CRvB, 30-05-2023, nr. 21 / 3273 PW

Betrokkenen zijn onder bewind gesteld. Tot 16 mei 2021 was drs. Elidrissi, die in hoger beroep als gemachtigde optreedt, hun bewindvoerder. De kantonrechter heeft hem op zijn verzoek met ingang van die datum als bewindvoerder ontslagen en een ander tot bewindvoerder benoemd. Betrokkenen ontvangen van het college maandelijks bijzondere bijstand op grond van de Participatiewet voor de kosten van bewindvoering. Het college kende deze bijzondere bijstand jaarlijks op verzoek toe, voor het laatst tot en met 31 december 2019.

Met het besluit van 7 november 2019 heeft het college de bijzondere bijstand

voor de kosten van bewindvoering automatisch voortgezet met ingang van 1 januari 2020 en daarbij de hoogte vastgesteld op € 177,16 per maand.

Op verzoek van de toenmalige bewindvoerder van betrokkenen, drs. Elidrissi (toenmalige bewindvoerder), heeft juridisch adviseur mr. N. El Moussaoui namens hem bezwaar gemaakt tegen dat besluit. Hij heeft gesteld dat het bedrag van de bijzondere bijstand per 1 januari 2020 moet worden vastgesteld op € 180,50 per maand. Hij heeft daarbij gewezen op de bedragen, genoemd in de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren (Regeling), die met ingang van 1 januari 2020 zouden worden verhoogd. Op het moment van het bestreden besluit waren die nieuwe bedragen al bekend. Daarom had het college met die nieuwe bedragen rekening moeten houden. Verder heeft hij namens de toenmalige bewindvoerder verzocht om vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten voor verleende rechtsbijstand.

Het college heeft het bedrag van de bijzondere bijstand met ingang van 1 januari 2020 vastgesteld op € 180,50 per maand. Dat besluit blijkt uit de uitkeringsspecificatie over januari 2020.

Het college heeft met het bestreden besluit het bezwaar tegen het besluit van 7 november 2019 niet-ontvankelijk verklaard. Dat berust op het standpunt van het college dat de toenmalige bewindvoerder geen procesbelang had bij het bezwaar tegen dat besluit omdat daarin al was aangekondigd dat het bedrag van de bijzondere bijstand zou worden aangepast aan eventuele wijzigingen in de Regeling en omdat het bedrag aan bijzondere bijstand met ingang van 1 januari 2020 automatisch is uitbetaald in overeenstemming met de wens van de toenmalige bewindvoerder. Het college heeft het verzoek om vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand afgewezen. Die afwijzing berust op het standpunt van het college dat de kosten van rechtsbijstand niet kunnen worden aangemerkt als kosten die de toenmalige bewindvoerder redelijkerwijs heeft moeten maken, zoals bedoeld in artikel 7:15, tweede lid van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Het college heeft zijn besluit om geen vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten toe te kennen als volgt gemotiveerd.

Het behoort tot de taak van de bewindvoerder om voor de financiële belangen van de onder bewind gestelde op te komen. Daaronder valt het indienen van bezwaar tegen een besluit waarbij de financiële belangen van de onder bewind gestelde in geding zijn. In dit geval gaat het om een zeer eenvoudige zaak.

In september 2019 heeft het college aan alle bewindvoerders een informatieve brief gestuurd over de nieuwe werkwijze per 1 januari 2020 van automatische verlenging van de bijzondere bijstand voor bewindvoerderskosten van hun cliënten. Daarnaast is in het besluit van 7 november 2019 een clausule opgenomen dat de tarieven zouden worden aangepast indien de tarieven van de Regeling zouden wijzigen. Hierdoor was voor alle partijen duidelijk dat het bedrag van € 147,62 dat in dat besluit was vermeld evident fout was. De toenmalige bewindvoerder had het college telefonisch kunnen wijzen op de evidente fout, die dan direct zou zijn hersteld. Andere bewindvoerders hebben dit met succes gedaan. De juiste tarieven zijn door een koppeling in de systemen overigens ook los van het bezwaar automatisch doorgevoerd per 1 januari 2020.

De toenmalige bewindvoerder was bovendien een ervaren juridisch adviseur. Hij maakte voorheen als bewindvoerder altijd zelf bezwaar. Pas sinds het hem duidelijk werd dat aan hem als bewindvoerder de kosten van bezwaar niet meer werden vergoed, schakelt hij daarvoor derden in. Er zijn volgens het college meerdere aanwijzingen dat de toenmalige bewindvoerder louter procedeert om proceskosten te verkrijgen.

De uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft in zijn uitspraak van 19 juli 2021 het beroep ongegrond verklaard en het bestreden besluit in stand gelaten. Volgens de rechtbank heeft het college het bezwaar terecht niet-ontvankelijk verklaard en is geen plaats voor vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand, omdat het maken van bezwaar valt onder de taken van de bewindvoerder.

Het hoger beroep van appellante

3. Appellante heeft in hoger beroep aangevoerd dat het college het bezwaar ten onrechte nietontvankelijk heeft verklaard, maar erkent dat zij na het nadere besluit, vervat in de uitkeringsspecificatie over januari 2020, geen belang meer had bij een beoordeling van het besluit van 7 november 2019. Verder heeft appellante aangevoerd dat het college de kosten van rechtsbijstand in bezwaar had moeten vergoeden, omdat het wel nodig was om die kosten te maken. Zij heeft gesteld dat het de toenmalige bewindvoerder in een persoonlijk gesprek met de coördinerend kantonrechter van de rechtbank Den Haag, was verboden om als bewindvoerder nog langer juridische handelingen voor zijn cliënten te verrichten. Ook heeft appellante gesteld dat het in het algemeen verboden is dat een bewindvoerder optreedt als rechtsbijstandverlener voor de onder bewind gestelde. Daarbij heeft zij verwezen naar twee uitspraken van de rechtbank Den Haag van 3 oktober 2019 en van 29 november 2019.1.

De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep op beide punten niet slaagt. Dit wordt hieronder toegelicht.

De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

Niet-ontvankelijkverklaring

Het college heeft terecht het bezwaar tegen het besluit van 7 november 2019 niet-ontvankelijk verklaard. Dit oordeel berust op het volgende.

Niet in geschil is dat het besluit van 7 november 2019 onrechtmatig was. Ook is niet in geschil dat dit besluit is herroepen met het besluit dat is vervat in de uitkeringsspecificatie over januari 2020 en dat daarin het juiste bedrag aan bijzondere bijstand staat vermeld. Dit brengt mee dat appellante geen belang meer had bij een beoordeling van de rechtmatigheid van het besluit van 7 november 2019.

Vergoeding van in bezwaar gemaakte kosten

Los daarvan staat de vraag of het college de door appellante in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand moest vergoeden. De conclusie is dat het college dat in dit geval niet hoefde te doen. Dit wordt hierna toegelicht.

Uitgangspunt

Het besluit van 7 november 2019 is herroepen wegens een aan het college te wijten onrechtmatigheid. Daarom komen ingevolge artikel 7:15, tweede lid, van de Awb de kosten die in verband met de behandeling van het bezwaar redelijkerwijs zijn gemaakt in aanmerking voor vergoeding. In artikel 2, eerste lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) is bepaald op welke wijze het bedrag van de kosten wordt vastgesteld. In het derde lid is bepaald dat in bijzondere omstandigheden van het eerste lid kan worden afgeweken.

Uitgangspunt is dat kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand worden aangemerkt als redelijkerwijs te zijn gemaakt.2.Die kosten komen dus in beginsel voor vergoeding in aanmerking. Anders dan het college meent, biedt de specifieke kennis, de ervaring of de taak van de bewindvoerder op zichzelf geen grond om van dit uitgangspunt af te wijken. Dat betekent dat dit uitgangspunt in beginsel ook geldt als een professionele bewindvoerder die derde heeft ingeschakeld.

Toch heeft het college in dit geval het verzoek om een vergoeding van in bezwaar gemaakte kosten van rechtsbijstand om een goede reden afgewezen. Dit wordt hierna toegelicht.

Bijzondere omstandigheden

Het college kon in de omstandigheden van dit geval grond zien om met toepassing van artikel 2, derde lid, van het Bbp af te wijken van het forfaitaire bedrag dat volgens artikel 2, eerste lid, van het Bpb moest worden vergoed en dat bedrag op nihil stellen. Het volgende ligt aan dit oordeel ten grondslag.

In dit geval is niet in geschil dat de zaak zeer eenvoudig was, omdat het alleen ging om het herstellen van een in het besluit evident verkeerd vastgesteld bedrag. Het was voor beide partijen duidelijk dat volgens de Regeling met ingang van 1 januari 2020 hogere beloningsbedragen golden en dat betrokkenen vanaf die datum recht hadden op bijzondere bijstand voor de kosten van bewindvoering tot een bedrag dat in overeenstemming was met die verhoging. Het college heeft verder onweersproken gesteld dat de evidente fout in het besluit direct zou zijn hersteld als hij daar telefonisch op was gewezen. Appellante heeft tot slot niet betwist dat, zoals het college heeft gesteld en ook uit de uitkeringsspecificatie over januari 2020 is gebleken, het juiste bedrag ook zonder dat bezwaar was gemaakt per 1 januari 2020 door een koppeling in de systemen automatisch zou zijn toegekend.

De mogelijkheid voor afwijking van het forfaitaire stelsel op grond van artikel 2, derde lid, van het Bpb is bedoeld voor uitzonderlijke gevallen waarbij strikte toepassing van deze regeling onrechtvaardig zou uitpakken. Dat volgt uit de geschiedenis van de totstandkoming van het Bpb. Als concreet voorbeeld van niet redelijk gemaakte kosten voor rechtsbijstand is daarbij genoemd het inschakelen van een derde terwijl een evidente fout in een eenvoudige zaak ook door middel van een telefoontje kon worden hersteld.3.In deze zaak staat vast dat het om een evidente fout ging en dat het doel van het bezwaar ook had kunnen worden bereikt met een telefonisch bericht aan het college dat het besluit van 7 november 2019 niet juist was. Het ging verder om een fout van een relatief beperkt belang waarvan door het college bovendien aannemelijk is gemaakt dat deze ook zonder het maken van bezwaar automatisch zou zijn hersteld.

Deze omstandigheden rechtvaardigen een verlaging van de te vergoeden kosten tot nihil. Het college mocht dus het verzoek om vergoeding van de in bezwaar gemaakte kosten afwijzen.

Conclusie en gevolgen

Wat in 4.5 tot en met 4.8.3 is overwogen leidt tot de conclusie dat het college de door de toenmalige bewindvoerder gemaakte kosten van rechtsbijstand in bezwaar niet hoefde te vergoeden.

De rechtbank heeft het bestreden besluit terecht in stand gelaten. Het hoger beroep slaagt daarom niet.

Proceskosten

5. Appellante krijgt daarom geen vergoeding van de proceskosten.