RvS, 21-11-2012, nr. 201202349/1/A1

Ingevolge het ter plaatse geldende bestemmingplan "Rozenlaan e.o." (hierna: het bestemmingsplan) heeft het perceel de bestemming "Wonen".

Ingevolge artikel 15.1 van de planvoorschriften, voor zover hier van belang zijn de gronden met deze bestemming bestemd voor:

[appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de woning in strijd met het bestemmingsplan wordt gebruikt. Daartoe voert hij aan dat de woning wordt gehuurd door Work Support B.V. (hierna: Work Support) die de woning gebruikt voor de huisvesting van haar buitenlandse werknemers. De gehele woning wordt daarmee volgens hem bedrijfsmatig gebruikt voor kamerverhuur, zodat geen sprake is van kleinschalige bedrijfsmatige activiteiten als bedoeld in artikel 15.3 van de planvoorschriften. Bovendien is onvoldoende in parkeergelegenheid voorzien, zodat het huidige gebruik van de woning in strijd is met artikel 15.3, aanhef en onder b, van de planvoorschriften, aldus [appellant]. Hij voert voorts aan dat het voorheen geldende bestemmingsplan Dijkpolder II alleen bewoning van de woning door één huishouden toestond. Uit de toelichting op het bestemmingsplan blijkt dat is beoogd de reeds aanwezige functies te behouden. Bovendien is bij de vaststelling van het bestemmingsplan niet expliciet aangegeven dat de nieuwe bestemming een verruiming van de gebruiksmogelijkheden inhield, aldus [appellant]. Om die redenen dient volgens [appellant] onder het begrip "wonen" bewoning door één huishouden te worden verstaan. [appellant] betoogt ten slotte dat de rechtbank niet heeft onderkend dat bedrijfsmatig gebruik van de woning niet is toegestaan, omdat de Standaard Vergelijkbare BestemmingsPlannen 2008 (hierna: SVBP 2008) is gehanteerd bij de opstelling van het bestemmingsplan. Daarin is kamerverhuur als functie opgenomen. Als de planwetgever zou hebben bedoeld om kamerverhuur toe te staan op het perceel, zou dat uitdrukkelijk aangegeven moeten zijn. Nu dat niet is gebeurd, omvat de bestemming "wonen" niet het gebruik van een woning voor kamerverhuur, aldus [appellant].

De rechtbank heeft terecht overwogen dat, nu het begrip "wonen" in het bestemmingsplan niet is gedefinieerd, ervan uit moet worden gegaan dat diverse woonvormen, waaronder de verhuur van kamers aan individuele huurders, zijn toegestaan, zodat er geen overtreding van de voorschriften van het bestemmingsplan plaatsvindt. De rechtbank heeft in het betoog van [appellant] dat de woning in strijd met artikel 15.3 van de planvoorschriften volledig bedrijfsmatig wordt gebruikt, terecht geen grond gezien voor een ander oordeel. Hoewel Work Support de woning huurt en ter beschikking stelt aan haar buitenlandse werknemers, gebruiken de werknemers de woning alleen ten behoeve van het wonen als bedoeld in artikel 15.1, aanhef en onder a, van de planvoorschriften. In de woning vinden geen bedrijfsmatige activiteiten in de zin van artikel 15.1, aanhef en onder b, of artikel 15.3 van de planvoorschriften plaats, zodat de in artikel 15.3 van de planvoorschriften opgenomen beperkingen ten aanzien van het gebruik van de gronden met de bestemming "Wonen" voor kleinschalige bedrijfsmatige activiteiten aan bewoning van de woning door arbeidsmigranten niet in de weg staan.

Voor zover [appellant] betoogt dat de reikwijdte van de bestemming zoals die is omschreven in artikel 15.1 van de planvoorschriften te ver strekkend is, leidt dat niet tot het oordeel dat die bepaling buiten toepassing moet worden gelaten. De vaststelling van de bestemming en de invulling die daaraan is gegeven, kunnen, bij wijze van exceptieve toetsing, slechts onder zeer bijzondere omstandigheden tot dat oordeel leiden en zodanige omstandigheden doen zich hier niet voor. Dat uit de toelichting op het bestemmingsplan blijkt dat het bestemmingsplan een conserverend karakter heeft, kan niet tot het oordeel leiden dat de rechtbank niet heeft onderkend dat om die reden moet worden aangenomen dat de woning in overeenstemming met het bestemmingsplan Dijkpolder II alleen door één huishouden mag worden gebruikt. Dat bij het opstellen van het bestemmingsplan gebruik is gemaakt van de SVBP 2008 en dat de bestemming "kamerverhuur" niet uitdrukkelijk in het bestemmingsplan wordt genoemd, leidt evenmin tot dat oordeel. Voorts geeft de omstandigheid dat bij de vaststelling van het bestemmingsplan niet expliciet is aangegeven dat de nieuwe bestemming een verruiming van de gebruiksmogelijkheden inhield, geen grond voor een ander oordeel, omdat de verplichting daartoe niet voortvloeit uit de wet of de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.

4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.