Hof Arnhem, 14-08-2008, nr. 21-002291-07

hij in of omstreeks de periode van 3 november 2006 tot en met 4 november 2006 te [plaats], gemeente [plaats] tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen een (bedrijfs)auto (merk Volkswagen, type LT en met kenteken [kenteken]), in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan [benadeelde] in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s);

althans, indien het vorenstaande onder 1 niet tot een veroordeling leidt:

hij in of omstreeks de periode van 3 november 2006 tot en met 4 november 2006 te [plaats], gemeente [gemeente], althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, heeft verworven, voorhanden heeft gehad en/of heeft overgedragen een (bedrijfs)auto (merkVolkswagen, type LT, kenteken [kenteken]), terwijl hij ten tijde van het verwerven of het voorhanden krijgen van voormeld goed wist, althans redelijkerwijs had moeten vermoeden, dat dit door diefstal in elk geval door enig misdrijf was verkregen;

hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 oktober 2006 tot en met 29 oktober 2006, te [plaats] en/of [plaats], gemeente [gemeente] en/of [plaats] en/of [gemeente], gemeente [gemeente], in elk geval in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, meermalen, in elk geval eenmaal, (telkens) met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen de hierna te noemen personen- en/of bedrijfsauto's, in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan de hierna te noemen rechthebbende(n), in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s), en wel :

hij in of omstreeks de periode van 3 november 2006 tot en met 4 november 2006 te [plaats], gemeente [gemeente], tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, met het oogmerk van wederrechtelijke toeëigening heeft weggenomen een (bedrijfs)auto (merk Volkswagen, type LT en met kenteken [kenteken]), in elk geval enig goed, geheel of ten dele toebehorende aan [eigenaar] in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte en/of zijn mededader(s)

hij op een of meer tijdstippen in of omstreeks de periode van 10 oktober 2006 tot en met 4 november 2006 te [plaats], gemeente [gemeente], althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, heeft verworven, voorhanden heeft gehad en/of heeft overgedragen een of meer personen- en of bedrijfsauto's (te weten (een) Volkswagen(s) met kenteken(s) [kenteken] en/of [kenteken] en/of [kenteken] en/of een [merk] met kenteken [kenteken] en/of een [merk] met kenteken [kenteken]), terwijl hij ten tijde van het verwerven of het voorhanden krijgen van voormeld(e) goed(eren) wist, althans redelijkerwijs had moeten vermoeden dat dit/deze door diefstal in elk geval door enig misdrijf was/waren verkregen.

Het hof acht niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard, zodat deze daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezene levert op de misdrijven:

ten aanzien van het onder 1 primair bewezenverklaarde:

Diefstal door twee of meer verenigde personen.

ten aanzien van het onder 2 subsidiair bewezenverklaarde:

Medeplegen van:

opzetheling, meermalen gepleegd.

Strafbaarheid van de verdachte

Verdachte is strafbaar aangezien geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk geworden die verdachte niet strafbaar zou doen zijn.

Oplegging van straf en/of maatregel

De officier van justitie heeft geëist dat verdachte wordt veroordeeld wegens het onder 1 en 2 tenlastegelegde tot een gevangenisstraf van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van

2 jaar en een werkstraf voor de duur van 180 uur subsidiair 90 dagen hechtenis, met aftrek van de tijd die door verdachte reeds in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht. Ten aanzien van het beslag heeft de officier van justitie geëist de verbeurdverklaring van € 2.250,-.

De politierechter in de rechtbank Arnhem heeft de verdachte veroordeeld wegens het het onder 1 subsidiair tenlastegelegde en het onder 2 subsidiair tenlastegelegde tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden en het verrichten van een werkstraf gedurende 180 uren, subsidiair 110 dagen, en het bevel dat de tijd door de veroordeelde in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht geheel in mindering wordt gebracht, te weten 20 uren, zijnde 10 dagen hechtenis. Voorts heeft de politierechter de verbeurdverklaring van een geldbedrag ter hoogte van € 2.250,- gelast en het geschorste bevel voorlopige hechtenis opgeheven.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat verdachte wordt veroordeeld wegens het onder 1 subsidiair en onder 2 subsidiair tenlastegelegde tot een gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, het verrichten van een taakstraf, bestaande uit een werkstraf, voor de duur van 150 uur subsidiair 75 dagen hechtenis met aftrek van de tijd die door veroordeelde reeds in verzekering en voorlopige hechtenis is doorgebracht. Dat het inbeslaggenomen voorwerp, te weten een geldbedrag ter hoogte van € 2.200,- zal worden verbeurdverklaard en dat wordt teruggegeven aan [rechtmatige eigenaar] een geldbedrag ter hoogte van € 50,-.

Het hof neemt bij de straftoemeting het volgende in aanmerking.

De vordering van de advocaat-generaal is gebaseerd op een bewezenverklaring van de feiten

1 subsidiair en 2 subsidiair, waar het hof tot de bewezenverklaring van feit 1 primair en feit 2 subsidiair is gekomen.

Voor diefstal van een auto luidt het oriëntatiepunt van het Landelijk Overleg van de Voorzitters van de Strafsectoren (LOVS) een gevangenisstraf voor de duur van 5 weken. Voor opzetheling ontbreekt een dergelijk uitgangspunt.

Het hof heeft rekening gehouden met het feit dat verdachte goed wist wat hij deed, namelijk dat hij bewust de keuze heeft gemaakt om zich met zaken in te laten die niet zuiver waren, aldus de verklaring van verdachte. Bovendien was verdachte ten tijde van het plegen van de strafbare feiten werkzaam voor de politie. Het hof neemt voorts in ogenschouw dat verdachte met zijn gedragingen een bijdrage heeft geleverd aan een georganiseerde gang van criminele activiteiten, waarbij auto’s werden gestolen en vervolgens in een loods werden gestript. Daarbij komt het het hof voor dat bij deze gang van zaken meer personen betrokken zijn geweest. De overlast en schade die met diefstal en strippen van (bedrijfs-)voertuigen aan de maatschappij wordt toegebracht neemt het hof in zijn strafoplegging mee. Het hof gaat er wel van uit dat de verdachte niet de voornaamste rol in het geheel heeft gespeeld. Die rol en de schrijnende persoonlijke omstandigheden van verdachte, welke ter terechtzitting door de verdachte en zijn raadsman naar voren zijn gebracht, hebben het hof ertoe gebracht het gedeelte van de vrijheidsbenemende straf voorwaardelijk op te leggen. Het hof legt een hogere voorwaardelijke gevangenisstraf op dan door de eerste rechter opgelegd en door de advocaat-generaal gevorderd. Dit heeft mede tot doel de verdachte in te scherpen zich in de toekomst te onthouden van nieuwe criminele activiteiten. Voorts acht het hof een taakstraf, bestaande uit een werkstraf, van de hierna te noemen duur, passend en geboden. Het hof legt een iets hogere werkstraf op dan door de advocaat-generaal is gevorderd, omdat het de verdachte veroordeelt voor het onder 1 primair bewezenverklaarde. Het hof rekent de verdachte die diefstal aan, hetgeen tot uiting komt in de hogere voorwaardelijke straf en de werkstraf.

Het hierna te noemen in beslaggenomen en nog niet teruggegeven voorwerp, te weten een geldbedrag van € 2.200,- behoort aan veroordeelde toe. Het zal worden verbeurd verklaard aangezien het geheel of grotendeels door middel van het onder 2 subsidiair tenlastegelegde en bewezenverklaarde is verkregen.

Het hof heeft hierbij rekening gehouden met de draagkracht van verdachte.

Gelet op de verklaring van verdachte bij de politie, waar hij aangaf voor zijn sloopwerkzaamheden in de loods € 500,- per dag te verdienen alsmede een onkostenvergoeding van € 50,- per dag en zijn verklaring dat hij, op het moment van aanhouding, vier dagen genoemde sloopwerkzaamheden had verricht , is het aannemelijk dat het aangetroffen geldbedrag de betaling voor zijn werkzaamheden is geweest. De verklaring van verdachte ter terechtzitting in hoger beroep, dat het geld slechts gedeeltelijk voor hemzelf bestemd was, acht het hof niet aannemelijk.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 8.868,66 aan materiële schade. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 1.081,51. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep niet opnieuw gevoegd. Het hof heeft in hoger beroep te oordelen over de gevorderde schadevergoeding voor zover deze in eerste aanleg is toegewezen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 1 primair bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden tot na te melden bedrag. Verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering tot dat bedrag zal worden toegewezen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, zal het hof de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen op de hierna te noemen wijze.

Het hof oordeelt dat meer kosten dan door de rechtbank geoordeeld, in rechtstreekse relatie tot het bewezenverklaarde feit staan, maar gelet op het feit dat de benadeelde partij [benadeelde partij 1] zich niet opnieuw heeft gesteld, slechts uitgegaan kan worden van het door de rechtbank toegewezen bedrag.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 2]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 26.880,39 aan materiële schade. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen tot een bedrag van € 5.132,50. De benadeelde partij heeft zich in hoger beroep opnieuw gevoegd voor het bedrag van haar oorspronkelijke vordering.

Door de advocaat-generaal is betoogd dat doordat de verdachte zich bezig heeft gehouden met het strippen en slopen van de auto’s hij tevens verantwoordelijk is te stellen voor de schade, voor zover het betreft de herstelkosten van de bus. Die schade is als rechtstreeks te beschouwen.

De raadsman heeft zich ten aanzien van de vorderingen van de benadeelde partij op het standpunt gesteld dat de vorderingen niet eenvoudig zijn en heeft daarbij gewezen op de omstandigheid dat afschrijving en verrekening van de BTW niet in de vordering zijn verwerkt.

Het hof overweegt ten aanzien van de relatie tussen het bewezenverklaarde en de door de benadeelde partij geleden schade het volgende.

Uit jurisprudentie van de Hoge Raad volgt dat van rechtstreekse schade sprake is indien de schade veroorzaakt is door het bewezenverklaarde feit. Het begrip “feit” dient niet beperkt te worden tot hetgeen bewezenverklaard is, maar omvat ook de uit de bewijsmiddelen blijkende gedragingen van verdachte. De gedragingen van de verdachte en het bewezenverklaarde kunnen in een zodanig nauw verband staan dat dit tot gevolg heeft dat door het bewezenverklaarde rechtstreeks aan de benadeelde partij de door deze geleden schade is toegebracht .

In onderhavige zaak wordt verdachte onder 2 veroordeeld ter zake van opzetheling van auto’s, waaronder het voertuig van de benadeelde partij. Het komt het hof voor dat de door de benadeelde partij geleden schade in nauw verband gezien kan worden tot het gepleegde feit.

Bewezenverklaard is dat verdachte auto’s waarvan hij wist dat ze gestolen waren voorhanden heeft gehad. Uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte deze (betrekkelijk) nieuwe auto’s heeft gestript en gesloopt. Het kan niet anders dan dat de verdachte begrepen heeft dat deze vervolgens in onderdelen werden doorverkocht. Verdachte is ook betrokken geweest bij het strippen van het voertuig van benadeelde, waarvan kort voordien aangifte van diefstal is gedaan door de eigenaar. In relatie tot het onder 1 primair bewezenverklaarde, en gelet op de feiten en omstandigheden van het geval, leidt het hof af dat er een georganiseerde gang van zaken was waarbij voertuigen gestolen werden met het doel deze te strippen en de onderdelen te verkopen. Verdachtes betrokkenheid bij een diefstal van een auto -het onder 1 primair bewezenverklaarde- welke vervolgens door hem werd gestript leidt tot de overtuiging bij het hof dat verdachte direct betrokken was bij de verschillende fases van de criminele activiteiten en aldus de schade nauw te relateren is. Het strippen van de auto vormt naar oordeel van het hof een substantieel onderdeel in het wegmaken van het voertuig, zodat het niet herkenbaar terug te vinden is. Aldus komt het hof tot zijn oordeel dat er in casu sprake is van een rechtstreeks verband tussen de bewezenverklaarde opzetheling en de door de benadeelde partij geleden schade.

Het hof is van oordeel dat niet van rechtstreekse schade gesproken kan worden waar het de inhoud van de auto betreft, te weten het gereedschap. De bedragen die de benadeelde partij in dat kader heeft gevorderd zijn naar het oordeel van het hof dan ook niet van eenvoudige aard en kunnen aldus niet in het strafgeding worden toegewezen. Dit geldt eveneens voor de aankoop van het nieuwe voertuig. Het deel van de vordering dat ziet op de aankoop van een vervangend voertuig is niet eenvoudig van aard nu voor het hof niet is vast te stellen hoe de waarde van de nieuw aangeschafte auto zich verhoudt tot de gestolen auto. Voor dat deel van de vordering zal tevens een niet-ontvankelijkheid van de vordering dienen te volgen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is aldus voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 2 subsidiair bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreekse schade heeft geleden tot na te melden bedrag. Verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering tot dat bedrag zal worden toegewezen.

Voor het overige is de vordering naar het oordeel van het hof niet van zo eenvoudige aard dat zij zich leent voor behandeling in het strafgeding. In zoverre kan de benadeelde partij daarom thans in haar vordering niet worden ontvangen en kan zij haar vordering slechts bij de burgerlijke rechter aanbrengen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, zal het hof de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen op de hierna te noemen wijze.

De vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3]

De benadeelde partij heeft zich in eerste aanleg in het strafproces gevoegd met een vordering tot schadevergoeding. Deze bedraagt € 750,-. De vordering is bij het vonnis waarvan beroep toegewezen.

Uit het onderzoek ter terechtzitting is het hof voldoende gebleken dat de benadeelde partij als gevolg van het onder 2 subsidiair bewezenverklaarde handelen van verdachte rechtstreeks schade heeft geleden. Verdachte is tot vergoeding van die schade gehouden zodat de vordering tot het hierna te noemen bedrag zal worden toegewezen.

Om te bevorderen dat de schade door verdachte wordt vergoed, zal het hof de maatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht opleggen op de hierna te noemen wijze.

Met verwijzing naar hetgeen het hof uiteen heeft gezet ten aanzien van de benadeelde partij [benadeelde partij 2], overweegt het hof ten aanzien van de vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 3] aldus dat de geleden schade in rechtstreeks verband staat met het onder 2 subsidiair bewezenverklaarde en voorts aannemelijk is geworden. Daarbij merkt het hof op dat uit de bewijsmiddelen volgt dat verdachte van deze auto het chassisnummer heeft weggeslepen en op deze wijze ook heeft bijgedragen aan het wegmaken van deze auto. Derhalve kan de vordering zoals ook door de politierechter geoordeeld, volledig worden toegewezen.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

Het hof heeft gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 24, 24c, 33, 33a, 36f, 47, 57, 63, 311 en 416 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze voorschriften zijn toegepast, zoals zij golden ten tijde van het bewezenverklaarde.