7.2.2.2 Omvang

Zowel uit artikel 6:106 als uit artikel 6:97 blijkt dat de rechter grote vrijheid geniet bij de begroting van het smartengeld. De rechter is daarbij niet gebonden aan de gewone regels van stelplicht en bewijslast.1 Staan feiten vast waaruit in het algemeen het geleden zijn van schade kan worden afgeleid2 dan staat het de rechter vrij om zonder bewijs aannemelijk te achten dat schade is geleden en om vervolgens de omvang ervan te schatten.3

Het feit dat de vaststelling van de omvang van het smartengeld krachtens artikel 6:106 dient te geschieden 'naar billijkheid' en dat de rechter krachtens artikel 6:97 bevoegd is de omvang van de schade te schatten, brengt mee dat de benadeelde niet gehouden is concreet aan te geven hoeveel immateriële schade hij heeft geleden, noch een concreet bedrag aan smartengeld te eisen,4 ook wanneer hij geen schadevergoeding op te maken bij staat vordert.5 Dit neemt uiteraard niet weg dat hij er verstandig aan zal doen zoveel mogelijk feiten en omstandigheden te stellen waaruit een beeld kan worden gevormd omtrent de omvang van het nadeel. Is wel een concreet bedrag gevorderd, dan zal de rechter niet een hoger bedrag mogen toewijzen.6