CRvB, 20-01-2011, nr. 09/4494 AW, nr. 09/4553 AW

De Raad stelt vast dat appellant tegen het ontslagbesluit geen rechtsmiddel heeft ingesteld. Ook nadat de ziekte zich bij hem had geopenbaard, en nadat hij zover hersteld was dat hij in staat moest worden geacht zijn belangen waar te nemen, heeft hij nagelaten alsnog bezwaar te maken tegen dat besluit.

Het vorenstaande betekent dat appellants verzoek van 14 november 2006 — gelijk de rechtbank heeft gedaan — moet worden gezien als een verzoek terug te komen van een rechtens onaantastbaar geworden besluit en dat dat verzoek moet worden beoordeeld in het kader van artikel 4:6, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De rechtbank heeft vastgesteld dat tussen partijen niet meer in geschil is dat de gestelde diagnose non-Hodgkin lymfoom een nieuw feit is en heeft dat standpunt onderschreven. Ook de Raad sluit zich daarbij aan. De vraag die dan beantwoord moet worden is of de staatssecretaris niet in redelijkheid tot het bestreden besluit heeft kunnen komen dan wel daarbij anderszins heeft gehandeld in strijd met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of met een algemeen rechtsbeginsel.

Appellant heeft aangevoerd dat partijen ten tijde van belang in dwaling hebben verkeerd. Partijen waren destijds van mening dat succesvolle voortzetting van het dienstverband niet tot de mogelijkheden behoorde. Appellant meende dat hij elders op de arbeidsmarkt een plek zou kunnen vinden die beter aansloot op zijn wensen. Ter zitting van de Raad heeft hij verklaard dat hij daarbij dacht aan de zwakzinnigenzorg. Het vinden van een nieuwe baan is echter verhinderd door de kort na zijn ontslag gediagnosticeerde ziekte, die hij al onder de leden had ten tijde van zijn ontslagaanvraag. Als partijen destijds van deze ziekte geweten zouden hebben, hadden zij anders gehandeld en zou het dienstverband niet op die wijze en op dat moment geëindigd zijn. De staatssecretaris heeft, gelet op de omstandigheden van het geval, in redelijkheid niet kunnen weigeren het ontslagbesluit ongedaan te maken. Daarbij heeft appellant gesteld dat de bedrijfsarts destijds in feite onvoldoende onderzoek heeft uitgevoerd naar de gezondheidstoestand van appellant.

De staatssecretaris heeft niet ontkend dat als de ziekte van appellant ten tijde van het ontslagverzoek bekend was geweest, dit feit tot een ander verloop van de gebeurtenissen zou hebben geleid. De omstandigheden van het geval zijn echter van dien aard, dat hij redelijkerwijs niet gehouden was terug te komen van het ontslagbesluit, aldus de staatssecretaris.

De in 3.1.2 geformuleerde vraag beantwoordt de Raad aldus dat niet kan worden gezegd dat de staatssecretaris niet in redelijkheid tot het bestreden besluit heeft kunnen komen dan wel daarbij anderszins heeft gehandeld in strijd met een geschreven of ongeschreven rechtsregel of met een algemeen rechtsbeginsel.

Daarbij heeft de Raad het volgende van belang geacht.

Appellant heeft geen onderbouwing geleverd voor zijn stelling dat de bedrijfsarts, toen deze appellant op 1 december 2004 zag en hem met ingang van 6 december 2004 hersteld verklaarde, een aan de staatssecretaris toe te rekenen foutieve inschatting heeft gemaakt. Uit de gedingstukken is naar het oordeel van de Raad veeleer af te leiden dat de symptomen die op non-Hodgkin lymfoom wezen, met name appellants keelklachten, zich pas in de loop van december 2004 — en dus na het bezoek aan de bedrijfsarts — openbaar-den in een mate die aanleiding was voor een bezoek aan de huisarts. De Raad merkt hierbij nog op dat appellant destijds geen aanleiding heeft gezien om naar aanleiding van het oordeel van de bedrijfsarts om een second opinion te verzoeken.

Voorts is de Raad niet gebleken dat op appellant onaanvaardbare druk is uitgeoefend om tot zijn ontslagaanvrage te komen. De enkele omstandigheid dat appellant voorafgaand aan het ontslag een moeizame periode in zijn werk doormaakte en dat hij ervan uitging — wellicht mede op grond van gesprekken met zijn leidinggevende — dat zijn toekomstperspectief bij de [naam Dienst] onzeker was (hetgeen overigens door de staatssecretaris is ontkend), brengt nog niet mee dat zijn verzoek om ontslag niet in vrijheid is gedaan, en dat de staatssecretaris om die reden gehouden zou zijn het ontslag ongedaan te maken.

Wat betreft de door appellant gestelde dwaling acht de Raad van betekenis dat niet is gesteld of gebleken dat het ontslagverzoek rechtstreeks verband hield met de ziekte van appellant, in die zin dat — zonder dat partijen dat wisten — symptomen van de achteraf geconstateerde ziekte een overheersende rol hebben gespeeld bij het besluit van appellant om ontslag te verzoeken. Veeleer acht de Raad aannemelijk dat met name het feit dat appellant weinig toekomstperspectief zag bij de [naam Dienst] en na zijn ontslagname dacht wel weer aan ander werk te komen bepalend zijn geweest voor het ontslagverzoek. Dit sluit ook aan bij het gegeven dat, zoals appellant ter zitting van de Raad heeft verklaard, hij in zijn leven veelvuldig van werk is gewisseld. Het verzoek tot intrekking van het ontslagbesluit moet, zoals de rechtbank terecht heeft opgemerkt, met name gezien worden tegen de achtergrond van een onbevredigende financiële uitkomst van appellants verzoek om een uitkering en de noodzaak een beroep te doen op de Wet werk en bijstand.

Een en ander brengt de Raad tot de conclusie dat, voor zover al gezegd kan worden dat het ontslagverzoek onder invloed van dwaling tot stand is gekomen, het daarbij gaat om een dwaling omtrent toekomstverwachtingen betreffende werk en inkomen, welke dwaling in redelijkheid voor rekening van appellant behoort te blijven.

Het hoger beroep tegen bestreden besluit 1 slaagt derhalve niet. De aangevallen uitspraak komt in zoverre voor bevestiging in aanmerking.

Appellant heeft gesteld dat de staatssecretaris ten onrechte de doorbetaling van zijn bezoldiging heeft beëindigd met ingang van 18 oktober 2005. Appellant is van mening dat de bedrijfsarts in haar advies aan de staatssecretaris hem ten onrechte met ingang van die datum weer arbeidsgeschikt heeft geacht.

De Raad overweegt dienaangaande dat de bedrijfsarts haar advies van 14 september 2007 heeft gebaseerd op de terugkoppelingsbrief van de behandelend specialist van appellant aan diens huisarts, naar aanleiding van een spreekuurbezoek van 18 oktober 2005. De behandelaar komt tot de conclusie dat appellant op 18 oktober 2005 klinisch in een complete remissie verkeerde van een non-Hodgkin lymfoom en ook klinisch weer was hersteld tot de man die hij tevoren was. Appellant zou tijdens dat spreekuurbezoek zelf hebben aangegeven dat hij weer aan het werk wilde.

Appellant heeft zich daarentegen beroepen op de adviesbrief arbeidsgeschiktheid van een sociaal geneeskundige van de GGD van 1 november 2006, gebaseerd op een spreekuurcontact van 30 oktober 2006. Daarin wordt appellant arbeidsgeschikt geacht met (tijdelijke) beperkingen. Appellant is niet geschikt voor zwaar lichamelijke arbeid en moet zijn rechterarm ontzien; te lange concentratie moet vermeden worden.

Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat de staatssecretaris zich in zijn besluit heeft kunnen baseren op het advies van de bedrijfsarts, nu uit de terugkoppelingsbrief van de behandelend specialist geen enkele beperking blijkt ten aanzien van de arbeidsgeschiktheid van betrokkene op 18 oktober 2005. Daarbij heeft de staatssecretaris, overeenkomstig het nader advies van de bedrijfsarts, voorbij mogen gaan aan de andersluidende conclusie van het GGD-rapport, nu uit dat rapport niet blijkt dat appellant arbeidsongeschikt is geweest op of kort na 18 oktober 2005.

Ook de in hoger beroep door appellant ingebrachte brief van een internist/oncoloog van 5 november 2010, waarin deze verklaart dat appellant in augustus in klinisch complete remissie verkeerde vijf jaar na diagnose, kan appellant niet baten, nu uit deze verklaring geen conclusie kan worden getrokken over de arbeidsongeschiktheid van appellant op de in geding zijnde datum.

De Raad concludeert derhalve dat de staatssecretaris op goede gronden heeft besloten de doorbetaling van appellants bezoldiging per 18 oktober 2005 te beëindigen. Het hoger beroep tegen bestreden besluit 2, waarbij dat besluit is gehandhaafd, slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak komt ook in zoverre voor bevestiging in aanmerking.

De Raad acht geen termen aanwezig voor een proceskostenveroordeling.