Rb. Rotterdam, 28-11-2018, nr. 7265473---VV-EXPL--18-459

De kantonrechter heeft kennis genomen van het originele exploot van dagvaarding in kort geding van 5 november 2018, met zes producties, alsmede van het faxbericht van13 november 2018 namens gedaagde met twee producties.

De mondelinge behandeling heeft plaatsgehad op 13 november 2018. Namens eiseres zijn verschenen de heer [medewerker 1] , medewerker sociaal beheer en mevrouw [medewerker 2] , medewerker bij eiseres, bijgestaan door de heer mr. M.J. Jeths en de heer mr. P.F.M. Broos, gemachtigden. Gedaagde is in persoon verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde, mevrouw mr. C.C.J.L. Huurman -Ip Vai Ching. Partijen hebben hun standpunten tijdens de mondelinge behandeling doen toelichten door hun respectieve gemachtigden, de gemachtigde van gedaagde heeft dat gedaan aan de hand van pleitaantekeningen, die aan het procesdossier zijn gevoegd. Van hetgeen verder ter zitting is verhandeld, heeft de griffier aantekening gehouden.

De datum van deze uitspraak is door de kantonrechter op heden bepaald.

De volgende feiten staan vast.

Gedaagde heeft geconcludeerd tot afwijzing van de vordering – samengevat weergegeven – om de volgende redenen.

Geen spoedeisend belang

Eiseres dient niet ontvankelijk te worden verklaard in haar vorderingen omdat er geen sprake is van een spoedeisend belang. Onvoldoende is gemotiveerd waarom een bodemprocedure niet zou kunnen worden afgewacht. Eiseres heeft ervoor gekozen om niet direct na de sluiting van de woning een kort geding op te starten, maar eerst 2 maanden te wachten. Het probleem van de lange wachtlijsten voor sociale huurwoningen is niet opgelost met het ter beschikking komen van de woning van gedaagde. Voor zover geoordeeld wordt dat er wel sprake zou zijn van een spoedeisend belang, stelt gedaagde zich op het standpunt dat het onderhavige geschil zich niet leent voor een kort geding, temeer nu in een bodemprocedure meer ruimte is voor (nadere) bewijslevering en gedaagde zijn belangen bij behoud van het gehuurde nader uiteen kan zetten.

De buitengerechtelijke ontbinding is disproportioneel en/of in strijd met de redelijkheid en billijkheid

De gevolgen van de ontruiming zijn niet evenredig aan het doel ervan, waarbij rekening dient te worden gehouden met het woonbelang van gedaagde. Bij de toetsing dienen alle relevante omstandigheden in aanmerking te worden genomen en dient er een belangafweging te worden gemaakt.

Weliswaar is er een hennepkwekerij aangetroffen in het gehuurde, maar vast staat ook dat het gedaagde zelf is geweest die contact heeft opgenomen met eiseres en met de politie en aangifte heeft gedaan. Vast staat dat het Openbaar Ministerie geen redenen ziet om gedaagde als verdachte aan te merken als het gaat om betrokkenheid bij de hennepkwekerij. Voorts is van belang dat van omwonenden nimmer melding is binnengekomen van overlast. Er zijn geen aanwijzingen door eiseres naar voren gebracht dat gedaagde op de hoogte was van de aanwezigheid van verdovende middelen in het gehuurde.

Bij de belangenafweging speelt het woongenot van gedaagde en zijn gezin een rol, alsmede zijn woonbelang. Gedaagde woont er al sinds 2011 en indien de vordering van eiseres wordt toegewezen, komt gedaagde op een zwarte lijst te staan waardoor hij een aantal jaren niet kan reageren op andere sociale huurwoningen. Gedaagde en zijn gezin kunnen niet elders terecht en zullen op straat komen te staan. Gedaagde doet in dit kader een beroep op artikel 3 van het IVRK nu gedaagde kinderen heeft.

Gelet op voornoemde omstandigheden bestaat er volgens gedaagde voldoende twijfel of de bodemrechter in het voordeel van eiseres zal beslissen, zodat daarop vooruitlopen thans niet verantwoord is, rekening houdend met de belangen van partijen.

Er is geen sprake van tekortkomingen die een ontbinding rechtvaardigen

Gedaagde betwist dat hij is tekortgeschoten als het gaat om de hennepkwekerij, nu hij op geen enkele wijze daarbij betrokken is geweest. Op grond van artikel 7:219 BW is gedaagde weliswaar verantwoordelijk voor gedragingen van hen die het gehuurde gebruiken, maar gedaagde heeft nimmer toestemming gegeven aan derden om het gehuurde als hennepkwekerij te gebruiken. Gedaagde heeft bovendien zelf contact gezocht met eiseres en heeft aangifte gedaan van de hennepkwekerij, hetgeen niet logisch zou zijn indien hij er zelf iets mee te maken zou hebben gehad.

Ten aanzien van het niet houden van het hoofdverblijf in het gehuurde is gedaagde van mening dat hij wel degelijk zijn hoofdverblijf heeft gehad in het gehuurde. Weliswaar is gedaagde feitelijk voor een langere periode niet in de woning aanwezig geweest, maar voor het antwoord op de vraag waar iemand zijn hoofdverblijf heeft is bepalend het centrum van iemands persoonlijke levensbelangen. Hierbij is van belang dat gedaagde naar Turkije vertrokken is voor een bruiloft met de intentie slechts voor een maand weg te blijven. Door onverwachte complicaties bij de zwangerschap van zijn vrouw en op advies van het ziekenhuis is het verblijf van gedaagde onvoorzien veel langer geworden. Gedaagde heeft echter altijd de intentie gehad om terug te keren naar het gehuurde. Gedaagde heeft zijn inschrijving in het BRP in stand gelaten, heeft zijn post ontvangen op het adres van het gehuurde en naar scholen in de buurt van het gehuurde gezocht voor zijn oudste dochter die inmiddels 4 jaar is geworden.

Gelet op alle omstandigheden van het geval is gedaagde dan ook van mening dat, als er al sprake is van tekortkomingen in de nakoming van de overeenkomst, deze tekortkomingen een ontbinding niet rechtvaardigen.

De overige stellingen van gedaagde worden, voor zover van belang, hierna besproken in de beoordeling.

Naar het oordeel van de kantonrechter heeft eiseres een voldoende spoedeisend belang bij de door haar gevorderde voorlopige voorziening. Blijkens de wetsgeschiedenis heeft de wetgever met artikel 7:231 lid 2 BW beoogd in gevallen waar de woning op grond van een besluit van de burgemeester is gesloten, de verhuurder de mogelijkheid te bieden zo spoedig mogelijk en niet pas na een procedure tot ontbinding van de huurovereenkomst, de huurovereenkomst te beëindigen en een nieuwe huurder te vinden. Eiseres is in zoverre ontvankelijk in haar vordering.

In dit kort geding dient, mede op basis van hetgeen partijen naar voren hebben gebracht, te worden beoordeeld of de in deze zaak aannemelijk te achten omstandigheden een ordemaatregel vereisen dan wel of de vordering van eiseres in een bodemprocedure een zodanige kans van slagen heeft dat het, mede gelet op de wederzijdse belangen van partijen, gerechtvaardigd is op de toewijzing daarvan vooruit te lopen door het treffen van een voorziening zoals gevorderd. Het navolgende behelst dan ook niet meer dan een voorlopig oordeel over het geschil tussen partijen.

Eiseres heeft haar vordering primair gegrond op artikel 7:231 lid 2 BW. In dat artikel is bepaald dat een verhuurder een huurovereenkomst buitengerechtelijk kan ontbinden als door gedragingen in het gehuurde in strijd is gehandeld met de Opiumwet en het gebouw op grond van artikel 13b van de Opiumwet is gesloten. De burgemeester is ingevolge het bepaalde in artikel 13 b lid 1 Opiumwet bevoegd een woning te sluiten als in of bij die woning middelen als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijsten I en II worden verkocht, afgeleverd of verstrekt dan wel daartoe aanwezig zijn. Hennep is opgenomen in voornoemde lijst II.

De in artikel 7:231 lid 2 BW gegeven bevoegdheid aan de verhuurder grijpt zeer diep in de woonrechten van de huurder en vormt een uitzondering op de regel dat ontbinding van de huurovereenkomst op de grond dat de huurder is tekortgeschoten in de nakoming van zijn verplichtingen slechts door de rechter kan geschieden. Een veroordeling tot ontruiming van een woning bij wijze van voorlopige voorziening zal veelal een definitief karakter hebben en daarmee vergaande gevolgen voor de huurder. Terughoudendheid van de kort gedingrechter bij de beoordeling of een ontruiming bij wijze van voorlopige voorziening gerechtvaardigd is, is daarom geboden. Een ontruimingsvordering zoals de onderhavige, is in kort geding dan ook slechts toewijsbaar wanneer zeer aannemelijk is dat de bodemrechter tot het oordeel zal komen dat de huurovereenkomst op goede gronden buitengerechtelijk is ontbonden.

Vast staat dat in het onderhavige geval het besluit van de burgemeester onherroepelijk is geworden, aangezien het bezwaar van gedaagde ongegrond is verklaard en de woning voor de duur van drie maanden is gesloten. Voorop gesteld wordt dat eiseres de bevoegdheid toekwam de huurovereenkomst met gedaagde op grond van artikel 7:231 lid 2 BW te ontbinden indien door gedragingen in de woning in strijd met artikel 2 of 3 van de Opiumwet was gehandeld en de woning daarom op grond van artikel 13b van die wet was gesloten. Gedaagde heeft niet betwist dat daarvan sprake is geweest. Niet nodig is dat de huurder een tekortkoming kan worden verweten; dat de woning is gesloten op grond van artikel 13b Opiumwet is voldoende om tot buitengerechtelijke ontbinding over te gaan.

Ook in het geval het sluitingsbesluit onherroepelijk is geworden, kunnen de omstandigheden van het geval meebrengen dat het gebruik maken van de bevoegdheid tot buitengerechtelijke ontbinding van de huurovereenkomst naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid als onaanvaardbaar moet worden aangemerkt. In dat kader overweegt de kantonrechter het volgende.

Vast staat dat er een hennepkwekerij in de woning van gedaagde is aangetroffen. Eveneens staat vast dat gedaagde gedurende ruim anderhalf jaar het gehuurde onbewoond heeft gelaten wegens zijn verblijf in het buitenland met het gezin. Ongeacht de vraag of gedaagde al dan niet gerechtvaardigd langdurig in het buitenland verbleef (wegens door hem gestelde medische gronden verband houdend met zijn echtgenote), wordt geoordeeld dat gedaagde onvoldoende toezicht heeft gehouden op het gehuurde. Weliswaar is het strafrechtelijk onderzoek dat tegen gedaagde is ingesteld, geseponeerd en wordt hij niet langer als verdachte ter zake de hennepkwekerij aangemerkt, doch door het gehuurde gedurende een zeer lange periode onbewoond te laten, heeft gedaagde het risico genomen dat er door derden misbruik gemaakt kon worden van het onbewoond zijn van het gehuurde. Gedaagde heeft ter zake aangevoerd dat hij maatregelen heeft genomen door een beroep te doen op zijn moeder die op het gehuurde zou passen en ongeveer eens in de zes weken langs het gehuurde ging om daar te kijken. Dat dit ook daadwerkelijk door zijn moeder gedurende het verblijf van gedaagde in het buitenland is gedaan heeft gedaagde niet gesteld en is ook overigens op geen enkele manier gebleken of aannemelijk geworden. Gelet op het feit dat er een hennepkwekerij is aangetroffen in het gehuurde waarbij, naar zeggen van eiseres, de plantjes 4 weken oud waren, staat vast dat deze frequentie van toezicht op het gehuurde sowieso te weinig is geweest om een hennepkwekerij in het gehuurde te voorkomen. Bovendien had het op de weg van gedaagde gelegen om, zoals gedaagde zelf stelt wegens onverwachte medische complicaties van zijn echtgenote, eiseres op de hoogte te stellen van zijn onvoorziene langdurig verblijf in het buitenland. Gedaagde heeft dit echter nagelaten te doen.

Voorts is door gedaagde niet onderbouwd dat hij wegens het verlies van deze woning in een noodsituatie zou terechtkomen. Van enige inschrijving van de oudste dochter van gedaagde, thans 4 jaar oud, bij een basisschool in de buurt is niet gebleken. De gevorderde voorziening tot ontruiming is weliswaar ingrijpend, maar het is niet aannemelijk dat hij daardoor in een noodsituatie terecht zou komen, temeer nu gedaagde en zijn gezin reeds meer dan 1,5 jaar het gehuurde feitelijk niet hebben bewoond en zijn echtgenote en kinderen nog steeds in Turkije verblijven. Gelet op dit laatste passeert de kantonrechter het beroep van gedaagde op artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IRVK) .

Gesteld noch gebleken is dat eiseres door gebruik te maken van haar ontbindingsbevoegdheid misbruik heeft gemaakt van enig recht. Zij dient als verhuurder te voorkomen dat de door haar verhuurde woningen worden gebruikt voor criminele activiteiten, met de daaraan verbonden negatieve uitstraling voor de woonomgeving. Voorts hoeft van eiseres niet gevergd te worden dat zij treedt in overwegingen die de burgemeester aan zijn sluitingsbesluit ten grondslag heeft gelegd. Zij mag van de juistheid van een en ander uitgaan, tenzij blijkt van concrete feiten en omstandigheden die maken dat in redelijkheid met worden geoordeeld dat het besluit ondeugdelijk is. Gedaagde heeft geen feiten en omstandigheden gesteld die de burgemeester niet bekend waren bij het nemen van het besluit en die aanleiding geven voor de veronderstelling dat het besluit ondeugdelijk is.

Op grond van de hiervoor genoemde feiten en omstandigheden in onderling verband en samenhang bezien, acht de kantonrechter het voldoende aannemelijk dat in een bodemprocedure zal worden geconcludeerd dat de buitengerechtelijke ontbinding door eiseres een einde aan de huurovereenkomst heeft gemaakt. Daarom vindt de kantonrechter het gerechtvaardigd, om daarop vooruitlopend, thans de vordering tot ontruiming toe te wijzen. De ontruimingstermijn wordt vastgesteld op veertien dagen nadat de burgemeester van de gemeente Schiedam de sluiting van de woning heeft opgeheven.

Als de in het ongelijk gestelde partij, wordt gedaagde veroordeeld in de kosten van deze procedure.

De apart gevorderde nakosten zullen worden toegewezen als hierna vermeld, nu de proceskostenveroordeling hiervoor reeds een executoriale titel geeft en de kantonrechter van oordeel is dat de nakosten zich reeds vooraf laten begroten.

Hetgeen partijen overigens nog hebben aangevoerd behoeft geen beoordeling, nu dit niet tot een ander oordeel leidt.

De kantonrechter, bij wege van voorlopige voorziening:

veroordeelt gedaagde om binnen veertien dagen nadat de sluiting van de woning aan de [adres] te Schiedam is opgeheven door de burgemeester van Schiedam, de woning te ontruimen en te verlaten en met al hetgeen zich vanwege gedaagde daarin of daarop bevindt en al diegenen die zich daarin of daarop vanwege gedaagde bevinden en ontruimd en verlaten te houden, en onder afgifte van alle sleutels, de woning ter vrije beschikking van eiseres te stellen;

veroordeelt gedaagde in de proceskosten, tot aan deze uitspraak aan de zijde van eiseres vastgesteld op:

 € 217,01 € 217,01 aan verschotten;

 € 217,01 € 200,00 aan salaris voor de gemachtigde;

en indien gedaagde niet binnen 14 dagen na aanschrijving vrijwillig aan dit vonnis heeft voldaan, begroot op:

 € 50,00 € 50,00 aan nasalaris, te verhogen met een bedrag van € 68,00 aan kosten voor betekening onder de voorwaarde dat betekening van het vonnis heeft plaatsgevonden, een en ander voor zover van toepassing te vermeerderen met btw, vermeerderd met de wettelijke rente in de zin van artikel 6:119 BW ingaande 14 dagen na betekening van dit vonnis tot de dag der algehele voldoening;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad en wijst af het meer of anders gevorderde.

Dit vonnis is gewezen door mr. K.J. Bezuijen en uitgesproken ter openbare terechtzitting.

337