte om fruit te schillen. Het zou dan gaan om fruit dat hij op zijn werk nuttigde in de loop van de middag. Het mes zou hij op die dagen bij zich hebben gedragen in zijn werkbroek waarop zakken zijn gestikt waarin ook gereedschap kan worden gestoken. Hij droeg het mes dan met de punt naar beneden gericht, in die zak.

Verdachte heeft tevens verklaard dat hij dat mes op de ochtend van die 27e juni 2011 ook bij zich had gestoken in zijn werkbroek. Hij is die dag eerder naar huis gegaan omdat hij de middag vrij had maar heeft desalniettemin de gehele dag zijn werkbroek aangehouden met daarin gestoken voornoemd mes. Op het einde van de middag is zijn ex-echtgenote bij hem thuis gekomen en zijn zij op enig moment naar de slaapkamer gegaan alwaar zij seks hebben gehad. Verdachte heeft verklaard dat zijn werkbroek toen op het nachtkastje lag aan de zijde van het bed waar hij lag, dat hij na de seks naar zijn shag reikte die in zijn werkbroek zat en dat hij toen het mes voelde, het pakte en in één beweging zijn ex-echtgenote doodstak.

Het hof acht verdachtes verklaring dat het mes waarmee hij heeft gestoken regelmatig bij zich droeg om de voormelde redenen en dat hij het ook die 27e juni 2011 bij zich droeg in zijn werkbroek, hoogst onaannemelijk. Het mes waar het om gaat is qua grootte niet een voor de hand liggend mes om – standaard – als fruitmes te hanteren.

Belangrijker evenwel acht het hof de omstandigheid dat (I) geen van de daarover bevraagde naaste collega’s van verdachte heeft verklaard dat zij verdachte ooit op het werk hebben gezien met dat mes terwijl zij evenmin hebben zij gezien dat verdachte op het werk fruit schilde en nuttigde en (II) de lengte van het mes in relatie tot de diepte van de broekzak waarin het op die 27e juni beweerdelijk was gestoken het hoogst onaannemelijk maakt dat verdachte dat mes de hele dag bij zich heeft gedragen in voornoemde broekzak en dat het zich voorts nog in die broekzak zou hebben bevonden op het moment dat die broek op het nachtkastje is gelegd.

Gelet hierop acht het hof verdachtes lezing met betrekking tot de reden waarom het mes op het nachtkastje lag, hoogst onaannemelijk.

De beslissing dat het bewezen verklaarde door de verdachte is begaan berust op de

feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen, in onderlinge samenhang beschouwd.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezen verklaarde is voorzien en strafbaar gesteld bij artikel 289 van het Wetboek van Strafrecht.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het feit uitsluiten. Het wordt gekwalificeerd zoals hierna in de beslissing wordt vermeld.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten.

De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezen verklaarde.

Op te leggen straf

De raadsvrouwe heeft bepleit dat aan verdachte een lagere straf zal worden opgelegd dan de rechtbank heeft gedaan. Daartoe heeft de raadsvrouwe aangevoerd dat sprake was van alcoholafhankelijkheid bij de verdachte en dat verdachte het onderhavige feit heeft begaan onder invloed van alcohol.

In vergelijkbare strafzaken worden vaak lagere gevangenisstraffen opgelegd. Voorts heeft de raadsvrouwe aangevoerd dat het de nadrukkelijke wens is van de zoon van verdachte om aan zijn vader geen langdurige gevangenisstraf op te leggen.

Het hof overweegt te dien aanzien het volgende.

Bij de bepaling van de op te leggen straf is gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezen verklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander bij het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen.

Naar het oordeel van het hof kan onder de gegeven omstandigheden niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming van aanzienlijke duur met zich brengt. Daarbij wordt rekening gehouden met de ernst van het bewezen verklaarde in verhouding tot andere strafbare feiten, zoals die onder meer tot uitdrukking komt in het hierop gestelde strafmaximum en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Het hof overweegt in dat verband dat door het hof bij moord in de regel geen lagere straf dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 jaren wordt opgelegd. Aan dat uitgangspunt ligt ten grondslag dat moord algemeen wordt beschouwd als de meest ernstige en onomkeerbare aantasting van het hoogste rechtsgoed, te weten het recht op leven, is.

Het hof neemt voorts de volgende omstandigheden in aanmerking.

De verdachte had op 27 juni 2011 een afspraak met het slachtoffer, zijn ex-echtgenote. Zij zouden samen seks hebben, zoals dat vaker gebeurde volgens verdachte. Na de seks heeft verdachte een mes gebruikt om het slachtoffer met één enkele messteek te doden. Het slachtoffer lag daarbij met haar buik op het bed en heeft zich niet kunnen verweren tegen deze aanval. Het slachtoffer was volkomen weerloos. Door dit handelen heeft verdachte het slachtoffer, een vrouw die midden in het leven stond, het belangrijkste wat zij had, te weten haar leven, ontnomen.

De verdachte heeft met zijn handelen de familie en naaste omgeving van het slachtoffer onherstelbaar leed toegebracht. De minderjarige zoon van het slachtoffer en verdachte zal verder moeten opgroeien en zich ontwikkelen zonder haar zorg en steun, in de wetenschap dat zijn vader haar het leven heeft benomen, hetgeen een bijzonder zware last voor hem zal zijn.

Voorts blijkt uit het Uittreksel Justitiële Documentatie betreffende verdachte d.d. 18 juli 2012, dat verdachte eerder is veroordeeld ter zake van bedreiging met zware mishandeling.

Het hof, is anders dan de raadsvrouwe, van oordeel dat geen omstandigheden zijn gebleken die een mitigerend effect op de strafmaat zouden moeten hebben. De rapporten betreffende verdachte van psychiater E.D.M. Masthoff en psycholoog I.J.G.P. Niessen, houden in dat ten tijde van het plegen van het onderhavige feit bij verdachte sprake was van een ziekelijke stoornis in de vorm van alcoholafhankelijkheid. De deskundigen concluderen echter dat verdachte niet zodanig onder invloed van alcohol was dat gesproken kan worden van een (substantiële) relatie tussen de stoornis en het plegen van het feit. Zij concluderen tevens dat de ziekelijke stoornis de gedragskeuzes en gedragingen van de verdachte ten tijde van het feit niet heeft beïnvloed.

Het hof volgt deze conclusies en legt die ten grondslag aan zijn beslissing.

Aan deze conclusies van het hof doet niet af dat - naar eigen zeggen van de verdachte - hij op 27 juni 2011 nog vier of vijf blikjes bier heeft gedronken voordat het slachtoffer op bezoek kwam. Verdachte was een geoefend drinker en moet na het drinken van vier of vijf blikjes bier nog worden geacht de ongeoorloofdheid van zijn handelen in volle omvang te kunnen inzien.

Tevens is het hof van oordeel dat, gezien de hiervoor beschreven omstandigheden waaronder het onderhavige feit is begaan, het hof niet tegemoet kan komen aan de door de zoon van het slachtoffer ter terechtzitting uitgesproken wens om zijn vader niet te zwaar te straffen.

Het hof deelt evenmin het standpunt van de raadsvrouwe dat een consistente straftoemeting met zich brengt dat aan de verdachte een lagere gevangenisstraf moet worden opgelegd dan door de rechtbank is opgelegd en door de advocaat-generaal is gevorderd. Alles in ogenschouw nemend komt het hof tot het oordeel dat in het onderhavige geval de oplegging van een gevangenisstraf van na te melden duur passend en geboden is.

Beslag

Ten aanzien van de in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen, op de beslaglijst opgenomen onder de nummers 554942 en 608739, zal het hof de bewaring ten behoeve van de rechthebbende gelasten, aangezien thans geen rechthebbende kan worden aangemerkt.

Van de overige en hierna te noemen in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerpen zal de teruggave aan de verdachte worden gelast.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op artikel 289 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze bepaling luidde ten tijde van het bewezenverklaarde.