CBb, 05-09-2002, nr. AWB 00/920 rn 00/921

6.1

6.2.

6.3.

Het College stelt ten aanzien van het tweede onderdeel van de eerste grief van appellant sub 2 voorop dat, zoals het heeft overwogen in zijn uitspraak van 28 februari 2002 (Awb 00/769, NJB 2002, blz. 724), het algemeen belang dat met tuchtrechtspraak wordt gediend niet zodanig zwaarwegend is dat het onder alle omstandigheden prevaleert boven het belang van een registeraccountant niet te worden geconfronteerd met tuchtklachten die betrekking hebben op zaken die in een ver verleden liggen. Laatstvermeld belang vindt zijn grond in het ook in het tuchtrecht geldende rechtszekerheidsbeginsel. Met in achtneming van dit beginsel dient aan de hand van de omstandigheden van het geval beoordeeld te worden of het rechtens aanvaardbaar is te achten dat een tuchtklacht, die betrekking heeft op zaken die ten tijde van het indienen van de klacht in een ver verleden lagen, inhoudelijk wordt beoordeeld.

Het College dient derhalve vast te stellen in welke periode de gedragingen die door appellanten sub 1 aan appellant sub 2 worden verweten, plaatsvonden. De klacht heeft betrekking op werkzaamheden die aanvangen met de controlewerkzaamheden met betrekking tot de jaarrekening 1991 van B en die resulteerden in een verklaring d.d. 9 december 1992 en die eindigen met een rapport inzake aandelenwaardering "P" per 23 november 1994 welk rapport is gedateerd 23 november 1994. De klachtonderdelen hebben een grote onderlinge samenhang. Door appellanten sub 1 is ter zitting aangegeven dat bij hen eerst nadat in augustus 1996 de onderneming failliet is verklaard twijfels zijn gerezen met betrekking tot de werkzaamheden van appellant sub 2. Nadat zij door appellant sub 2 in rechte zijn aangesproken ter zake van het achterwege blijven van voldoening van zijn nota hebben appellanten sub 1 onderzoek naar de gegrondheid van deze twijfels laten verrichten door Ernst & Young. Appellant sub 2 heeft daarop eveneens onderzoek laten verrichten. Naar het oordeel van het College is aanvaardbaar dat nadat bezwaren tegen een registeraccountant zijn gerezen, de gegrondheid van deze bezwaren eerst nader wordt onderzocht voordat een klacht bij de raad van tucht wordt ingediend. Eveneens is naar het oordeel van het College aanvaardbaar dat een reactie van de betrokken accountant wordt afgewacht alvorens tot het indienen van een klacht wordt overgegaan. Aldus kan worden vermeden dat de betrokken accountant wordt geconfronteerd met niet weloverwogen klachten of klachten die berusten op misverstanden die door onderling overleg wellicht voorkomen hadden kunnen worden. Naar het oordeel van het College is onder de hiervoor gereleveerde omstandigheden het tijdsverloop tussen de gedragingen waarop de klacht betrekking heeft en het indienen van de klacht niet van dien aard dat inhoudelijke beoordeling van de klacht achterwege moet blijven. De raad van tucht heeft derhalve de klachten terecht inhoudelijk beoordeeld. Het tweede onderdeel van de eerste grief van appellant sub 2 is ongegrond en moet worden verworpen.

6.4.

Als vierde grief heeft appellant sub 2 betoogd dat de raad van tucht niet bevoegd was tot de in de bestreden beslissing gegeven oordelen omtrent de inrichting van de jaarrekening doch dat slechts de ondernemingskamer van het gerechtshof te Amsterdam gerechtigd was hierover te oordelen. Dit middel berust op een onjuiste lezing van de bestreden beslissing. De raad van tucht heeft immers geoordeeld over handelingen en gedragingen van appellant sub 2. Hiertoe is hij ingevolge artikel 33 van de wet op de Registeraccountants bevoegd. De juistheid van verschillende onderdelen van de jaarrekening komt hierbij slechts aan de orde voor zover dit noodzakelijk is ter beoordeling van de vraag of appellant sub 2 een deugdelijke grondslag had voor het afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekeningen van B over de jaren 1991 tot en met 1994.

Hierbij neemt het College voorts in aanmerking dat de jaarrekening wordt vastgesteld of goedgekeurd door de bevoegde organen van de vennootschap en niet door de registeraccountant. Het is deze jaarrekening waarop de procedure voorzien in de elfde titel van het derde boek van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering betrekking heeft. De bestreden beslissing gaat derhalve niet de bevoegdheid van de raad van tucht te buiten noch betreft zij de bevoegdheid van de ondernemingskamer van het gerechtshof te Amsterdam. Het middel van beroep is derhalve ongegrond.

Grieven met betrekking tot de beslissing ten aanzien van klachtonderdeel A

6.5.

De eerste, tweede en derde grief van appellanten sub 1 alsmede de tweede, derde, vijfde en zesde grief van appellant sub 2 betreffen de beoordeling door de raad van tucht van klachtonderdeel A en kunnen gezamenlijk worden behandeld.

6.6.

Met betrekking tot deze grieven stelt het College het volgende voorop.

Ingevolge artikel 44, lid 1, van de Wet op de Registeraccountants is de beslissing van de raad van tucht op straffe van nietigheid met redenen omkleed. De motivering moet enerzijds zowel de betrokken accountant als de klager(s) voor de raad van tucht in staat stellen hun rechten te verdedigen en moet anderzijds het College in staat stellen zijn rechterlijk toezicht uit te oefenen. Deze verplichting brengt mee dat de raad van tucht moet reageren op de essentie van de klacht casu quo het verweer zonder dat evenwel op ieder detail behoeft te worden ingegaan.

De raad van tucht heeft de klacht op de afhandeling waarvan de genoemde grieven betrekking hebben, samengevat als het op onjuiste gronden afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekening van B over de jaren 1991 tot en met 1994. Deze samenvatting is niet door appellanten sub 1 noch door appellant sub 2 bestreden. De raad van tucht heeft dit klachtonderdeel gegrond verklaard voor zover het betrekking heeft op het afgeven van een goedkeurende verklaring bij de jaarrekening van B over 1994. Hieruit moet worden afgeleid dat de raad van tucht de klacht, voor zover betrekking hebbend op het afgeven van een goedkeurende verklaring bij de jaarrekening om de jaren 1991, 1992 en 1993 ongegrond heeft verklaard. Het College zal allereerst de grieven van partijen bespreken welke betrekking hebben op de beslissing van de raad van tucht over dit klachtonderdeel A inzake de jaarrekening 1994.

Jaarrekening 1994

6.7.

Ingevolge het bepaalde in artikel 52, lid 1, van de Wet op de Registeraccountants kan tegen een beslissing van de raad van tucht aangaande een tegen een registeraccountant gerezen bezwaar beroep worden ingesteld door de klager, indien zijn bezwaar geheel of gedeeltelijk ongegrond is verklaard. Hieruit volgt dat in beroep, bij een gegrondverklaring van een klacht(onderdeel), klagers daartegen in beginsel niet kunnen opkomen op de grond dat zij

-

zoals in het onderhavige geval - menen dat meer of andere argumenten aan de gegrondverklaring ten grondslag hadden moeten worden gelegd. Het staat de raad van tucht bij de gegrondverklaring van een klacht(onderdeel) vrij om, nadat de klacht in de beslissing conform de opvatting van de klager is geformuleerd, zich ertoe te beperken de naar zijn oordeel voor die gegrondverklaring dragende argumenten te geven en eventuele andere, uit tuchtrechtelijk oogpunt minder essentieel geachte argumenten daarbij buiten beschouwing te laten. Dit betekent dat de punten 4.2, 4.4a, 4.4b en 4.6 uit het klaagschrift van appellanten sub 1 thans niet meer in beroep aan de orde gesteld kunnen worden. Deze punten hebben immers betrekking op de gegrond verklaarde klacht over de jaarrekening 1994, terwijl niet valt in te zien dat de raad van tucht bedoelde punten niet redelijkerwijs als minder essentieel buiten beschouwing heeft kunnen laten.

6.8.

Ten aanzien van de tweede grief van appellanten sub 1 dient eveneens te gelden dat het voor zover het punten betreft die betrekking hebben op de afgifte van een goedkeurende accountants-verklaring bij de jaarrekening van B over 1994 deze in dit beroep niet meer aan de orde kunnen zijn, nu zij betrekking hebben op een gegrond verklaard klacht (onderdeel). Dit betreft de punten 4.1, 4.3, 4.5, 4.5a, 4.5b, 4.5c, 4.7, 4.8, 4.9, 4.10, 4.11 en 4.12 uit het klaagschrift.

6.9.

Met betrekking tot de tweede grief van appellant sub 2 voor zover deze betrekking heeft op de afgifte van de goedkeurende accountantsverklaring bij de jaarrekening van B over 1994 stelt het College vast dat in de bestreden tuchtbeslissing de argumenten die de raad van tucht van wezenlijk belang acht tezamen met het verweer van appellant sub 2 worden besproken en dat voldoende inzicht wordt gegeven in de overwegingen op grond waarvan de raad van tucht tot zijn oordeel is gekomen. Deze overwegingen zijn voldoende dragend voor het oordeel waartoe de raad van tucht is gekomen. Uit de motivering van de bestreden beslissing blijkt ook duidelijk dat de gehele of gedeeltelijke gegrondverklaring van de desbetreffende 27 punten ter onderbouwing van klachtonderdeel A van ondergeschikte betekenis is geweest voor dit oordeel. Een eventuele ander beoordeling van de betreffende punten zou de raad van tucht niet tot een ander oordeel over de klacht hebben gebracht. Onder deze omstandigheden heeft appellant sub 2 ook geen belang bij een nadere motivering van het oordeel van de raad van tucht over meergenoemde punten. De raad van tucht behoefde derhalve zijn oordeel met betrekking tot deze punten die door hem niet zijn beschouwd als de essentie van dit klachtonderdeel, niet nader te motiveren. Deze voorgedragen grief moet derhalve worden verworpen voorzover daarin wordt geklaagd over het ontbreken van een deugdelijke motivering voor het oordeel van de raad van tucht inzake wat betreft de afgifte van een goedkeurende accountantsverklaring bij de jaarrekening van B over 1994.

6.10.

Het tweede onderdeel van de tweede grief van appellant sub 2 bestrijdt dat de raad van tucht terecht heeft geoordeeld dat de hiervoor bedoelde 27 punten geheel of gedeeltelijk standhouden en verwijst naar hetgeen terzake in eerste aanleg naar voren is gebracht. Deze enkele herhaling van argumenten die door appellant sub 2 reeds in eerste aanleg zijn aangevoerd geeft het College - gelet op hetgeen hiervoor onder 6.9 is overwogen - geen aanleiding tot een ander oordeel te komen dan waartoe de raad van tucht is gekomen, een en ander onverminderd hetgeen door appellant sub 2 is gesteld in de hierna te bespreken vijfde, zesde en zevende grief. Het tweede onderdeel van de tweede grief van appellant sub 2 is derhalve ongegrond voor zover deze betrekking heeft op het oordeel van de raad van tucht inzake de afgifte van een goedkeurende accountantsverklaring bij de jaarrekening van B over 1994.

6.11.

Voor zover de derde grief van appellant sub 2 betrekking heeft op het oordeel van de raad van tucht over het verstrekken van de goedkeurende verklaring met betrekking tot de jaarrekening 1994, is zij ongegrond aangezien het slechts inconsistenties in de motivering van de raad van tucht veronderstelt maar deze op geen enkele wijze in concreto aanwijst.

Deze grief zal voor het overige hierna in rubriek 6.15 worden behandeld.

6.12.

Appellant sub 2 betwist in grief 5 dat de goedkeurende verklaring bij de jaarrekening van B over 1994 een deugdelijke grondslag zou ontberen. Hij benadrukt dat, aangezien consolidatie achterwege mag blijven indien de benodigde gegevens slechts tegen onevenredige kosten of met grote vertraging te verkrijgen zijn of te ramen zijn, niet valt in te zien waarom in een dergelijk geval geen goedkeurende verklaring zou mogen worden afgegeven. Appellant sub 2 heeft in de paragraaf "Grondslagen voor consolidatie" van de jaarrekening van B over 1994 aan de positie van Y een passage gewijd die, aldus appellant sub 2, door de raad van tucht zonder deugdelijke motivering niet toereikend wordt geoordeeld. Het oordeel van de raad van tucht dat prognoses geen deugdelijk grondslag voor een accountant zouden kunnen vormen is volgens appellant sub 2 niet gemotiveerd en wordt bestreden.

Het College stelt voorop dat de raad van tucht een oordeel heeft gegeven of appellant sub 2 een goedkeurende accountantsverklaring kon afgeven met betrekking tot de jaarrekening van B over 1994. De vraag of consolidatie van Z op goede gronden achterwege is gebleven is in dit oordeel geen overweging geweest. Ook indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord staat daarmee immers nog niet vast dat de balans een getrouw beeld geeft van de grootte en samenstelling van het vermogen van de vennootschap per 31 december 1994. Het vermogen van B wordt mede bepaald door de waarde die moet worden toegekend aan de vorderingen die zij op Z heeft. Aangezien appellant sub 2 ten tijde van het afgeven van de goedkeurende verklaring, 5 oktober 1995, bekend was, zoals ook wordt bevestigd door hetgeen in de paragraaf "Grondslagen voor consolidatie" in het betreffende jaarverslag is vermeld, dat gegevens van Z ontbraken, bestond hierover onzekerheid zodat de door appellant sub 2 afgegeven verklaring, zoals door de raad van tucht terecht geoordeeld, deugdelijke grondslag mist. Hierbij is van belang dat, zoals door de raad van tucht vastgesteld en door appellant sub 2 niet betwist, het belang van Z 16 % van het totaal van de balanstelling beliep en derhalve van meer dan verwaarloosbare betekenis was.

De vermelding in de paragraaf "Grondslagen voor consolidatie" van de reden van het achterwege laten van de consolidatie van Z bevestigt slechts dat appellant sub 2 geen deugdelijke grondslag had voor zijn verklaring. Bedenkingen of onzekerheden met betrekking tot de controle die van materieel belang zijn dienen duidelijk in de verklaring tot uitdrukking te worden gebracht. Terecht heeft de raad van tucht dan ook geoordeeld dat de bedoelde vermelding zowel wat betreft plaats als inhoud niet toereikend is.

Naar aanleiding van hetgeen appellant sub 2 stelt omtrent de prognoses die voor hem bij het afgeven van de goedkeurende verklaring bij de jaarrekening 1994 van belang zouden zijn geweest, stelt het College vast dat de door appellant sub 2bedoelde prognose is gedateerd 23 november 1994 en is opgesteld op basis van de jaarrekeningen 1993 en de veronderstellingen van de directie. Appellant sub 2 heeft toentertijd de door de directie verschafte informatie beoordeeld op aanvaardbaarheid en heeft, voor zover mogelijk de redelijkheid van de gehanteerde veronderstellingen beoordeeld. De beoordeling is in hoofdzaak beperkt gebleven tot de beoordeling van procedures die bij het opstellen van de prognose zijn gehanteerd. Het College is van oordeel dat in ieder geval deze prognose, nog daargelaten wat er zij van de gebreken die de raad van tucht heeft geconstateerd en van de gebreken die hierna aan de orde komen bij de bespreking van de grieven gericht tegen de beoordeling van klachtonderdeel D, geen deugdelijke grondslag oplevert bij het verstrekken van een goedkeurende verklaring indien het betreft een deelneming met de omvang zoals thans aan de orde. De vijfde grief van appellant sub 2 is derhalve ongegrond.

6.13.

Appellant sub 2 heeft met een zesde grief het oordeel van de raad van tucht bestreden dat sprake is van een misslag bij het afgeven van een goedkeurende verklaring bij de jaarrekening van B over 1994 doordat hij niet heeft gewezen op de dreiging van discontinuïteit. Van deze dreiging was geen sprake.

Bij de beoordeling van deze grief stelt het College voorop dat ingevolge artikel 13 GBR-1994 in de verklaring een toelichtende paragraaf moet worden opgenomen, indien sprake is van ernstige onzekerheid omtrent de continuïteit van de huishouding. Volgens Richtlijn 5.04 Onzekerheden en bedenkingen (Radar Richtlijnen Controle) is hiervan sprake in de situatie waarin een huishouding niet meer in staat is zelfstandig aan haar verplichtingen te voldoen. Zowel het oordeel dat het vereiste continuïteitsperspectief bestaat als het oordeel dat dit niet het geval is kan vergaande gevolgen hebben voor het vertrouwen dat in de onderneming wordt gesteld.

Uit de jaarrekening van B over 1994 blijkt, zoals door de raad van tucht onweersproken is overwogen, dat in 1994 een bedrag van tenminste 1,5 miljoen gulden was toegevoegd aan de reeds bestaande posten. Dit bedrag bestond voor 1,2 miljoen gulden uit geactiveerde kosten betreffende Y alsmede voor 0,3 miljoen gulden uit uitgaven betreffende ontwikkelingsstrategie, cursussen en handboeken en dergelijke. De raad van tucht heeft vastgesteld, zonder dat dit oordeel in beroep voor het College is bestreden, dat voor deze activering in casu geen rechtvaardiging bestond, waardoor het totaal aan immateriële activa per 31 december 1994 ƒ 2,2 miljoen bedroeg bij een eigen vermogen van 1,1 miljoen gulden. Het financiële belang in Z was relatief belangrijk terwijl betrokkene bekend was dat de administratie van deze deelnemingen niet goed functioneerde. Deze feiten en omstandigheden, die door de raad van tucht bij zijn beslissing over klachtonderdeel A uitdrukkelijk in zijn overwegingen zijn betrokken, rechtvaardigen het oordeel van de raad van tucht dat appellant sub 2 een misslag heeft begaan bij het afgeven van de goedkeurende verklaring bij de jaarrekening van B over 1994 en bevestigen de conclusie dat appellant sub 2 deze verklaring zonder deugdelijke grondslag heeft verstrekt nu daarbij geen continuïteitsvoorbehoud is gemaakt. De tegen dit oordeel gerichte grieven slagen derhalve niet.

Jaarrekeningen 1991, 1992 en 1993

6.15 Ten aanzien van de grief van appellant sub 2 op dit punt overweegt het College het volgende. Deze grief heeft betrekking op de overwegingen van de raad waarbij dit klachtonderdeel door de raad van tucht ongegrond is verklaard. Hetgeen door het College hiervoor onder 6.7 ten aanzien van klagers is overwogen met betrekking tot een gegrond verklaarde klacht of klachtonderdeel geldt mutatis mutandis in beroep ten aanzien van de betrokken accontant, indien het een ongegrond verklaarde klacht of klachtonderdeel betreft. De in deze grief bedoelde punten kunnen dan ook thans in beroep niet meer aan de orde komen.

6.16 Ten aanzien van de grieven van appellanten sub 1 op het punt van de jaarrekeningen 1991, 1992 en 1993 overweegt het College het volgende. De raad van tucht heeft, zo volgt uit de bestreden beslissing, klachtonderdeel A ongegrond verklaard voor zover dit betrekking heeft op het afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekeningen van B over 1991, 1992 en 1993. Voor deze beslissing blijkt uit de bestreden beslissing geen andere motivering dan dat de raad van tucht van oordeel was dat de door appellanten sub 1 aangevoerde argumenten op goede gronden zijn weerlegd. Daarnaast blijkt uit de bestreden beslissing dat tal van argumenten die door klagers zijn aangevoerd ter onderbouwing van klachtonderdeel A voor zover dat betreft het afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekeningen van B over de jaren 1991, 1992, 1993 geheel of gedeeltelijk standhouden maar niet van wezenlijk belang worden geacht door de raad van tucht. Door in de bestreden beslissing de ongegrond verklaring van klachtonderdeel A slechts met deze elementen te motiveren heeft de raad onvoldoende inzicht in zijn redenering gegeven om rechterlijke controle door het College mogelijk te maken. Uit de bestreden beslissing blijkt niet waarom het verweer van appellant sub 2 door de raad van tucht als voldoende is aanvaard. Evenmin blijkt waarom de raad van tucht bepaalde argumenten voor de beoordeling van het klachtonderdeel als wezenlijk heeft aangemerkt en andere, geheel of gedeeltelijk gegronde argumenten, niet. Appellanten sub 1 hebben grief 1 voor zover deze betreft het afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekeningen van B over 1991, 1992 en 1993 derhalve terecht voorgesteld.

6.17 Met betrekking tot de tweede grief van appellanten sub 1 is van belang dat het College hiervoor onder 6.16 reeds heeft overwogen en beslist dat de beslissing van de raad van tucht onvoldoende is gemotiveerd wat betreft de ongegrondverklaring van klachtonderdeel A voor zover dit betrekking heeft op het afgeven van goedkeurende accountantsverklaringen bij de jaarrekeningen van B over 1991, 1992 en 1993. Aangezien deze beoordeling meebrengt dat de raad van tucht opnieuw zal moeten oordelen over dit klachtonderdeel waarbij alle relevante aspecten aan de orde komen, behoeft op de tweede grief van appellanten sub 1 niet te worden beslist.

6.18 Uit hetgeen hiervoor werd overwogen met betrekking tot de eerste grief van appellanten sub 1 voor zover het betreft de jaarrekeningen over 1991, 1992 en 1993 vloeit voort dat de derde grief van appellanten sub 1 eveneens gegrond is aangezien de bestreden beslissing niet motiveert waarom ondanks de gehele of gedeelte gegrondbevinding van de punten 3.5, 3.7, 3.8 van klachtonderdeel A dit klachtonderdeel niet eveneens gegrond is bevonden.

Grieven met betrekking tot de beslissing ten aanzien van klachtonderdeel B

6.19 Hoewel appellanten sub 1 moet worden toegegeven dat de bewijsstukken die door appellant sub 2 in de procedure voor de raad van tucht zijn overgelegd met name door het ontbreken van een faxverzendingsrapport niet volledig concludent zijn, ziet het College onvoldoende aanknopingspunten in hetgeen door appellant sub 1 in de procedure zowel voor de raad van tucht als voor het College is ingebracht om het gedocumenteerde verweer van appellant sub 2 in twijfel te trekken. De door appellant sub 2 in de procedure voor de raad van tucht overgelegde documenten bevestigen bovendien diens stelling dat N de problemen met de administratie ook rechtstreeks bij BB aan de orde heeft gesteld. De vierde grief van appellanten sub 1 betreffende de verwerping van klachtonderdeel B is derhalve ongegrond.

Grieven met betrekking tot de beslissing ten aanzien van klachtonderdeel C

6.20 Uit hetgeen door de raad van tucht is overwogen blijkt niet dat de raad van tucht in de beoordeling van klachtonderdeel C ook feiten en gebeurtenissen na eind 1993 heeft betrokken, hoewel deze klacht niet beperkt is tot 1993. De vijfde grief van appellanten sub 1 is derhalve gegrond.

Grieven met betrekking tot de beslissing ten aanzien van klachtonderdeel D

6.21 Ten aanzien van de gegrond verklaring van klachtonderdeel D bestrijdt appellant sub 2 dat de aandelenwaardering te rooskleurig zou zijn. Hij benadrukt het beperkte doel (aandelenverkoop), de betrokkenheid van medewerkers van B, dat de gehanteerde discounted cashflow-methode een erkende waarderingsmethode is en dat de prognoses die ten grondslag liggen aan de aandelenwaardering als zodanig geen onderwerp van dispuut vormen.

Dienaangaande stelt het College vast dat appellant sub 2 niet betoogt dat informatie die naar het oordeel van de raad van tucht had moeten worden betrokken bij de opstelling van de prognose door hem, anders dan de raad van tucht heeft geoordeeld, wel bij de opstelling in aanmerking is genomen. De omstandigheid dat de uitgangspunten voor de prognose werden opgesteld door, naast appellant sub 2, twee directeuren en twee adviseurs van B brengt niet mee dat de betreffende informatie buiten beschouwing zou kunnen worden gelaten. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat de discounted cash flow methode een erkende waarderingsmethode is of de opvatting, wat daarvan ook zij, dat de prognoses zelf geen voorwerp van discussie vormen. Wat betreft het beperkte doel van de waardering spreekt appellant sub 2 zich tegen aangezien hij deze ook in aanmerking heeft genomen bij het verstrekken van een goedkeurende verklaring bij de jaarrekening van B over 1994. De grief is derhalve ongegrond.

6.22 Het voorgaande leidt tot de slotsom dat de dat de grieven van appellanten sub 1 met betrekking tot de beoordeling van klachtonderdeel A voor zover dit betreft het afgeven van goedkeurende accountantverklaringen bij de jaarrekeningen van B over 1991, 1992 en 1993 gegrond zijn. Eveneens is gegrond de grief van appellanten sub 1 tegen de beslissing van de raad van tucht met betrekking tot klachtonderdeel C. Om deze redenen zal het College de tuchtbeslissing vernietigen.

6.23 Aangezien de afdoening van deze klachtonderdelen in belangrijke mate een vaktechnische beoordeling vereist acht het College het geraden niet zelf op de klacht te beslissen doch de zaak overeenkomstig artikel 54g van de Wet op de Registeraccountants te verwijzen naar de raad van tucht te Amsterdam om haar af te doen met inachtneming van de uitspraak van het College. De raad van tucht zal daarbij, omdat de klachtonderdelen weliswaar kunnen worden onderscheiden maar deel uitmaken van een samenhangend geheel van gebeurtenissen, eveneens opnieuw dienen te oordelen over de op te leggen maatregel.