HR, 05-12-2014, nr. 13/04455

Het middel bevat klachten die over vier onderdelen zijn verdeeld.

In cassatie aan te houden uitgangspunten

Voorafgaande aan de bespreking van de aangevoerde klachten, dient eerst te worden vastgesteld welke uitgangspunten bij de beoordeling van die klachten zijn aan te houden.

Zoals hierboven vermeld heeft de rechtbank geoordeeld dat er tussen partijen geen vaststellingsovereenkomst bestaat waarop de vordering van [eiseres] op NVL reeds afstuit en ook dat hetgeen [betrokkene 1] vanuit SPF geschonken heeft deel is gaan uitmaken van het vermogen van [eiseres] en daarmee onder het door NVL over dat vermogen uit te oefenen bewind viel. Deze oordelen zijn in appel bestreden met de aangevoerde grieven 1 respectievelijk 2, maar deze grieven heeft het hof niet behandeld. Daarmee heeft het hof de juistheid van de zojuist genoemde oordelen van de rechtbank in het midden gelaten. Voor de beoordeling van het cassatieberoep betekent dit, dat vooralsnog van de juistheid van de oordelen van de rechtbank moet worden uitgegaan en dus dat er geen sprake is van een vaststellingsovereenkomst waarop de vordering van [eiseres] zou afstuiten en dat de schenking van [betrokkene 1] deel is gaan uitmaken van het vermogen van [eiseres].

Blijkens de rov. 2.8 en 2.10 gaat het hof, evenals [eiseres] zelf – zie bijvoorbeeld haar memorie van antwoord, sub 26, 30 en 36 –, ervan uit dat Stichting [A] bij de schenking van [betrokkene 1] aan [eiseres] in die zin betrokken is geweest dat het beheer van het geschonken vermogen aan Stichting [A] is toevertrouwd. Aan dit feit verbindt het hof niet het rechtsgevolg dat NVL als bewindvoerder geen verantwoordelijkheid meer droeg voor dat geschonken vermogen. Dat valt hieruit af te leiden dat het hof, ondanks genoemd feit, onderzoekt of er sprake is geweest van een tekortschieten van NVL in de uitvoering van het bewind over het door [betrokkene 1] aan [eiseres] geschonken vermogen. Die benadering van het hof wordt in cassatie als zodanig niet bestreden, naar het voorkomt terecht. Nu het, zoals te dezen dient te worden aangenomen, gaat om aan [eiseres] toebehorend vermogen, is als uitgangspunt aan te houden dat het een taak bleef van NVL om als op grond van de wet aangestelde bewindvoerder erop toe te zien dat Stichting [A] de haar toebedeelde beheeropdracht uitoefende met inachtneming van wat het bij wet over het vermogen van [eiseres] ingestelde beschermingsbewind vereiste.(7.) Dat toezien werd haar (mede) mogelijk gemaakt doordat zij deel uitmaakte van het bestuur van Stichting [A]

Enkele algemene beschouwingen over het meerderjarige beschermingsbewind

Het komt dienstig voor om aan de bespreking van de in cassatie aangevoerde klachten enige algemene beschouwingen over het meerderjarige beschermingsbewind vooraf te laten gaan.(8.)

Tot het instellen van een beschermingsbewind kan worden overgegaan, wanneer een meerderjarige als gevolg van zijn lichamelijke of geestelijke toestand tijdelijk of duurzaam niet in staat is zijn vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen (artikel 1:431, lid 1 BW).

De aangestelde bewindvoerder oefent het beheer over het vermogen van de meerderjarige (de rechthebbende) uit, voor zover dat vermogen onder het bewind valt (artikel 1:438, lid 1 BW). Onder beheer pleegt men – onder verwijzing naar artikel 3:170 lid 2 BW – te verstaan het verrichten van alle handelingen die voor de normale exploitatie van een goed dienstig kunnen zijn. Wanneer de normale exploitatie dat vereist, kan de bewindvoerder ook beschikkingsdaden, zijnde daden van goederenrechtelijke aard, verrichten. Het beheer oefent de bewindvoerder zelfstandig uit; hij behoeft daarvoor niet de medewerking van de rechthebbende.

De rechthebbende blijft bevoegd om over de onder het beschermingsbewind staande vermogensgoederen te beschikken, zij het slechts met medewerking van de bewindvoerder of, indien die medewerking niet wordt verleend, met machtiging van de kantonrechter (artikel 1:438 lid 2 BW).

In de tweede volzin van lid 1 van artikel 1:441 BW is bepaald dat de bewindvoerder zorg draagt voor een doelmatige belegging van het vermogen van de rechthebbende, voor zover dat onder het bewind staat en niet besteed behoort te worden voor een voldoende verzorging van de rechthebbende. Deze bepaling is in die zin te verstaan dat de bewind-voerder bij de uitoefening van zijn beheerstaak zich in de eerste plaats dient te laten leiden door wat nodig is voor een ‘voldoende verzorging’ van de meerderjarige en dat pas daarna het doeleinde van doelmatige belegging van het vermogen tot behoud daarvan aan de orde is.(9.) In dit verband is in aanmerking te nemen dat het beschermingsbewind niet moet worden beschouwd als een maatregel ‘tegen’ de rechthebbende, maar als een maatregel te zijnen behoeve: het bewind strekt ertoe hem hulp te bieden in verband met diens onvermogen, tijdelijk of blijvend, om zelf zijn vermogensrechtelijke belangen te behartigen.(10.) Dit geeft mede aanleiding om onder ‘voldoende verzorging’ van de rechthebbende meer te begrijpen dan het voorzien in zijn eerste levensbehoeften als voedsel, kleding en huisvesting (levensonderhoud). Bij het beheer van het onder bewind gestelde vermogen kan ook rekening worden gehouden met buiten het terrein van het levensonderhoud en daarmee ook anders geaarde behoeften en wensen van de rechthebbende. Maar welke behoeften en wensen van de rechthebbende in welke mate door de bewindvoerder in het kader van de ‘voldoende verzorging’ in aanmerking zijn te nemen, valt verder moeilijk nauwkeurig aan te geven. Een en ander is vooral afhankelijk van de leefomstandigheden van de betrokken rechthebbende, zijn levensverwachting en de hem ten dienste staande financiële middelen.

In de wettelijke regeling van het beschermingsbewind komt niet een bepaling voor die algemeen uitsluit het doen van schenkingen, waarbij onder beschermingsbewind gestelde goederen zijn betrokken.(11.) Schenken bestaat uit een zich binden tot beschikken en beschikken over een goed. Zoals hiervoor in 2.3.3 al opgemerkt, blijft de rechthebbende ten aanzien van de goederen die onder beschermingsbewind zijn gesteld, beschikkingsbevoegd, maar behoeft hij voor het beschikken en het zich verbinden daartoe de medewerking van de bewindvoerder. Deze laatste behoeft de medewerking van de rechthebbende, indien hij beschikkingshandelingen, die niet als een gewone beheersdaad zijn te beschouwen, met betrekking tot een onder beschermingsbewind gesteld goed wil verrichten (artikel 1:441, lid 2, sub a BW). Wordt de vereiste medewerking niet verkregen of is de rechthebbende niet in staat ter zake zijn wil te bepalen, dan kan de kantonrechter worden verzocht een machtiging te verlenen. De aanbevelingen die in het verband van het Landelijk Overleg Vakinhoud Civiel en Kanton (LOVCK) met betrekking het meerderjarigenbewind zijn opgesteld, bevatten ook ‘Aanbevelingen inzake schenkingen’ (hoofdstuk D)(12.). Deze aanbevelingen geven blijk van een terughoudende opstelling ten aanzien schenkingen. Zo wordt onder D.1 opgemerkt dat het veelgehoorde argument dat schenking een daad van goed vermogensbeheer is omdat de begiftigde zich successierecht bespaart, voor de kantonrechter geen goed argument behoort te zijn. Onder D.3 is opgenomen dat een verzoek om een machtiging voor een schenking namens een rechthebbende, die zijn wil niet kan bepalen, als hoofdregel zal worden afgewezen, indien er geen schenkingstraditie voorafgaand aan de instelling van het bewind kan worden aangetoond. Is er wel zo’n traditie (jaarlijkse donaties aan bepaalde goede doelen; periodieke gift aan kinderen van grotere omvang dan regulier verjaarscadeau) dan geeft instelling van het beschermingsbewind geen aanleiding om die traditie niet voort te zetten, tenzij er sprake is van een zodanige afname van het vermogen dat voortzetting van de traditie de toekomstige verzorging in gevaar brengt. Onder D.5 leest men dat in bijzondere, door de bewindvoerder aan te voeren omstandigheden van de hoofdregel kan worden afgeweken.

Onderdeel 1

In rov. 2.5 geeft het hof de verwijten weer die [eiseres] NVL maakt. Onder 2 van die rechtsoverweging vermeldt het hof onder a t/m e de door [eiseres] gestelde gedragingen, die Stichting [A] ter uitvoering van haar beheertaak heeft verricht en die [eiseres] aanmerkt als een tekortschieten jegens [eiseres] waarvoor NVL verantwoordelijk is te houden als bewindvoerder van [eiseres]. De sub a weergegeven gedraging luidt: “aan de moeder van [eiseres] zijn (onderhouds-)uitkeringen gedaan, zonder voorafgaande schriftelijke afspraken, zonder overleg met [eiseres], zonder zekerheid van terugbetaling en zonder toestemming van de kantonrechter of de rechtbank; [A] noch [eiseres] hadden een juridische of morele verplichting om aan de moeder van [eiseres] bijstand te verlenen, in elk geval niet in de omvang waarin dat is geschied.” In rov. 2.10 beoordeelt het hof of die gedraging is te beschouwen als een tekortschieten jegens [eiseres] waarvoor NVL als bewindvoerder verantwoordelijk is te houden. De grond voor het verantwoordelijk houden van NVL is hierin gelegen dat NVL zich met die gedraging heeft verenigd, ook als lid van het bestuur van Stichting [A], een functie die zij bekleedde in verband met het haar toevertrouwde beschermingsbewind over het vermogen van [eiseres].(13.) Of die opstelling als een tekortschieten van NVL als bewindvoerder is te beschouwen, hangt hiervan af of die opstelling wel te verenigen is met wat NVL uit hoofde van dat beschermingsbewind behoorde te doen of na te laten.

Dat er voor wat betreft de hiervoor in 2.4 genoemde gedraging geen sprake is geweest van een tekortschieten van NVL in de uitoefening van het beschermingsbewind, baseert het hof in rov. 2.10 onder meer op de volgende overweging:

“Een bewindvoerder heeft niet slechts als taak om voor optimaal rendement van onder bewind gesteld vermogen zorg te dragen, hij mag zich ook laten leiden door hetgeen naar in redelijkheid mag worden aangenomen de rechthebbende (in dit geval [eiseres]) zou hebben gedaan indien deze in staat zou zijn geweest ten volle haar vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen.”

Omtrent wat in redelijkheid mag worden aangenomen dat [eiseres] zou hebben gedaan overweegt het hof voorafgaand:

“Vaststaat dat de moeder van [eiseres] na de schenking in problemen is geraakt en zelf geldelijke middelen behoefde. In een dergelijke situatie kan in beginsel niet geoordeeld worden dat [eiseres], als zij in staat zou zijn geweest ten volle haar vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen, haar moeder niet financieel zou hebben geholpen met een deel van de middelen die zij materieel van haar moeder geschonken had gekregen. Concrete argumenten op grond waarvan uitzondering op dit uitgangspunt gemaakt moet worden, zijn gesteld noch gebleken.”

De zojuist geciteerde overwegingen worden met name bestreden in de §§ 14 jo. 18 t/m 24 van de cassatiedagvaarding. Met name in § 20 wordt aangevoerd dat bij het beheer dat de bewindvoerder over de onder bewind gestelde goederen voert, geen rol speelt “hetgeen naar in redelijkheid mag worden aangenomen de rechthebbende zou hebben gedaan indien deze in staat zou zijn geweest ten volle haar vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen.” Daaraan wordt vervolgens nog toegevoegd dat het bieden van financiële hulp aan een derde bezwaarlijk kan worden gekwalificeerd als een normale exploitatie van het onder bewind gestelde vermogen, en dat dat niet anders wordt als die derde een familielid is of een familielid dat het geld, dat wordt uitgekeerd, eerder heeft geschonken aan degene wiens vermogen onder bewind staat.

De klacht komt gegrond voor, in ieder geval voor zover bestreden wordt dat het hof oordeelt dat in geval van meerderjarige beschermingsbewind de bewindvoerder zich ook mag laten leiden door hetgeen, naar in redelijkheid mag worden aangenomen, de rechthebbende zou hebben gedaan indien deze in staat zou zijn geweest ten volle zijn vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen. Bij de beoordeling of de bewindvoerder als goed bewindvoerder is opgetreden, dient niet in aanmerking te worden wat de rechthebbende zou hebben gedaan, indien hij in staat zou zijn geweest ten volle zijn vermogensrechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen. Het bewind is immers ingesteld en aan de bewindvoerder zijn taken en in verband daarmee bevoegdheden toegekend, juist omdat de rechthebbende niet in staat is om zelf zijn vermogensrechtelijke belangen naar behoren te behartigen. Van deze laatste situatie dient te worden uitgegaan ter bepaling van – primair – wat het beheer van het onder bewind gestelde vermogen uit een oogpunt van zorg voor ‘voldoende verzorging’ van de betrokken rechthebbende dient in te houden c.q nog kan inhouden. Zoals hierboven in 2.3.4 uiteengezet, laat die ‘voldoende verzorging’ ruimte om voor meer zorg te dragen dan alleen het voorzien in het levens-onderhoud van de rechthebbende. Het is niet bij voorbaat en zonder meer uitgesloten dat in dat kader door de rechthebbende financiële ondersteuning aan een ander kan worden geboden; er is immers eventueel ook ruimte voor het doen van schenkingen door hem. Maar of en in hoeverre er ruimte is voor het bieden van financiële ondersteuning door de rechthebbende aan een derde, zal in hoge mate afhangen van wat de rechthebbende zich, gelet op de zorg voor ‘voldoende verzorging’ van hem, financieel kan veroorloven.

In verband met dit laatste verdient nog het volgende opmerking. Het hof overweegt in rov. 2.10 wel dat [eiseres] onvoldoende heeft gesteld om te kunnen beoordelen dat de hoogte van de aan de moeder verstrekte bedragen onredelijk hoog was, maar hiermee maakt het hof niet, althans niet voldoende duidelijk of het bij het vormen van dit redelijkheidsoordeel de maatstaf van het zorg dragen door de bewindvoerder voor ‘voldoende verzorging’ van de rechthebbende heeft gehanteerd. De door het hof in dit verband genoemde omstandigheden dat de moeder kennelijk aan een hoge levensstandaard was gewend en vanwege geestelijke gebreken van de zorg van anderen afhankelijk was geworden, wijzen in ieder geval daar niet op. Indien in § 26 van de cassatiedagvaarding beoogd wordt het redelijkheidsoordeel van het hof op de zojuist vermelde voet te bestrijden, geschiedt dat dan ook terecht.

Een en ander voert tot de slotsom dat onderdeel 1 in ieder geval doel treft in zoverre daarin erover wordt geklaagd dat het hof een juridisch niet juiste maatstaf heeft aangehouden bij de beantwoording van de vraag of NVL als bewindvoerder jegens [eiseres] is tekort geschoten of onrechtmatig heeft gehandeld in verband met de gedraging als vermeld in rov. 2.5 onder 2, sub a.

In verband met de in rov. 2.5 onder 2, sub a vermelde gedraging overweegt het hof in rov. 2.10 verder nog:

“Achteraf gezien kan wel gezegd worden dat de gelden op betere zakelijke voorwaarden aan de moeder verstrekt hadden kunnen worden (eerdere schriftelijke vastlegging; het niet uitstellen van het verkrijgen van zekerheden), maar dat gebrek aan zorgvuldigheid is, de familieband tussen [eiseres] en haar moeder mede in aanmerking nemende, niet zo ernstig dat Nu voor Later daarvoor schadeplichtig is geworden. Daarbij speelt mede een rol dat de aanzienlijke overwaarde van de woning van de moeder, op welk vermogensbestanddeel [A] zich onder normale omstandigheden had kunnen verhalen, als gevolg van misbruik door een derde verloren is gegaan.”

Deze overweging, die mede strekt tot onderbouwing van de uiteindelijke conclusie van het hof dat NVL als bewindvoerder niet jegens [eiseres] is tekortgeschoten, wordt in § 25 van de cassatiedagvaarding met een klacht dat de overweging onbegrijpelijk is. Daartoe wordt aangevoerd dat de familieband tussen [eiseres] en [betrokkene 1] en de aanzienlijke overwaarde van de woning van [betrokkene 1] niet voldoende zijn om tot de slotsom te komen dat het niet op betere zakelijke voorwaarden verstrekken van de gelden aan [betrokkene 1] niet een zodanig ernstig gebrek aan zorgvuldigheid vormt dat NVL in verband daarmee schadeplichtig is te achten. In dat verband wordt erop gewezen dat NVL zelf heeft gesteld dat [betrokkene 1] al voor de schenking aan [eiseres] in toenemende mate onder invloed stond van een persoon die het voorzien had op het vermogen van [betrokkene 1] en dat de betalingen aan en voor [betrokkene 1] met deze invloed in verband stonden.(14.)

Het bestreden oordeel van het hof is in hoge mate de resultante van een weging van de feitelijke omstandigheden van het geval. Een dergelijke weging is in beginsel voorbehouden aan de feitenrechter. Cassatie is pas aan de orde wanneer het oordeel als werkelijk onbegrijpelijk is aan te merken. Zij het niet zonder aarzeling, komt het oordeel toch niet echt onbegrijpelijk voor. De weging die het hof maakt en de slotsom die het hof bereikt zijn voorstelbaar. Daarbij is in aanmerking te nemen (a) dat aan het verlangen van zekerheid voor de terugbetaling van de ter leen verstrekte gelden wel is gedacht maar daarvoor geen ruimte bleek – NVL heeft immers onweersproken gesteld dat het bedoeling is geweest om de geldleningen te verstrekken tegen zekerheidsstelling, maar dat de mogelijkheid daartoe illusoir was geworden doordat de persoon, die het op het vermogen van [betrokkene 1] had voorzien, te zijnen behoeve een tweede hypotheek op het appartement van [betrokkene 1] had weten te regelen – en (b) dat er aan de zijde van [betrokkene 1] een noodtoestand bestond.

NVL heeft gesteld dat de aan [betrokkene 1] verstrekte gelden haar verstrekt zijn op de voet van een geldlening, met dien verstande dat de schriftelijke vastlegging daarvan pas naderhand heeft plaatsgevonden. Het hof is ook ervan uitgegaan dat aan [betrokkene 1] geld bij wege van geldlening is verstrekt; zie rov. 2.10, laatste alinea. [eiseres] heeft dit laatste bestreden en aangevoerd dat bij de betalingen aan [betrokkene 1] werd uitgegaan van een veronderstelde vervangende zorgplicht van [eiseres] (jegens [betrokkene 1]). De vastlegging op schrift dat aan [betrokkene 1] geld ter leen was verstrekt, vond pas plaats na het overlijden van [betrokkene 1]. Het toen opgestelde schriftelijke stuk is getekend door een persoon die ten tijde van het ondertekenen van het betrokken stuk geen bewindvoerder van [betrokkene 1] meer was. Het stuk behelst, aldus nog steeds [eiseres], geen geldige overeenkomst en bewijst niet dat bij het verstrekken van geld aan [betrokkene 1] de betrokken partijen een geldlening voor ogen heeft gestaan.(15.)

Dat het hof van het verstrekken van geld bij wege van geldlening is uitgegaan, vindt, naar valt aan te nemen, hierin zijn verklaring dat de rechtbank ook van een geldlening is uitgegaan – rov. 5.8 van het vonnis d.d. 5 oktober 2011 is althans in die zin te verstaan – en dat dit oordeel door [eiseres] niet met een grief is bestreden. In § 27 van de cassatiedagvaarding wordt er over geklaagd dat het hof miskend heeft dat [eiseres] het bestaan van een overeenkomst van geldlening uitdrukkelijk en bij herhaling heeft betwist en heeft gesteld dat de uitkeringen aan [betrokkene 1] zijn gedaan ter voldoening aan een veronderstelde maar in werkelijkheid niet bestaande zorgplicht en dat daarbij geen terugbetaling is bedongen.

Het hof schenkt inderdaad geen aandacht aan de hiervoor in 2.14 vermelde betwisting van [eiseres] van de geldlening. Het feit dat [eiseres] de kwestie niet met een grief in appel aan de orde heeft gesteld, vormt als zodanig niet een voldoende rechtvaardiging daarvoor. Ook de devolutieve werking van het door NVL ingestelde appel en het gegrond bevinden van de door NVL aangevoerde grief 3 gaven al aanleiding om aan genoemde betwisting aandacht te schenken.(16.)

Niettemin kan de klacht in § 27 geen doel treffen. Aldaar wordt niet duidelijk gemaakt wat de relevantie van de betwisting is. Met name wordt niet aangegeven dat de betreffende stellingen, indien zij voor juist zouden zijn te houden, het hof tot het oordeel zouden hebben moeten althans kunnen brengen dat er sprake is geweest van een tekortschieten van NVL jegens [eiseres]. Dat gebeurt ook niet met wat in § 28 van de cassatiedagvaarding wordt opgemerkt. Daar wordt aangenomen dat het hof het in het geheel niet bedingen van terugbetaling niet aanvaardbaar vond. Dat oordeel heeft het hof echter niet gegeven. Het hof is, zoals hierboven al vermeld, uitgegaan van een geldlening.

Kortom, het belang van de klacht in § 27 is niet aangetoond en, nu dat belang ook niet vanzelfsprekend is, faalt de klacht in § 27 bij gebrek aan belang.

In § 29 van de cassatiedagvaarding wordt nog er over geklaagd dat, aangezien het hof ervan had moeten uitgaan dat de uitkeringen aan [betrokkene 1] giften waren, het hof in de slotalinea van rov. 2.10 ten onrechte of althans onbegrijpelijk oordeelt dat de betalingen aan [betrokkene 1] niet in strijd met artikel 1:441 lid 2 BW waren.

Deze klacht strandt reeds hierop dat niet juist is dat het hof tot uitgangspunt had moeten nemen dat de uitkeringen aan [betrokkene 1] giften waren. Dat is door [eiseres] zelf in de feitelijke instanties ook niet gesteld. Zij heeft in haar conclusie van repliek sub 16.2 gesteld dat bij de betalingen aan [betrokkene 1] werd uitgegaan van een veronderstelde vervangende zorgplicht van [eiseres] jegens haar moeder, wat in het licht van artikel 1:392 BW ook niet bevreemdt. De klacht faalt derhalve wegens gemis aan feitelijke grondslag.

Onderdeel 2

Als een door [eiseres] aan NVL gemaakt verwijt wordt in rov. 2.5 onder 2, sub c, nog genoemd: “er zijn bedragen voor de moeder betaald, onder meer aan haar belastingadviseurs; het betreft buitensporig hoge declaraties van die belastingadviseurs.” Dit verwijt beoordeelt het hof in rov. 2.12 van het bestreden arrest. Aldaar overweegt het hof :

“De enkele omstandigheid dat betalingen ten gunste van de moeder zijn gedaan, houdt blijkens hetgeen onder 2.10 werd overwogen niet in dat Nu voor Later het door [eiseres] gemaakte verwijt kan worden gemaakt. Gelet op de samenstelling van het bestuur van [A] – waarvan mag worden aangenomen dat die onder de algehele instemming van de moeder met de vorm waarin de schenking was gegoten viel – kan Nu voor Later er, als een van de leden van het bestuur, geen van belang zijnd verwijt van worden gemaakt, dat – zoals gesteld doch niet vast staat – de desbetreffende declaratie(s) buitensporig hoog waren. Voor Nu voor Later behoefde dat ook geen reden te vormen om aan het beheer door [A] van de in elk geval materieel aan [eiseres] geschonken gelden een einde te maken, althans proberen te maken.”

In de §§ 30, 31 en 32 van de cassatiedagvaarding worden klachten tegen rov. 2.12 aangevoerd.

In § 31 wordt gesteld dat de verwerping van het verwijt dat er bedragen voor of ten behoeve van [betrokkene 1] aan de belastingadviseurs zijn betaald niet kan geschieden op basis van hetgeen het hof in rov. 2.10 heeft overwogen. Nu het hof heel algemeen verwijst naar hetgeen het in rov. 2.10 heeft overwogen, dient ervan te worden uitgegaan dat het hof ook terugvalt op zijn aldaar opgenomen oordeel: “Een bewindvoerder heeft niet slechts als taak om voor optimaal rendement van onder bewind gesteld vermogen zorg te dragen, hij mag zich ook laten leiden door hetgeen naar in redelijkheid mag worden aangenomen de rechthebbende (in dit geval [eiseres]) zou hebben gedaan indien deze in staat zou zijn geweest ten volle haar vermogens-rechtelijke belangen zelf behoorlijk waar te nemen.” Hierboven is in 2.5 t/m 2.8 uiteengezet waarom dat oordeel onjuist voorkomt. Indien het oordeel inderdaad voor onjuist dient te worden gehouden, betekent dat dat het hof de verwerping van het hier aan de orde zijnde verwijt van [eiseres] inderdaad in zoverre van een onvoldoende onderbouwing heeft voorzien.

In § 32 wordt bestreden dat, anders dan het hof aanneemt, [eiseres] niet heeft gesteld dat de declaraties van het accountants- en belastingadvieskantoor EJS buitensporig hoog waren. Dat spoort niet met wat in de conclusie van repliek in eerste aanleg, sub 10.2 door [eiseres] wordt gesteld: “(…), terwijl de uitgaven aan EJS op een buitensporig bedrag van € 131.553,56 uitkwamen.” Een uitlating in die zin treft men ook aan in het zelfde processtuk, sub 18.2 tweede gedachtestreepje, en in de schriftelijke pleitnota d.d. 26 januari 2011, sub 6.4. Maar wat daarvan ook zij, rov. 2.12 is zo te verstaan dat het hof van het buitensporig zijn van de declaraties slechts veronderstellenderwijs uitgaat. Het hof laat de juistheid van dit punt in het midden, want – zo oordeelt het – NVL kan van die buitensporigheid geen verwijt worden gemaakt en die buitensporigheid hoefde voor NVL ook geen reden te vormen om aan het beheer door Stichting [A] van de in elk geval materieel aan [eiseres] geschonken gelden een einde te maken, althans proberen te maken.

De bedoeling van § 32 is, zo valt aan te nemen, dit laatste oordeel te bestrijden. Dat geschiedt, naar het voorkomt, niet ten onrechte. Zoals hierboven in 2.2.2 is voorop gesteld, gaat het te dezen om aan [eiseres] toebehorend vermogen en is bijgevolg als uitgangspunt aan te houden dat het een taak van NVL bleef om als op grond van de wet aangestelde bewindvoerder erop toe te zien dat Stichting [A] de haar toebedeelde beheeropdracht uitoefende met inachtneming van wat het bij wet over het vermogen van [eiseres] ingestelde beschermingsbewind vereiste, terwijl dat toezien haar (mede) mogelijk werd gemaakt doordat zij deel uitmaakte van het bestuur van Stichting [A] Onder dit toezien is mede te begrijpen het nagaan of de declaraties van EJS, mede in het licht van wat het beschermingsbewind vereist, passend zijn te achten. Zo geconcludeerd had moeten worden dat dat niet het geval was, dan zou het beschermingsbewind ertoe hebben genoopt om in verband hiermee stappen te ondernemen, bijvoorbeeld aandringen op matiging van de declaraties of mogelijk eventueel zelfs proberen een einde te maken aan het beheer van Stichting [A]

Onderdeel 2.2 slaagt derhalve.

Onderdelen 3 en 4

De onderdelen 3 en 4 richten zich tegen de rov. 2.14 respectievelijk 2.15. In die rechtsoverwegingen komt het hof tot conclusies, die stoelen op de voorafgaande rechtsoverwegingen. Op de tegen deze laatste rechtsoverwegingen gerichte klachten bouwen de klachten in de onderdelen 3 en 4 geheel voort. Zij treffen dan ook doel, voor zover die eerdere klachten doel treffen. Hierboven is uiteengezet in hoeverre dat, naar het voorkomt, het geval is.