HR, 15-04-2011, nr. 10/04943

Bij arrest d.d. 9 november 2010 bekrachtigt het hof te 's‑Hertogenbosch het vonnis d.d. 12 juli 2010 van de rechtbank te Breda, waarbij het verzoek van verzoeker tot cassatie — een alleenstaande man zonder kinderen — is afgewezen. Er zijn blijkens de artikel 285-verklaring schulden tot een bedrag van € 63.573,03, waaronder een schuld van € 27.000,- aan de gemeente Roosendaal wegens ten onrechte genoten Wwb-uitkeringen, een schuld van ongeveer € 18.000,- aan ABN-AMRO en een schuld van € 5.400,- aan IBG-groep. De eerstgenoemde schuld is ontstaan vijf jaren vóór het indienen van het verzoek om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten. In het niet te goeder trouw hebben doen ontstaan van die schuld kan dan ook, aldus het hof in de eerste alinea van rov. 3.5.2, geen aanleiding worden gevonden om het verzoek af te wijzen.

Het hof acht het verzoek niettemin niet toewijsbaar om twee redenen:

Voor beide redenen voert het hof het volgende aan:‘Voorts stelt het hof vast dat (verzoeker tot cassatie) sedert 2000 Wwb-uitkeringen ontvangt. Het hof constateert dat ondanks het feit dat (verzoeker tot cassatie) in het kader van de Wwb-uitkering sollicitatieplichtig is, hij ongeveer 10 jaar er niet in geslaagd is door middel van betaalde arbeid in zijn levensonderhoud te voorzien. Daar komt bij dat (verzoeker tot cassatie) heeft nagelaten zijn stelling dat hij — kennelijk om medische redenen — gedurende enige tijd niet sollicitatieplichtig was, met stukken te onderbouwen.’

De klacht in het voorgedragen cassatiemiddel komt hierop neer dat de twee voor de afwijzing van het verzoek gegeven redenen op een onjuist fundament rusten. Daartoe wordt gewezen op een beschrijving op blz. 4 van de artikel 285-verklaring van de omstandigheden die invloed hebben gehad op het ontstaan van de schulden. Uit die omschrijving worden onder 2.3 van het verzoekschrift de volgende passages geciteerd:

Aan die citaten worden onder 2.4 van het verzoekschrift de volgende conclusies verbonden:

Aan de citaten kunnen de zojuist vermelde conclusies niet, althans niet in de omvang en met de stelligheid als onder 2.4 van het verzoekschrift geschiedt, worden getrokken. Dat verzoeker tot cassatie pas vanaf voorjaar/zomer 2009 een Wwb-uitkering ontvangt vermeldt de omschrijving van de persoonlijke omstandigheden, die invloed op het ontstaan van de schulden hebben gehad, niet. Verder wordt in die omschrijving wel melding gemaakt van een vrijstelling van een sollicitatieplicht tot 1 februari 2010, maar dat laat onverlet dat het hof heeft kunnen overwegen dat bewijsstukken ter zake niet in het geding zijn gebracht. Bovendien heeft blijkens het proces-verbaal van de op 1 november 2010 gehouden mondelinge behandeling bij het hof de raadsman van verzoeker tot cassatie verklaard niet te weten of verzoeker tot cassatie op dat moment een sollicitatieplicht had. Voorts wordt in genoemde omschrijving wel ervan gewag gemaakt dat verzoeker tot cassatie in het verleden werk via een uitzendbureau heeft verricht en dat hij, als er geen werk was, een uitkering diende aan te vragen, maar wat voor een uitkering dat was, wordt echter niet nader aangegeven. Dat het steeds om een werkgerelateerde uitkering is gegaan, staat dus niet zonder meer vast. Uit de in het geding gebrachte stukken blijkt dat er in het verleden ook Wwb-uitkeringen zijn verstrekt.

Een en ander betekent dat de aangevoerde motiveringsklacht niet op echt ‘harde’ feiten stoelt.

Intussen geldt ook dat, voor zover het hof ervan uitgaat dat verzoeker tot cassatie al gedurende 10 jaren een Wwb-uitkering ontvangt en al die tijd er niet in geslaagd is door middel van betaalde arbeid in zijn levensonderhoud te voorzien, dat uitgangspunt ook niet ten volle bevestiging in de processtukken vindt. Uit de omschrijving van de persoonlijke omstandigheden die invloed hebben gehad op het ontstaan van schulden, wordt immers melding gemaakt van het verrichten van werk door verzoeker tot cassatie via een uitzendbureau. Dat doet de vraag rijzen of de twee door het hof gegeven redenen voor het afwijzen van het verzoek om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten, toch op een onvoldoende fundament rusten en er dus sprake is van een onvoldoende gemotiveerde uitspraak? Dat kan, zo komt het voor, in ieder geval niet voor de tweede reden worden gezegd. Omtrent de inspanningen die verzoeker tot cassatie zowel in het wat verder weg gelegen als in het recente verleden zich werkelijk heeft getroost om arbeid te vinden, waarmee hij in zijn levensonderhoud kan voorzien én bovendien tot aflossing van (een gedeelte van) de schulden te komen, is uiteindelijk maar weinig gebleken. Er is niets naders gesteld, ook niet in appel, omtrent de aard en omvang van het via het uitzendbureau verrichte werk en ook niet omtrent de vroegere en huidige mogelijkheden voor verzoeker tot cassatie om ander werk dan via het uitzendbureau te verrichten en de mate waarin hij zich daarvoor heeft ingespannen. Onder deze omstandigheid blijft het begrijpelijk dat het hof oordeelt dat onvoldoende aannemelijk is dat verzoeker tot cassatie de uit de schuldsanering voortvloeiende verplichtingen naar behoren zal nakomen en zich zal inspannen om zoveel mogelijk baten voor de boedel te verwerven. Dit levert al een voldoende reden op voor het afwijzen van het verzoek om tot de schuldsaneringsregeling te worden toegelaten. De vraag of de andere reden van een voldoende motivering is voorzien, mist hierdoor belang.

De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep.

De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden