HvJ EU, 13-01-2021, nr. C-507/19

Richtlijn 2011/95 is in Duits recht omgezet bij het Asylgesetz (asielwet), in de op 2 september 2008 gepubliceerde versie (BGBl. 2008 I, blz. 1798; hierna: ‘AsylG’).

§ 3, lid 3, AsylG luidt in essentie gelijk aan artikel 12, lid 1, onder a), van die richtlijn.

§ 77, lid 1, AsylG bepaalt:

Alvorens de gestelde vragen te beantwoorden, moet allereerst worden gepreciseerd dat, zoals de advocaat-generaal in punt 26 van zijn conclusie heeft opgemerkt, artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95 in essentie overeenkomt met artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2004/83, zodat de rechtspraak betreffende deze tweede bepaling relevant is voor de uitlegging van de eerste bepaling.

Blijkens de overwegingen 4, 23 en 24 van richtlijn 2011/95 vormt het Verdrag van Genève de hoeksteen van het internationale rechtsstelsel ter bescherming van vluchtelingen en zijn de bepalingen van deze richtlijn inzake de voorwaarden voor de toekenning van de vluchtelingenstatus en inzake de inhoud van die status vastgesteld om de bevoegde autoriteiten van de lidstaten te helpen dit verdrag toe te passen op basis van gemeenschappelijke begrippen en criteria (zie naar analogie arresten van 17 juni 2010, Bolbol, C-31/09, EU:C:2010:351, punt 37; 19 december 2012, Abed El Karem El Kott e.a., C-364/11, EU:C:2012:826, punt 42, en 1 maart 2016, Alo en Osso, C-443/14 en C-444/14, EU:C:2016:127, punt 28).

Bijgevolg moeten de bepalingen van richtlijn 2011/95 worden uitgelegd tegen de achtergrond van de algemene opzet en de doelstelling van die richtlijn, met inachtneming van het Verdrag van Genève en de andere relevante verdragen als bedoeld in artikel 78, lid 1, VWEU. Deze uitlegging moet blijkens overweging 16 van die richtlijn tevens geschieden met eerbiediging van de rechten die zijn erkend in het Handvest van de grondrechten (zie naar analogie arresten van 17 juni 2010, Bolbol, C-31/09, EU:C:2010:351, punt 38; 19 december 2012, Abed El Karem El Kott e.a., C-364/11, EU:C:2012:826, punt 43, en 1 maart 2016, Alo en Osso, C-443/14 en C-444/14, EU:C:2016:127, punt 29).

Voorts moet in herinnering worden gebracht dat de lidstaten krachtens artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32 verplicht zijn hun nationale recht zodanig in te richten dat de behandeling van de in deze bepaling bedoelde beroepen een onderzoek omvat, op zijn minst in de beroepsprocedures bij een rechter in eerste aanleg, van alle feitelijke en juridische gegevens aan de hand waarvan hij een geactualiseerde beoordeling van het specifieke geval kan maken. De uitdrukking ‘ex nunc’ en het bijvoeglijk naamwoord ‘volledig’, die in die bepaling worden gebruikt, benadrukken de verplichting van de rechter om een beoordeling te maken die in voorkomend geval rekening houdt met zowel de gegevens waarmee de beslissingsautoriteit rekening heeft gehouden of had moeten houden, als de nieuwe gegevens die aan het licht zijn gekomen nadat de aangevochten beslissing was vastgesteld. De bevoegdheid die de rechter daarmee krijgt om rekening te houden met nieuwe gegevens waarover deze autoriteit geen uitspraak heeft gedaan, beantwoordt aan de doelstelling van richtlijn 2013/32, welke richtlijn er in het bijzonder naar streeft dat ‘zo spoedig mogelijk een beslissing wordt genomen inzake verzoeken om internationale bescherming, onverminderd het uitvoeren van een behoorlijke en volledige behandeling’, zoals met name blijkt uit overweging 18 ervan (zie in die zin arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punten 109–113).

Ten slotte moet worden vastgesteld dat de verwijzende rechter bij het stellen van zijn vragen is uitgegaan van de tweeledige premisse dat het niet aan het Hof staat om na te gaan of XT bescherming of bijstand van de UNRWA genoot in de zin van artikel 12, lid 1, onder a), eerste volzin, van richtlijn 2011/95 alvorens zich naar Duitsland te begeven en of hij Syrië heeft verlaten vanwege de oorlogssituatie in dat land.

Wat daarentegen het door de verwijzende rechter genoemde artikel 14 van richtlijn 2011/95 betreft, volgt weliswaar uit lid 3, onder a), van dat artikel, gelezen in samenhang met artikel 12, lid 1, onder a), van die richtlijn, dat de mogelijkheid om bescherming of bijstand van de UNRWA te genieten een rechtvaardiging kan vormen voor intrekking van de vluchtelingenstatus nadat deze is verleend, waarbij deze mogelijkheid ook kan worden beoordeeld in het kader van de in punt 40 van het onderhavige arrest bedoelde volledige en ex nunc beoordeling op het moment dat een besluit inzake het verlenen van die status wordt genomen, doch voornoemd artikel 14, dat juist veronderstelt dat die status reeds is verleend, is niet van toepassing op dat besluit.

De gestelde vragen moeten in het licht van deze overwegingen worden beantwoord.

Met zijn eerste, tweede en vierde vraag, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 aldus moet worden uitgelegd dat, om te bepalen of de bescherming of bijstand van de UNRWA is opgehouden, alleen rekening moet worden gehouden met de sector van het werkgebied van de UNRWA waarin een staatloze Palestijn zijn werkelijke verblijfplaats had op het tijdstip van zijn vertrek uit dat gebied, of ook met de andere sectoren van dat gebied en, zo ja, welke van die sectoren.

Om deze vragen te beantwoorden moet worden opgemerkt dat volgens artikel 12, lid 1, onder a), eerste volzin, van richtlijn 2011/95 een derdelander of staatloze wordt uitgesloten van de vluchtelingenstatus wanneer ‘hij onder artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève valt, dat betrekking heeft op het genieten van bescherming of bijstand van andere organen of instellingen van de Verenigde Naties dan de UNHCR’.

Artikel 1, onder D, eerste alinea, van het Verdrag van Genève bepaalt dat dit verdrag niet van toepassing is op personen die ‘thans’ bescherming of bijstand ‘genieten van andere organen of instellingen van de Verenigde Naties dan van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de vluchtelingen’.

De UNRWA, een andere instantie van de Verenigde Naties dan de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen, is opgericht voor de bescherming en de bijstand van Palestijnen in hun hoedanigheid van ‘vluchtelingen uit Palestina’. Zoals de advocaat-generaal heeft opgemerkt in punt 4 van zijn conclusie, is het mandaat van deze organisatie verlengd tot en met 30 juni 2023. Dit mandaat strekt zich uit tot het werkgebied van de UNRWA, dat uit vijf sectoren bestaat, te weten de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever (met inbegrip van Oost-Jerusalem), Jordanië, Libanon en Syrië.

Eenieder die, zoals XT, bij de UNRWA is geregistreerd, dient dus in aanmerking te komen voor bescherming en bijstand van deze organisatie ten behoeve van zijn welzijn als vluchteling (zie in die zin arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punt 84).

Wegens deze specifieke vluchtelingenstatus die voor de Palestijnen in de gebieden in het Nabije Oosten is ingesteld, zijn personen die bij de UNRWA zijn geregistreerd in beginsel, krachtens artikel 12, lid 1, onder a), eerste volzin, van richtlijn 2011/95, dat overeenkomt met artikel 1, onder D, eerste alinea, van het Verdrag van Genève, uitgesloten van de vluchtelingenstatus in de Unie (arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punt 85).

Niettemin volgt uit artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95, dat overeenkomt met artikel 1, onder D, tweede alinea, van het Verdrag van Genève, dat wanneer een persoon die in de Unie om internationale bescherming verzoekt niet langer bescherming of bijstand van de UNRWA geniet, deze uitsluiting niet langer van toepassing is (arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punt 85).

Zoals het Hof heeft gepreciseerd, is artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 van toepassing wanneer op basis van een individuele beoordeling van alle relevante factoren blijkt dat de betrokken staatloze Palestijn in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeert en de UNRWA, die door de betrokkene om bijstand is gevraagd, niet in staat is in dat gebied levensomstandigheden te bieden die stroken met de opdracht waarmee deze organisatie is belast, waardoor deze staatloze wegens omstandigheden buiten zijn wil gedwongen is het werkgebied van de UNRWA te verlaten. In dat geval kan deze staatloze, tenzij hij valt onder een van de in artikel 12, lid 1, onder b), artikel 12, lid 2, en artikel 12, lid 3, van die richtlijn genoemde uitsluitingsgronden, zich op grond van dit feit op deze richtlijn beroepen zonder noodzakelijkerwijs te hoeven aantonen dat hij een gegronde vrees voor vervolging heeft in de zin van artikel 2, onder d), van deze richtlijn (zie in die zin arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punt 86 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Zoals de advocaat-generaal in essentie heeft benadrukt in punt 36 van zijn conclusie, wordt noch in artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95 noch in artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève verwezen naar de verblijfplaats van de betrokkene, maar zien deze bepalingen enkel op de omstandigheid dat hij bescherming of bijstand van de UNRWA geniet dan wel dat die bescherming of bijstand is opgehouden.

Aldus blijkt uit de bewoordingen van die bepalingen dat rekening moet worden gehouden met de mogelijkheid voor de betrokkene om de bescherming of bijstand van de UNRWA te genieten in het gehele mandaatgebied van die organisatie, dat het in punt 6 van het onderhavige arrest genoemde werkgebied van de UNRWA, dat bestaat uit vijf sectoren, bestrijkt.

Voor een dergelijke uitlegging is bovendien steun te vinden in de rechtspraak volgens welke in het geval waarin een persoon die het werkgebied van de UNRWA heeft verlaten en een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend in de Unie, in dat gebied daadwerkelijke bescherming of bijstand van de UNRWA geniet waardoor hij daar veilig kan verblijven in waardige leefomstandigheden en zonder het gevaar van refoulement naar het gebied van zijn gewone verblijfplaats zolang hij daar niet veilig naar kan terugkeren, deze persoon door de voor de beslissing op dit verzoek bevoegde autoriteit niet kan worden beschouwd als gedwongen om wegens omstandigheden buiten zijn wil het werkgebied van de UNRWA te verlaten. In dat geval moet deze persoon van de vluchtelingenstatus in de Unie worden uitgesloten overeenkomstig artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95 (arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punt 134).

Zoals in essentie volgt uit de in punt 51 van het onderhavige arrest aangehaalde rechtspraak, moet de vraag of de UNRWA daadwerkelijk niet in staat is om de betrokkene levensomstandigheden te bieden die stroken met de opdracht waarmee deze organisatie is belast en of dientengevolge de door de UNRWA aan de betrokkene geboden bescherming en bijstand is opgehouden, worden beantwoord op basis van een individuele beoordeling van alle relevante gegevens.

In het kader van die beoordeling moeten de bevoegde bestuurlijke of rechterlijke autoriteiten met name nagaan of de betrokkene concreet in staat is om die bescherming of bijstand te ontvangen.

De vraag of een staatloze Palestijn in staat is de bescherming of bijstand van de UNRWA te genieten, hangt niet alleen af van de mogelijkheden van deze organisatie om die bescherming of bijstand aan die staatloze te verlenen in een bepaalde sector van haar werkgebied, maar ook van de concrete mogelijkheid voor die staatloze om toegang te krijgen tot het grondgebied van die sector, of zelfs om naar dat werkgebied terug te keren indien hij het heeft verlaten.

In dit verband moet worden opgemerkt dat, zoals blijkt uit de verwijzingsbeslissing, de omstandigheid dat een staatloze Palestijn bij de UNRWA is geregistreerd hem geen recht geeft om toegang te krijgen tot het werkgebied van die organisatie of om binnen dat gebied te reizen door zich van de ene naar de andere sector ervan te begeven. De UNRWA beschikt immers niet over het gezag om staatloze Palestijnen toegang te verlenen tot de grondgebieden van de vijf sectoren van haar werkgebied, aangezien deze grondgebieden tot verschillende staten of autonome gebieden behoren.

In die omstandigheden moeten de beslissingsautoriteit en de rechter bij wie beroep is ingesteld tegen het besluit van die autoriteit, rekening houden met alle relevante aspecten van de betrokken situatie die duidelijkheid kunnen verschaffen over de vraag of de betrokken staatloze Palestijn op het moment van zijn vertrek uit het werkgebied van de UNRWA concreet de mogelijkheid had om toegang te krijgen tot een van de vijf sectoren van dat gebied teneinde bescherming of bijstand van die organisatie te ontvangen.

De omstandigheid dat die staatloze houder is van een verblijfsrecht in de staat of in het autonome gebied waartoe de betrokken sector van het werkgebied van de UNRWA behoort, is in dit verband een aspect dat ervan getuigt dat die staatloze de mogelijkheid had om toegang te krijgen tot die sector en dus om de bescherming of bijstand van de UNRWA te ontvangen, voor zover die organisatie in staat is hem deze in die sector te verstrekken.

Bij gebreke van een dergelijk recht kan het relevant zijn dat diezelfde staatloze familiebanden onderhoudt in een bepaalde sector van het werkgebied van de UNRWA, zijn werkelijke of gewone verblijfplaats in die sector heeft gehad of daar heeft verbleven alvorens dat gebied te verlaten, voor zover de betrokken staten of gebieden dergelijke omstandigheden voldoende achten om een staatloze Palestijn, los van de toekenning van een verblijfstitel, niet te beletten hun grondgebied binnen te komen en daar veilig te blijven.

Ook moeten alle gegevens in aanmerking worden genomen die duiden op een verandering in de houding jegens staatloze Palestijnen, zoals verklaringen of praktijken van de autoriteiten van voornoemde staten en gebieden, met name wanneer zij met deze verklaringen en praktijken blijk geven van het voornemen om de aanwezigheid van deze staatlozen niet langer te gedogen voor zover zij niet over een verblijfsrecht beschikken.

Indien uit de beoordeling van alle relevante aspecten van de betrokken situatie, met name die welke zijn genoemd in de punten 59 tot en met 62 van het onderhavige arrest, blijkt dat de betrokken staatloze Palestijn een concrete mogelijkheid had om toegang te krijgen tot en veilig te verblijven op het grondgebied van een van de sectoren van het werkgebied van de UNRWA waar die organisatie hem haar bescherming of bijstand kon bieden, kan niet worden geoordeeld dat de bescherming of bijstand van de UNRWA is opgehouden in de zin van artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95.

Betreffende daarnaast de vraag welke sector van het werkgebied van de UNRWA in aanmerking moet worden genomen om te bepalen of niet meer is voldaan aan de voorwaarden voor het van rechtswege erkennen van de vluchtelingenstatus nadat de betrokkene dat werkgebied heeft verlaten en voordat definitief is beslist op zijn verzoek tot erkenning van de vluchtelingenstatus, moet worden opgemerkt dat de verwijzende rechter lijkt uit te gaan van de premisse dat artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 van toepassing was op verzoeker in het hoofdgeding op het moment dat hij voornoemd werkgebied verliet, in die zin dat de bescherming of bijstand van de UNRWA was opgehouden, maar dat die bepaling mogelijk niet meer op hem van toepassing is op het moment dat de rechter bij wie het beroep tegen het besluit om niet de vluchtelingenstatus toe te kennen is ingesteld, uitspraak doet op dat beroep.

In dit verband preciseert de verwijzende rechter dat hij — overeenkomstig zijn nationale recht — in asielzaken uitgaat van de juridische en feitelijke situatie op het moment dat hij uitspraak doet op het bij hem ingestelde beroep, waardoor hij ook rekening moet houden met nieuwe gegevens ten tijde van de laatste terechtzitting of, bij gebreke daarvan, op het moment waarop hij uitspraak doet, welke mogelijkheid ook wordt geboden door artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, zoals blijkt uit punt 40 van het onderhavige arrest.

Ter beantwoording van deze vraag volstaat het om op te merken, in navolging van de advocaat-generaal in punt 52 van zijn conclusie, en van alle belanghebbenden die schriftelijke opmerkingen hebben ingediend, dat er geen reden is om aan te nemen dat bij het onderzoek van de vraag of de bescherming of bijstand van de UNRWA nog steeds is uitgesloten krachtens artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 op het moment dat de rechter uitspraak doet op het tegen een besluit tot weigering van de vluchtelingenstatus ingestelde beroep, andere gegevens in aanmerking moeten worden genomen dan die welke zijn opgesomd in de punten 53 tot en met 63 van het onderhavige arrest.

Gelet op het voorgaande moet op de eerste, de tweede en de vierde vraag worden geantwoord dat artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 aldus moet worden uitgelegd dat, om te bepalen of de bescherming of bijstand van de UNRWA is opgehouden, in het kader van een individuele beoordeling van alle relevante aspecten van de betrokken situatie rekening moet worden gehouden met alle sectoren van het werkgebied van de UNRWA tot de gebieden waarvan een staatloze Palestijn die dit werkgebied heeft verlaten een concrete mogelijkheid heeft toegang te krijgen en er veilig te verblijven.

Met zijn derde vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 aldus moet worden uitgelegd dat de bescherming of bijstand van de UNRWA ophoudt wanneer een staatloze Palestijn het werkgebied van de UNRWA heeft verlaten vanuit een sector van dat gebied waar hij in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeerde en waar die organisatie niet in staat was hem haar bescherming of bijstand te verlenen, terwijl, ten eerste, hij zich vrijwillig naar deze sector heeft begeven vanuit een andere sector van voornoemd werkgebied waar hij niet in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeerde, en, ten tweede, hij niet kon verwachten dat hij in de sector waarnaar hij zich begaf bescherming of bijstand zou ontvangen van de UNRWA, noch dat hij op korte termijn zou kunnen terugkeren naar de sector waar hij vandaan kwam.

Ter beantwoording van deze vraag dient allereerst in herinnering te worden gebracht dat het feit dat artikel 1, onder D, van het Verdrag van Genève, waar artikel 12, lid 1, onder a), eerste volzin, van richtlijn 2011/95 naar verwijst, zich beperkt tot het uitsluiten van de werkingssfeer ervan van de personen die ‘thans’ bescherming of bijstand ‘genieten’ van andere organen of instellingen van de Verenigde Naties dan van de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor de Vluchtelingen, niet aldus kan worden uitgelegd dat het enkele feit dat de betrokkene zich buiten het gebied waarin de UNRWA werkzaam is bevindt of dit gebied vrijwillig verlaat, volstaat om de in die bepaling neergelegde uitsluiting van de vluchtelingenstatus te beëindigen (zie naar analogie arrest van 19 december 2012, Abed El Karem El Kott e.a., C-364/11, EU:C:2012:826, punt 49).

Anders zou immers een verzoeker in de zin van artikel 2, onder c), van richtlijn 2013/32, die zijn asielverzoek op het grondgebied van een van de lidstaten indient en zich dus fysiek buiten het werkgebied van de UNRWA bevindt, nooit onder de grond voor uitsluiting van de vluchtelingenstatus van artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95 kunnen vallen, wat een dergelijke uitsluitingsgrond elk nuttig effect zou ontnemen (zie naar analogie arrest van 19 december 2012, Abed El Karem El Kott e.a., C-364/11, EU:C:2012:826, punt 50).

Aannemen dat een vrijwillig vertrek uit het werkgebied van de UNRWA, en dus een vrijwillige afstand van de door UNRWA verleende bijstand, aanleiding geeft tot toepassing van artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95, zou bovendien ingaan tegen artikel 1, onder D, eerste alinea, van het Verdrag van Genève, dat tot doel heeft al diegenen die een dergelijke bijstand genieten van de toepassing van dit verdrag uit te sluiten (zie naar analogie arrest van 19 december 2012, Abed El Karem El Kott e.a., C-364/11, EU:C:2012:826, punt 51).

Verder blijkt uit de in punt 54 van het onderhavige arrest genoemde rechtspraak dat het verlaten van het werkgebied van de UNRWA vanuit een gegeven sector van dat gebied niet kan worden geacht onvrijwillig te zijn wanneer de betrokkene de mogelijkheid had om zich naar een andere sector van dat gebied te begeven om aldaar concreet de bescherming of bijstand van de UNRWA te genieten.

In de zaak die heeft geleid tot het arrest van 25 juli 2018, Alheto (C-585/16, EU:C:2018:584), had de verzoekster in het hoofdgeding tijdens het gewapende conflict tussen de Staat Israël en Hamas, de organisatie die zeggenschap heeft in de Gazastrook, deze regio verlaten om zich in veiligheid te brengen in Jordanië, het land waar zij had verbleven en van waaruit zij naar Bulgarije was vertrokken. Het Hof heeft geoordeeld dat niet kon worden uitgesloten dat de UNRWA in staat was om in Jordanië een bij haar geregistreerde persoon de leefomstandigheden te bieden die in overeenstemming zijn met haar taak, nadat die persoon uit de Gazastrook was gevlucht, waardoor die persoon daar veilig kon verblijven in waardige leefomstandigheden en zonder het gevaar van refoulement naar een gebied waar hij niet veilig naar kon terugkeren. Indien de feiten blijk geven van dergelijke omstandigheden, kan — volgens het Hof — een persoon zoals de verzoekster in het hoofdgeding in die zaak niet worden geacht te zijn gedwongen om wegens omstandigheden buiten zijn wil het gebied waarin de UNRWA opereert te verlaten (zie in die zin arrest van 25 juli 2018, Alheto, C-585/16, EU:C:2018:584, punten 132–134).

Hetzelfde geldt ingeval een staatloze Palestijn besluit een sector van het werkgebied van de UNRWA waar hij niet in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeert en waarin hij de bescherming of bijstand van die organisatie kan genieten te verlaten om zich naar een andere sector van dat gebied te begeven, waar hij niet kan verwachten — op basis van de concrete informatie die hij betreffende die sector heeft — bescherming of bijstand van de UNRWA te ontvangen, noch op korte termijn te kunnen terugkeren naar de sector waar hij vandaan kwam. Op basis van een dergelijk vrijwillig vertrek vanuit de ene sector naar de andere sector kan derhalve niet worden aangenomen dat een dergelijke staatloze gedwongen was het gehele werkgebied van de UNRWA te verlaten toen hij uiteindelijk die tweede sector verliet om zich naar het grondgebied van de Unie te begeven.

Het staat derhalve aan de verwijzende rechter om in het kader van een individuele beoordeling van alle relevante aspecten van de situatie in het hoofdgeding, waaronder met name de concrete informatie over de situatie in Syrië waarover XT op het moment van zijn vertrek uit Libanon beschikte, na te gaan of dit vertrek heeft plaatsgevonden onder de in punt 74 van het onderhavige arrest beschreven omstandigheden. Indien dit het geval is, kan namelijk niet worden overwogen dat XT gedwongen was om het gehele werkgebied van de UNRWA te verlaten toen hij uiteindelijk Syrië verliet.

Niettemin kan het Hof deze rechter op basis van de informatie in het verzoek om een prejudiciële beslissing en het aan het Hof overgelegde dossier gegevens verschaffen die van belang kunnen zijn voor die beoordeling.

In casu blijkt uit dit verzoek dat XT stelt dat hij Libanon heeft verlaten omdat hij geen geldige verblijfstitel had en vanwege strengere controles van de Libanese veiligheidsdiensten, die, bij ontbreken van een dergelijke titel, personen zoals XT terugleiden naar de Syrische grens.

Voor zover de verwijzende rechter zich hiernaast afvraagt wat de invloed is van de gegevens die erop duiden dat XT, gelet op de omstandigheden op het moment van zijn vertrek uit Libanon, had kunnen verwachten dat hij in Syrië geen bescherming of bijstand van de UNRWA kon genieten en dat hij niet op korte termijn zou kunnen terugkeren naar Libanon, waar hij eerst verbleef, moet worden opgemerkt dat dergelijke omstandigheden, om relevant te zijn in het kader van de in punt 75 van het onderhavige arrest genoemde individuele beoordeling, redelijkerwijs voorzienbaar moeten zijn geweest op het moment van dat vertrek. Een persoon als XT moet dus beschikken over concrete informatie betreffende de situatie in het werkgebied van de UNRWA. In dit verband dient er ook rekening mee te worden gehouden dat de situatie zich op plotselinge en onvoorzienbare wijze kan ontwikkelen, bijvoorbeeld door sluiting van de grenzen tussen de sectoren van dat gebied of het uitbreken van conflicten in een van die sectoren.

Gelet op de in de punten 77 en 78 van het onderhavige arrest genoemde omstandigheden, voor zover deze zich daadwerkelijk hebben voorgedaan, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan, lijkt het er niet op dat het vertrek van XT vanuit Libanon naar Syrië heeft plaatsgevonden onder de in punt 74 van het onderhavige arrest omschreven omstandigheden, zodat zijn vertrek uit het gehele werkgebied van de UNRWA niet vrijwillig zou zijn geweest.

Gelet op het voorgaande moet op de derde vraag worden geantwoord dat artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 aldus moet worden uitgelegd dat de bescherming of bijstand van de UNRWA niet kan worden beschouwd te zijn opgehouden wanneer een staatloze Palestijn het werkgebied van de UNRWA heeft verlaten vanuit een sector van dat gebied waar hij in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeerde en waar die organisatie niet in staat was hem haar bescherming of bijstand te verlenen, indien, ten eerste, hij zich vrijwillig naar deze sector heeft begeven vanuit een andere sector van voornoemd werkgebied waar hij niet in een persoonlijke situatie van ernstige onveiligheid verkeerde en waar hij de bescherming of bijstand van die organisatie kon genieten, en, ten tweede, hij niet redelijkerwijs kon verwachten, op basis van de concrete informatie waarover hij beschikte, dat hij in de sector waarnaar hij zich begaf bescherming of bijstand van de UNRWA zou ontvangen of dat hij op korte termijn zou kunnen terugkeren naar de sector waar hij vandaan kwam, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.

Gelet op het antwoord op de eerste, de tweede en de vierde vraag hoeft de vijfde vraag niet te worden beantwoord.