HvJ EU, 04-09-2014, nr. C-575/12

Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)2. heeft volgens artikel 1 tot doel ‘de maatregelen’ vast te stellen ‘die van toepassing zijn op het grenstoezicht ten aanzien van personen die de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie overschrijden’.

Artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode somt de toegangsvoorwaarden voor onderdanen van derde landen op:

Artikel 5, lid 4, sub b, van de Schengengrenscode bepaalt:

Artikel 7, lid 3, van de Schengengrenscode luidt:

Artikel 10, lid 1, sub b, van de Schengengrenscode bepaalt dat ‘[d]e reisdocumenten van onderdanen van derde landen […] bij inreis en bij uitreis systematisch [worden] afgestempeld. Er wordt met name een in-, respectievelijk uitreisstempel aangebracht in […] de grensoverschrijdingsdocumenten van onderdanen van derde landen aan wie aan de grens een visum wordt afgegeven door een lidstaat.’

Artikel 13, lid 1, van de Schengengrenscode vermeldt dat ‘[i]ndien een onderdaan van een derde land niet aan alle in artikel 5, lid 1, vermelde toegangsvoorwaarden voldoet, […] hem de toegang tot het grondgebied van de lidstaten [wordt] geweigerd.’

Verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode)3. heeft volgens artikel 1, lid 1, tot doel ‘de procedures en voorwaarden’ vast te stellen ‘voor de afgifte van visa voor de doorreis over het grondgebied van de lidstaten of een voorgenomen verblijf op het grondgebied van de lidstaten van ten hoogste drie maanden binnen een periode van zes maanden’.

Artikel 12 van de Visumcode, dat is gewijd aan het reisdocument, luidt als volgt:

Artikel 21, lid 3, van de Visumcode preciseert: ‘Wanneer het consulaat controleert of de aanvrager voldoet aan de inreisvoorwaarden, gaat het na […] of het overgelegde reisdocument niet vals, nagemaakt of vervalst is’.

Artikel 34 van de Visumcode luidt als volgt:

Artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode somt de vijf cumulatieve voorwaarden op waaraan onderdanen van derde landen moeten voldoen om toegang te krijgen tot het grondgebied van de Unie. Volgens artikel 5, lid 1, sub a, moet een derdelander ‘in het bezit zijn van één of meer geldige reisdocumenten […] die recht geven op grensoverschrijding’, en artikel 5, lid 1, sub b, bepaalt dat die onderdaan, indien vereist, ‘in het bezit [moet] zijn van een geldig visum’.

Een strikt letterlijke uitlegging van dit artikel 5, lid 1, laat al zien dat er enerzijds onderscheid wordt gemaakt tussen bezit van een geldig reisdocument en bezit van een visum en dat anderzijds de wetgever niets naders heeft bepaald ten aanzien van de ‘fysieke’ overlegging van die twee documenten.

Ik ben echter, in het licht van hetgeen de Finse regering heeft aangevoerd, van mening dat artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode, hoewel het niet de uitdrukkelijke verplichting bevat om op het moment van overschrijding van de buitengrenzen van de Unie een geldig visum in een geldig reisdocument over te leggen, rekening houdend met het systeem waar het deel van uitmaakt niet afzonderlijk kan worden beoordeeld. Artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode moet dus zowel in samenhang met de andere bepalingen van de Schengengrenscode worden gelezen, als in samenhang met de relevante bepalingen van de Visumcode waar de Schengengrenscode nauw mee is verbonden.14.

Zoals te doen gebruikelijk zal de letterlijke uitlegging dus worden aangevuld met een systematische en een teleologische analyse. Dat is des te meer noodzakelijk nu de belanghebbende partijen die in de onderhavige procedure hebben geïntervenieerd, hebben gerefereerd aan artikel 7, lid 3, sub a-i, van de Schengengrenscode in hun discussie over de vraag of het geldige visum zich, zowel in de zin van artikel 5, lid 1, van die code als in de zin van de Visumcode, moet bevinden in een geldig reisdocument. Voor de Finse regering brengt artikel 7, lid 3, sub a-i, van de Schengengrenscode, waarin staat dat het reisdocument ‘vergezeld gaat’ van het geldige visum, met zich dat aan de grens alleen een geldig visum in een geldig reisdocument mag worden overgelegd.

Verzoekster in het hoofdgeding merkt op dit punt op dat, hoewel de Letse versie van artikel 7, lid 3, sub a-i, van de Schengengrenscode expliciet vermeldt dat het visum in een geldig reisdocument moet zijn aangebracht, dat in andere taalversies niet het geval zou zijn. De Deense de Engelse, de Franse en de Zweedse versies zouden slechts eisen dat het reisdocument ‘vergezeld gaat’ van het visum, hetgeen niet noodzakelijk betekent dat het visum in het reisdocument moet zijn aangebracht.

Hoewel de gestelde vraag gaat over de uitlegging van artikel 5 van de Schengengrenscode, in verband waarmee niet is aangevoerd dat er verschillen tussen de taalversies zouden bestaan, meen ik dat artikel 7 van diezelfde code een essentiële bepaling is voor het gezamenlijke toezicht aan de buitengrenzen van de Unie en dat die bepaling van nut kan zijn bij het ophelderen van de uitlegging die aan artikel 5 moet worden gegeven.

Dienaangaande wil ik in herinnering roepen dat het vereiste van uniforme toepassing en uitlegging van een Uniehandeling gebiedt dat een tekst niet op zichzelf in een van zijn versies wordt beschouwd, maar wordt uitgelegd zowel naar de werkelijke bedoeling van de auteur ervan als naar het door hem nagestreefde doel, gelet op onder meer de in alle talen geredigeerde versies.15. De in een van die taalversies van een bepaling gebruikte formulering kan niet als enige grondslag voor de uitlegging van die bepaling dienen of in zoverre voorrang hebben boven de andere taalversies. Een dergelijke benadering zou immers onverenigbaar zijn met het vereiste van eenvormige toepassing van het Unierecht.16.

Zowel de noodzaak om de eerste conclusie te bevestigen die uit de letterlijke uitlegging van artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode is getrokken, als de noodzaak om de uitleggingsmoeilijkheid te overwinnen die samenhangt met de verschillen in taalversies van artikel 7, lid 3, sub a-i, van die code, vereisen dat de redenering wordt aangevuld door een systematische en een teleologische analyse.

Omdat de afgifte van het visum voorafgaat aan het toezicht dat wordt uitgevoerd aan de buitengrenzen van de Unie, begin ik met de analyse van de Visumcode.

De derdelander mag, kort gezegd, zijn visumaanvraag ten hoogste drie maanden voor het begin van de voorgenomen reis bij het bevoegde consulaat indienen.17. Hij moet met name een standaard aanvraagformulier overleggen18. en een reisdocument19. waarvan de geldigheid niet eerder dan drie maanden na de voorgenomen datum van het laatste vertrek uit het grondgebied van de lidstaten verstrijkt20., welk document ten minste twee blanco pagina's bevat en in de voorafgaande tien jaar is afgegeven21.. De vakjes 12 tot en met 16 van het standaard aanvraagformulier moeten bovendien informatie bevatten over het type reisdocument dat door de aanvrager wordt overgelegd, het nummer ervan en de data van afgifte en verval ervan, alsmede de autoriteit die het heeft afgegeven.

Nadat de visumaanvraag is ingevuld en ingediend bij de bevoegde autoriteit, moet deze nagaan of ‘de aanvrager aan de inreisvoorwaarden als omschreven in artikel 5, lid 1, sub a, c, d en e, van de Schengengrenscode voldoet’22., en in het bijzonder of ‘het overgelegde reisdocument niet vals, nagemaakt of vervalst is’23.. Een meervoudig visum, zoals het visum dat aan de orde is in het hoofdgeding, heeft een geldigheidsduur tussen zes maanden en vijf jaar.24.

Vervolgens wordt de visumsticker ingevuld overeenkomstig de voorwaarden van artikel 27 en bijlage VII van de Visumcode. De sticker vermeldt de periode gedurende welke de visumhouder tot verblijf gerechtigd is en, tenzij het visum is aangebracht op een afzonderlijk blad, het nummer van het reisdocument waarin de visumsticker wordt aangebracht.25. De sticker wordt vervolgens aangebracht overeenkomstig de voorschriften van artikel 29 en bijlage VIII van de Visumcode. Dit geschiedt in beginsel ‘op de eerste bladzijde van het reisdocument waarop geen vermeldingen of stempels staan’26., tenzij het visum is aangebracht op een afzonderlijk blad27..

Het moment van afgifte van het visum valt niet samen met het moment van overschrijding van de buitengrens van de Unie28., en dat vooral omdat een meervoudig visum, zoals we gezien hebben, een geldigheidsduur tussen zes maanden en vijf jaar kan hebben. De Visumcode beperkt zich tot de eis dat de geldigheidsduur van het op het moment van de visumaanvraag overgelegde reisdocument niet eerder dan drie maanden na de voorgenomen datum van het laatste vertrek uit het grondgebied van de Unie verstrijkt.29. Ik herhaal dat deze precisering alleen geldt voor de voorwaarden waaraan op het moment van de visumaanvraag moet worden voldaan, want de consulaire autoriteiten hebben hoe dan ook geen vat op wat er met het reisdocument gebeurt tussen het moment van indiening van de visumaanvraag en het daadwerkelijke moment van overschrijding van de Uniegrenzen.

Als het visum eenmaal is afgegeven en nadat de consulaire autoriteiten met name de geldigheid van het overgelegde reisdocument hebben gecontroleerd, vormt het grenstoezicht een volgende fase.30.

Wat betreft de Schengengrenscode merk ik om te beginnen op dat deze tot doel heeft ‘de maatregelen […] die van toepassing zijn op het grenstoezicht ten aanzien van personen die de buitengrenzen van de lidstaten […] overschrijden’ vast te stellen.31. Het lijkt essentieel dat die maatregelen op uniforme wijze worden toegepast, en ik deel in dit opzicht de zorgen die verzoekster in het hoofdgeding heeft geuit toen zij verslag deed van het verschil in nationale praktijken.

Zoals gezegd omvatten de toegangsvoorwaarden van artikel 5 van de Schengengrenscode een verplichting om in het bezit te zijn van één of meer geldige reisdocumenten die recht geven op grensoverschrijding, alsmede een verplichting om, indien vereist, in het bezit te zijn van een geldig visum. Ik merk op dat in deze lijst van toegangsvoorwaarden geen verplichting voorkomt om het geldige reisdocument met het daarin aangebrachte geldige visum over te leggen.

De derdelander wordt op het moment van grensoverschrijding onderworpen aan een grondige controle van de toegangsvoorwaarden van artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode en in dat verband wordt nauwgezet onderzocht of de betrokken derdelander in het bezit is van een reisdocument dat ‘geldig is […] en waarvan de geldigheidsduur niet is verstreken’ en tevens ‘vergezeld’ gaat van het vereiste visum.32. De in- en uitreisstempels ‘in het reisdocument’ worden eveneens onderzocht teneinde door vergelijking van de data van in- en uitreis vast te stellen of de onderdaan de maximumduur van het toegestane verblijf in de Unie nog niet heeft overschreden.

Bij de grondige controle krachtens artikel 7, lid 3, van de Schengengrenscode moeten twee fasen worden onderscheiden. Eerst wordt het enkele bezit geverifieerd — beschikt de derdelander over een geldig reisdocument en een geldig visum — waarna het echte onderzoek volgt, dat wil zeggen een diepgaande verificatie bestaande uit het zoeken naar eventuele tekenen van namaak of vervalsing, vergelijking van data van in- en uitreis, verificatie of de onderdaan voor de terugreis over voldoende middelen van bestaan beschikt, etc.33.

De ontkoppeling van de verplichting tot overlegging van een geldig reisdocument en de verplichting tot overlegging van een geldig visum die wij al vermoedden bij lezing van artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode, wordt derhalve bevestigd.

Zodra deze controle heeft plaatsgevonden, wordt toegang verleend of geweigerd. Bij het verlenen van toegang wordt door de autoriteiten systematisch een stempel aanbracht34. in de door de derdelander bij de in- en uitreis overgelegde grensoverschrijdingsdocumenten die ‘voorzien’ zijn van een geldig visum.35. Het geldigheidsvereiste wordt alleen genoemd voor het visum en niet voor het reisdocument.

Als daarentegen de inreis wordt geweigerd omdat de derdelander niet aan alle toegangsvoorwaarden van artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode voldoet, geschiedt dat in een met redenen omklede beslissing die wordt medegedeeld door middel van een standaardformulier.36. Onder de weigeringsgronden op het formulier bevindt zich enerzijds de omstandigheid dat de betrokken persoon niet in het bezit is van geldige reisdocumenten37., en anderzijds de omstandigheid dat de betrokkene niet in het bezit is van een geldig visum38..

Uit de voorgaande analyse blijkt dat de wetgever niet uitdrukkelijk de eis heeft gesteld dat het geldige visum in een geldig reisdocument moet zijn aangebracht. De twee genoemde toegangsvoorwaarden worden niet alleen los van elkaar genoemd in artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode, maar dit onderscheid vloeit ook voort uit de structuur van andere bepalingen.39.

Uit zowel letterlijk als systematisch oogpunt verzet zich dan ook niets tegen een uitlegging van dit artikel 5 in die zin dat een visumplichtige derdelander voor toegang tot het grondgebied van de Unie niet in het bezit hoeft te zijn van een geldig visum in een geldig reisdocument.

Wel moet nog worden nagegaan of een dergelijke uitlegging de door de Visumcode en de Schengencode nagestreefde doelen niet in gevaar brengt.

De Schengengrenscode heeft een grensbewakingssysteem in het leven geroepen dat beoogt onrechtmatige grensoverschrijding te voorkomen, grensoverschrijdende criminaliteit te bestrijden, en maatregelen tegen illegaal binnengekomen personen te nemen en deze personen aan te houden.40. Punt 6 van de considerans van de Schengengrenscode vermeldt bovendien dat het grenstoezicht ‘in het belang [is] van niet alleen de lidstaat aan de buitengrenzen waarvan het wordt uitgeoefend maar van alle lidstaten die het grenstoezicht aan hun binnengrenzen hebben afgeschaft’ en dat het moet helpen ‘de illegale immigratie en mensenhandel te bestrijden en bedreigingen van de binnenlandse veiligheid, de openbare orde, de volksgezondheid en de internationale betrekkingen van de lidstaten te voorkomen’.41.

De Schengengrenscode past volgens het Hof ‘in de ruimere context van een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht zonder binnengrenzen, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is in combinatie met passende maatregelen met betrekking tot controles aan de buitengrenzen, asiel, immigratie, en voorkoming en bestrijding van criminaliteit […] De bij het Schengenakkoord ingevoerde regeling berust dus op de naleving van de geharmoniseerde voorschriften inzake controles aan de buitengrenzen en, in casu, op de strikte naleving van de bij de [Schengengrenscode] vastgestelde voorwaarden voor de toegang van onderdanen van derde landen tot het grondgebied van de lidstaten die partij zijn bij dit akkoord. Iedere lidstaat waarvan het grondgebied tot de Schengenruimte behoort, moet er namelijk op kunnen vertrouwen dat iedere andere lidstaat van die ruimte de controles op een doeltreffende en strikte wijze verricht’.42. Het Hof is tevens van mening dat ‘met de grenscontroles [wordt] beoogd, zekerheid te verkrijgen dat de personen het grondgebied van de lidstaat mogen binnenkomen dan wel verlaten, en voorts te voorkomen dat personen zich aan de grenscontroles onttrekken’.43.

De vaststelling van de Visumcode maakt ook deel uit van de algemene doelstelling om geleidelijk een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te creëren, en de Visumcode zelf streeft het tweeledige doel na om een gelaagd systeem tot stand te brengen dat erop is gericht legaal reizen te bevorderen en illegale immigratie te bestrijden door verdere harmonisatie van de nationale wetgevingen en van de uitvoeringspraktijken voor de afgifte van visa.44. Bij de uitlegging van de Visumcode waakt het Hof er aldus voor dat noch de doelstelling van het bevorderen van legaal reizen, noch de doelstelling van het voorkomen van ongelijke behandeling van visumaanvragers in het gedrang komt.45.

De Finse regering stelt dat de realisatie van de doelstellingen van veiligheid, de vlotte doorstroming aan de grenzen, het voorkomen van bedreigingen van de openbare orde, de veiligheid of de volksgezondheid, en de bestrijding van grensoverschrijdende criminaliteit, illegale immigratie en mensenhandel, wordt vergemakkelijkt als het geldige visum is aangebracht in een eveneens geldig reisdocument.

De betekenis van deze stelling moet niet overschat worden, en zij is hoe dan ook niet doorslaggevend.

Bij mijn eerdere beschrijving van het door de Schengengrenscode in samenhang met de Visumcode ingevoerde systeem heb ik gewezen op het bestaan van een aantal waarborgen voor de doeltreffendheid van het grenstoezicht die het onmogelijk maken om de stelling van de Finse regering te ondersteunen. Aan de met het toezicht aan de buitengrenzen belaste autoriteiten werd in het kader van het hoofdgeding zowel het reisdocument op basis waarvan het visum was afgegeven, als het ‘nieuwe’ reisdocument overgelegd. Daardoor waren zij in staat zich te vergewissen van de ‘overeenstemming’ tussen het bij de visumaanvraag overgelegde document — dat daadwerkelijk was onderzocht door de bevoegde consulaire autoriteiten — en het reisdocument met het geldige visum dat werd overgelegd bij het overschrijden van de buitengrens van de Unie. De overlegging van het geldige reisdocument maakte het hen bovendien mogelijk om de identiteit van de betrokken derdelander vast te stellen en om na te gaan of aan de eerste toegangsvoorwaarde was voldaan. De gelijktijdige overlegging van de twee reisdocumenten, die elkaar chronologisch opvolgden, maakte ten slotte een afdoende controle van de in- en uitreisstempels mogelijk, op basis waarvan de autoriteiten verifiëren of de maximumduur van het toegestane verblijf niet is overschreden.

Hoewel moet worden erkend dat een daadwerkelijk en doeltreffend toezicht aan de buitengrenzen van de Unie voor de betrokken lidstaten van essentieel belang is, en ook dat de overlegging van twee afzonderlijke reisdocumenten, het een geldig en het ander ongeldig — misschien — de taak van de met het toezicht aan de buitengrenzen belaste autoriteiten enigszins bemoeilijkt46., is evenwel niet aangetoond dat in het onderhavige geval de veiligheidsdoelstelling van de Schengengrenscode in bijzondere mate in gevaar is of zou zijn gebracht.

In dit verband merk ik op dat er een significant verschil is tussen het onderhavige geval en de terugkerende praktische moeilijkheden bij het grenstoezicht die de Finse regering ter sprake heeft gebracht, welke moeilijkheden voortkomen uit het feit dat sommige onderdanen van derde landen zich bij de grenscontroles melden met veel meer dan twee reisdocumenten, zowel geldige als ongeldige.

Het verlenen van toegang aan een derdelander die tijdens het aan de buitengrenzen van de Unie uitgevoerde toezicht zowel een ongeldig reisdocument met een voor de toegang tot het grondgebied van de Unie vereist visum als een geldig reisdocument overlegt, lijkt ten slotte in lijn te liggen met de internationale standaard. Air Baltic Corporation en de Letse regering hebben zelf onweersproken aangevoerd dat punt 3.53 van bijlage 9 van het Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart, ondertekend te Chicago op 7 december 1944, aanbeveelt om, indien de geldigheid van een reisdocument is verlopen terwijl het een geldig visum bevat, het visum als geldig te blijven beschouwen tot aan zijn vervaldatum, mits het vergezeld gaat van een geldig reisdocument.

De Letse regering twijfelt er niettemin aan of deze praktijk ook in de context van de Schengengrenscode toepassing zou kunnen vinden, omdat genoemd verdrag die praktijk aanbeveelt in een context waarin het visum de derdelander slechts toegang verleent tot het grondgebied van het land dat het heeft afgegeven. Geconstateerd moet echter worden dat de Unie, hoewel zij geen partij bij genoemd verdrag is, zich die internationale standaard op zekere wijze al heeft eigen gemaakt, want aan de handleiding voor de behandeling van visumaanvragen en de wijziging van afgegeven visa47. is bij uitvoeringsbesluit van de Commissie C(2011) 5501 definitief van 4 augustus 2011 een nieuwe alinea toegevoegd aan punt 4.1.1, volgens hetwelk ‘[e]en reiziger […] in beginsel in het bezit [moet] zijn van een geldig visum dat is aangebracht in een geldig reisdocument. Wanneer alle blanco pagina's van het reisdocument van de houder van het Schengenvisum echter zijn gebruikt voor het aanbrengen van visa of in- en uitreisstempels, mag die visumhouder reizen met het ‘volle’ maar ongeldig gemaakte reisdocument waarin het geldige visum is aangebracht, en een nieuw reisdocument’.48.

Hiermee geeft de Commissie dus aan van mening te zijn dat het overleggen van twee afzonderlijke reisdocumenten, het ene ongeldig maar met een geldig visum, en het andere zonder visum, de doeltreffendheid van het toezicht aan de buitengrenzen van de Unie niet in gevaar brengt. De Letse regering preciseerde ter terechtzitting dat zij de genoemde aanbeveling heeft geïmplementeerd bij een hervorming van de nationale wetgeving.

Natuurlijk heeft punt 4.1.1 van de handleiding voor de behandeling van visumaanvragen en de wijziging van afgegeven visa alleen het specifieke geval voor ogen waarin het document met het daarin aangebrachte visum ongeldig is wegens het niet beschikbaar zijn van blanco pagina's, en bovendien gaat het slechts om een aanbeveling. Het is evenwel van belang dat de realisatie van alle doelstellingen van de Visumcode wordt gewaarborgd, met inbegrip van het voorkomen van visumshopping en ongelijke behandeling van visumaanvragers.49.

In dit opzicht zijn de verschillen in nationale praktijken die door de verwijzende rechter, verzoekster in het hoofdgeding en de Letse regering worden benadrukt verontrustend, want daardoor zijn de buitengrenzen van de Unie min of meer doorlatend. Er bestaat dus een wezenlijk risico, waar Air Baltic Corporation op heeft gewezen, dat de vrijheid van handelen die de nationale autoriteiten hebben om toegang tot het grondgebied te verlenen of te weigeren in het geval dat er twee reisdocumenten worden overgelegd, het ene ongeldig met daarin het visum en het andere geldig maar zonder visum, een criterium wordt voor de selectie van de lidstaat via welke de derdelander het grondgebied van de Unie wil binnenkomen. Het lijkt derhalve noodzakelijk om de praktijken van de grenswachters verder te harmoniseren dan alleen in het geval dat het reisdocument geen blanco pagina's meer bevat.

Bovendien zijn de redenen die de autoriteit van het derde land van afgifte van het reisdocument heeft gehad voor het ongeldig verklaren ervan meestal niet bekend bij de autoriteiten van de lidstaten die belast zijn met het toezicht aan de buitengrenzen. Ook in het hoofdgeding blijven die redenen onbekend. Maar voor zover de ongeldigheid wordt ‘gecorrigeerd’ door de overlegging van een reisdocument waarvan de geldigheidsduur de maximumduur van het toegestane verblijf in de Unie dekt, en nadat de noodzakelijke controles van de authenticiteit van het nieuwe document dat is overgelegd zijn uitgevoerd, is er volgens mij geen reden om het verlenen van toegang aan de derdelander die een ongeldig en een geldig reisdocument overlegt te beperken tot het enkele geval waarin de ongeldigheid voortkomt uit het ontbreken van blanco pagina's.

Nu de Commissie en de lidstaten die haar aanbeveling hebben opgevolgd, zich in dat laatste geval niet op het standpunt hebben gesteld dat de controle van de verblijfsduur wordt bemoeilijkt door de overlegging van afzonderlijke documenten, begrijp ik niet waarom dat in de onderhavige situatie wel het geval zou moeten zijn. Zoals ik immers al heb benadrukt stelde de chronologische opeenvolging van de twee door de Indiaas onderdaan overgelegde reisdocumenten de grenswachters in staat zich ervan te vergewissen dat het toegestane aantal verblijfsdagen op het grondgebied van de Unie niet was overschreden. Ten slotte preciseer ik dat een dergelijke mogelijkheid de toepassing van artikel 11 van de Schengengrenscode onverlet laat, waarin wordt bepaald dat ‘[w]anneer in het reisdocument van een onderdaan van een derde land geen inreisstempel is aangebracht, […] de bevoegde autoriteiten hier het vermoeden aan [mogen] verbinden dat de houder niet of niet langer voldoet aan de voorwaarden inzake verblijfsduur die in de betrokken lidstaat van toepassing zijn’, welk vermoeden weerlegbaar is.

Op grond van het voorgaande ben ik van mening dat artikel 5, lid 1, van de Schengengrenscode aldus moet worden uitgelegd dat het geldige visum dat van de visumplichtige derdelander wordt verlangd op het moment dat hij de buitengrenzen van de Unie overschrijdt, zich niet noodzakelijkerwijs hoeft te bevinden in een geldig reisdocument en dat de toegangsvoorwaarden van artikel 5, lid 1, sub a en b, van die code los van elkaar kunnen worden gezien, mits de genoemde onderdaan op het moment van overschrijding van de buitengrenzen een rechtsgeldig reisdocument overlegt waarvan de geldigheidsduur de maximaal toegestane verblijfsduur van het Schengenvisum dekt, welk visum zelf is aangebracht in een reisdocument waarvan de geldigheid is vervallen.