Rb. Arnhem, 25-01-2011, nr. 05/900082-10 en 05/702992-10

1.

(kort)

tevoren genomen besluit, die [slachtoffer] een of meerdere malen met een

mes, althans met een scherp voorwerp, in het lichaam hebben/heeft gestoken

en/of gesneden, tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

althans, indien het vorenstaande onder 1 niet tot een veroordeling leidt:

hij op of omstreeks 20 januari 2010 te Bennekom, gemeente Ede, althans in

Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen,

opzettelijk [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, hierin

bestaande dat verdachte en/of verdachtes mededader(s) opzettelijk die [slachtoffer] een of meerdere malen met een mes, althans met een scherp voorwerp, in

het lichaam hebben/heeft gestoken en/of gesneden, tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

1.

Op 20 januari 2010 wordt [slachtoffer],

geboren 17 november 1937, in de woning gelegen aan de [adres], gemeente Ede, in de woonkamer, nabij de ingang naar de keuken, op haar rug liggend, levenloos aangetroffen door [echtgenoot slachtoffer], haar echtgenoot.

2.

Haar lichaam vertoonde (merendeels) bij leven toegebrachte verwondingen, te weten een zwelling aan de linkerzijde van het gezicht, een gebroken jukbeen, een kneuzing op het achterhoofd (mogelijk door een val op de grond), een breuk van het strottenhoofd-hoorntje, én 12 à 13 scherprandige wonden die veroorzaakt zijn door een éénsnijdig voorwerp, in de hals, de rug met een doorsteek naar de linkerlong, borst met perforatie naar de linkerlong, hartzakje, hartkamer en linkerbuikwand.

3.

4.

1.

Tijdstip overlijden slachtoffer

De patholoog-anatoom heeft vastgesteld dat het slachtoffer rond 15.45 uur is overleden met een 95 % marge van 13.00 tot 18.00 uur.

De echtgenoot van het slachtoffer, [echtgenoot slachtoffer], heeft verklaard dat hij op 20 januari 2010 zijn woning samen met de getuige [getuige1] omstreeks 15.00 uur heeft verlaten; het slachtoffer bleef alleen in de woning achter. [getuige1] heeft verklaard dat hij op 20 januari 2010 rond 15.05 uur met zijn auto, een blauwe Jaguar naar de woning van [echtgenoot slachtoffer] is gegaan. Nadat hij even binnen was geweest en met het slachtoffer had gepraat, is hij samen met [echtgenoot slachtoffer] in diens auto vertrokken.

[dochter slachtoffer] - een dochter van [echtgenoot slachtoffer] en het slachtoffer - heeft verklaard dat zij op 20 januari 2010 omstreeks 16.30-16.45 uur met een bos tulpen bij de woning van haar ouders is gearriveerd. De achterdeur was dicht en op haar aanbellen werd niet opengedaan. Uit de omstandigheid dat het lampje in de woonkamer dat beweging registreert gewoon groen bleef, leidde zij af dat haar moeder niet thuis was.

En ten slotte heeft [getuige2] verklaard dat hij op 20 januari 2010 omstreeks 15.30 uur het slachtoffer heeft zien lopen voor haar woning.

2.

Vaststelling

Op grond van een en ander stelt de rechtbank vast dat het slachtoffer rond 15.45 uur is overleden, met een marge van 15.30 tot 16.30 uur.

3.

Biologisch contactspoor

Van de bemonstering (AABJ4503NL#3) van materiaal van de trui van het slachtoffer rondom de steekverwonding E is een autosomaal DNA mengprofiel verkregen met daarin autosomale DNA kenmerken van minimaal 2 personen waarvan minimaal één een man is. Het hoofdprofiel kan van het slachtoffer zijn ; de additionele autosomale DNA kenmerken kunnen van verdachte zijn. Er kunnen geen statistische berekeningen worden gemaakt, dat wil zeggen dat niet gezegd kan worden hoe groot de kans is dat het materiaal afkomstig is van een ander dan verdachte. De match tussen de additionele autosomale DNA kenmerken van de bemonstering en het autosomale DNA profiel van verdachte vindt bevestiging in een Y-chromosomaal DNA mengprofiel dat van de bemonstering is verkregen, omdat dit overeenkomt met het Y-chromosomale DNA-profiel van verdachte. Er kan echter niet worden uitgesloten dat het in de bemonstering gevonden Y-chromosomale DNA mengprofiel van [broer verdachte] is. De getuige-deskundige van het NFI heeft daarover bij de rechter-commissaris verklaard dat het gevonden Y-chromosomale DNA profiel, gelet op de overeenkomstige allelen, sterker naar verdachte wijst (conclusie C) dan naa[broer verdachte] (conclusie D). Bij verdachte zijn alle kenmerken op één na reproduceerbaar in het DNA-spoor terug te zien.

1.

Uiterlijke verschijningsvorm

Het slachtoffer had meerdere verwondingen en 12 à 13 steekletsels, op verschillende plaatsen in het lichaam, verspreid over de voorzijde en achterzijde. De verwondingen zijn (merendeels) bij leven toebracht op min of meer dezelfde plaats in de woonkamer. Er zijn immers geen sporen van een worsteling en verplaatsing gedurende de aanval en er is nauwelijks afweerletsel, namelijk alleen een verwonding aan de duim van het slachtoffer.

Er is geslagen: het gebroken jukbeen en wellicht de breuk van het strottenhoofdhoorntje en op enig moment is een scherprandig voorwerp gepakt, al in het bezit van verdachte of ergens gepakt. Het was niet mogelijk om de volgorde van de toegebrachte letsels vast te stellen.

Het slachtoffer was een 72-jarige vrouw.

2.

Betekenis uiterlijke verschijningsvorm

Het is mogelijk dat verdachte - hij verklaart daar niet over want hij ontkent - in een allesbeheersende vlaag van emotie heeft gehandeld. Zulks neemt niet weg dat hij, zeker toen hij met het scherprandig voorwerp aan de gang ging en was waardoor een reeks aan verwondingen zijn ontstaan die tot de dood geleid hebben, tijd en gelegenheid heeft gehad zich te beraden op wat hij aan het doen was en zich daar rekenschap van te geven (HR 27 juni 2000 LJN AA6308; HR 11 juni 2002 LJN AE1743).

3.

Conclusie

De rechtbank is van oordeel dat de uiterlijke verschijningsvorm van de aanval door verdachte op het slachtoffer voorbedachte raad in zich bergt.

Conclusie

Al de hiervoor opgesomde redengevende feiten en omstandigheden en al hetgeen hiervoor is overwogen, houdt in dat de rechtbank wettig en overtuigend bewezen acht dat verdachte het bij parketnummer 05/900082-10 onder 1 primair tenlastegelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat:

hij op of omstreeks 20 januari 2010 te Bennekom, gemeente Ede, althans in

Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen,

opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer] van het

leven heeft beroofd, hierin bestaande dat verdachte en/of verdachtes

mededader(s) opzettelijk na kalm beraad en rustig overleg, althans na een

(kort)

tevoren genomen besluit, die [slachtoffer] een of meerdere malen met een

mes, althans met een scherp voorwerp, in het lichaam hebben/heeft gestoken

en/of gesneden, tengevolge waarvan die [slachtoffer] is overleden;

Ten aanzien van feit 2, 3 en 4 van parketnummer 05/900082-10:

Gelet op de samenhang tussen de bij parketnummer 05/900082-10 onder 2, 3 en 4 tenlastegelegde feiten zal de rechtbank deze feiten gezamenlijk bespreken.

Vrijspraak vernieling gepleegd op 31 december 2009

De rechtbank acht niet wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de aan hem tenlastegelegde vernieling op 31 december 2010 heeft gepleegd. Afgezien van de aangifte van [moeder van verdachte] bevat het dossier geen aanvullende bewijsmiddelen waaruit de betrokkenheid van verdachte bij dit feit kan blijken. De opmerking van verdachte ten overstaan van een arrestantenverzorger “ik heb alleen een ruitje ingegooid, belachelijk” is, mede gezien de omstandigheid dat verdachte ook vernieling van ruiten op 8 januari 2010 is tenlastegelegd, onvoldoende specifiek om als bewijs ten aanzien van dit feit te dienen. De rechtbank zal verdachte derhalve hiervan vrijspreken.

De feiten

Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld.

Ten aanzien van feit 2 en 4

Op 27 december 2009 is [moeder van verdachte] door verdachte gebeld op haar vaste telefoonaansluiting in [woonplaats] met nummer x. Verdachte heeft toen gebeld met zijn mobiele telefoon met nummer [x].

Ten aanzien van feit 2

Op 8 januari 2010 is [receptionist advocaat moeder verdachte], de receptioniste van [advocaat van moeder verdachte], de advocaat van [moeder van verdachte], op het kantoor van [advocatenkantoor] te Nijmegen, gebeld door een persoon vanaf een telefoon met nummer [x], die in gebruik is bij verdachte. Deze persoon zei tegen de receptioniste: “met [verdachte], had ik u net ook aan de lijn? Wilt u iets doorgeven aan dhr. [advocaat moeder verdachte]. Wilt u doorgeven dat wij zijn knieschijven eruit schieten? Zet maar op de mail dat wij zijn knieschijven eruit schieten.” De receptioniste heeft dit direct vastgelegd in een mail.

Ten aanzien van feit 3 en 4

Op 8 januari 2010 zijn tussen 18.00 uur en 21.15 uur meerdere ruiten van de woning van [moeder van verdachte], gelegen aan de [adres], alsmede ruiten van haar bij deze woning geparkeerd staande auto met kenteken [x], kapotgeslagen met een moker.

Ten aanzien van feit 4

[moeder van verdachte], de moeder van verdachte, woonachtig in [woonplaats] , is in de periode van 22 september 2009 tot en met 18 januari 2010 84 keer gebeld door verdachte op haar mobiele telefoon en 67 keer op haar vaste telefoonaansluitingen. Verdachte belde haar meestal met zijn mobiele telefoon met nummer [x]. Verdachte heeft ook een aantal malen gebeld met zijn vaste telefoonaansluiting in [woonplaats] met nummer (x). [moeder van verdachte] is onder meer gebeld door verdachte op 7 en 8 januari 2010.

Vanaf oktober 2009 zijn er regelmatig sms-berichten naar [moeder van verdachte] gestuurd met de mobiele telefoon met nummer [x], in gebruik bij verdachte, waaronder sms-berichten met de volgende inhoud:

-

“Ik hoorde dat je ruiten van de week zijn ingegooid. Is [X.] zo boos?xxx” (1 januari 2010);

-

“Zouden jullie wat harder willen praten? Onze richtmicrofoons doen het niet zo goed” (1 januari 2010);

-

“Geile stem, eerlijk is eerlijk” (1 januari 2010);

-

“Waar zit u toch? Steentje dan maar bij Ome [echtgenoot slachtoffer]?” (2 januari 2010);

-

“Belachelijk zoals je doet, ik hoop dat je trots bent op je zelf, [naam verdachte]” (3 januari 2010);

-

“[echtgenoot slachtoffer] met zijn dikke pik krijgt bezoek. Groetjes uit Amsterdam” (3 januari 2010);

-

“[echtgenoot slachtoffer] is een flikker, hij heeft nieuwe vijanden…” (3 januari 2010);

-

“Heb je weer visite? Bekend gezicht! Gabbertjes” (3 januari 2010);

-

“Ha..haha wat ben je toch een stom wijf! Zullen Ede even inlichten… gabbertjes” (7 ja-nuari 2010);

-

“Hoerige stem. Tot vanavond” (7 januari 2010);

-

“Heb je [X.] nog gepijpt toen [X.] in het ziekenhuis lag?” (7 januari 2010).

Verdachte is in december 2009 bij [slachtoffer] en [echtgenoot slachtoffer]. op bezoek geweest in hun woning te [woonplaats] en heeft hen verzocht om te bemiddelen tussen hem en zijn moeder, [moeder van verdachte]. Op 20 januari 2010 heeft verdachte gebeld met [slachtoffer]. Verdachte wilde dat [slachtoffer] een brief zou doorsturen naar zijn moeder in verband met het aanvragen van een uitkering, dan wel een brief van de notaris over de nalatenschap.

Vanaf eind september 2009 heeft [notaris moeder verdachte], de notaris van [moeder van verdachte], vele e-mailberichten van verdachte ontvangen. Zo heeft hij op 27 november 2009 een mail ontvangen met ideeën van verdachte om de vennootschap van [moeder van verdachte] over te nemen. Verdachte drong er bij [notaris moeder verdachte] op aan een afspraak te maken met [moeder van verdachte] om de verschillende overnames te bespreken. In december 2009 werden de mailberichten steeds dwingender. Verdachte verlangde dat [notaris moeder verdachte] een afspraak tussen hem en zijn moeder, [moeder van verdachte] arrangeerde. Ook heeft verdachte vele malen naar het kantoor van [notaris moeder verdachte] gebeld en op 15 januari 2010 is verdachte ook op zijn kantoor in (vestigingsplaats) geweest. [notaris moeder verdachte] heeft verdachte toen 50 euro gegeven.

Op 18 januari 2010 heeft verdachte een bezoek gebracht aan [vriend familie], een vriend van de familie [familienaam], bij diens woning te [woonplaats]. Verdachte vroeg aan [vriend familie] om te bemiddelen tussen hem en zijn moeder, [moeder van verdachte]. De volgende dag heeft verdachte [vriend familie] nog teruggebeld hierover.

Tussen 31 december 2009 en 18 januari 2010 heeft verdachte meerdere keren telefonisch contact opgenomen met (betrokkene1) op hun vaste telefoonaansluiting in hun woning te (woonplaats). Verdachte heeft zowel met zijn mobiele telefoon met nummer [x] als met zijn vaste telefoonaansluiting met nummer [x] in [woonplaats] gebeld. De eerste keer belde hij met het verzoek om te bemiddelen tussen hem en zijn moeder, [moeder van verdachte]. Een paar dagen later heeft verdachte weer gebeld om te vragen wat er was gebeurd. Daarna heeft verdachte nogmaals gebeld met de mededeling: “Met [naam verdachte] uit Amsterdam, vanavond laat ik door iemand bij jullie een steen door de ruit gooien. Het weekend bel ik terug”. Op maandag 18 januari 2010 heeft verdachte teruggebeld om zijn excuses aan te bieden.

[vriend moeder verdachte], een vriend van [moeder van verdachte], is op zijn vaste telefoonaansluiting thuis in (woonplaats) gebeld door verdachte met het verzoek of [vriend moeder verdachte] contact op wilde nemen met zijn moeder, [moeder van verdachte] om met haar te praten. Op 19 januari 2010 heeft verdachte nog tweemaal gebeld.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van de onder 2 tot en met 4 tenlastegelegde feiten gelet op de bewijsmiddelen in het dossier.

Standpunt verdediging

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de onder 2 en 3 tenlastegelegde feiten wegens – kort gezegd - gebrek aan bewijs.

Ten aanzien van het onder 4 tenlastegelegde feit refereert de verdediging zich aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

Ten aanzien van feit 2:

Bedreiging [moeder van verdachte] (heeft tevens betrekking op feit 4)

Aangeefster [moeder van verdachte] heeft verklaard dat zij op 27 december 2009 omstreeks 10.00 uur werd gebeld door verdachte. Verdachte zei tegen haar: “ik kom nu naar je toe en kom je strot doorsnijden”. Na dit telefoontje heeft [moeder van verdachte] uit angst haar woning verlaten.

Diezelfde dag heeft [moeder van verdachte] om 10.07 uur ook een sms-bericht ontvangen van een telefoon met nummer [x], in gebruik bij [vrouw verdachte] , de vrouw van verdachte, met de tekst “[naam verdachte] is naar u toe, hij is woedend, maak dat u weg komt maar laat in godsnaam niet weten dat ik ge-sms’t heb”. Op 28 december 2009 heeft [moeder van verdachte] nog een sms-bericht van [vrouw verdachte] ontvangen met de tekst “beste [moeder verdachte], ze gaan u vermoorden. Ik wil hier niets mee te maken hebben, ik kies voor de kinderen. [vrouw verdachte]”.

Verdachte heeft verklaard dat hij op 27 december 2009 met zijn moeder heeft gebeld en onaardige dingen heeft gezegd.

Gelet op vorenstaande in onderling verband en samenhang bezien is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat verdachte op 27 december 2009 zijn moeder, [moeder van verdachte], heeft bedreigd met de woorden “ik kom nu naar je toe en kom je strot doorsnijden”. De rechtbank verwerpt derhalve het verweer. De stelling van verdachte dat hij wel eens zijn telefoon aan een ander (een kennis uit het criminele circuit) heeft gegeven met het verzoek zijn moeder en/of anderen te bellen om bij hen de nodige onrust te veroorzaken, maar dat hij niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor de inhoud van die gesprekken, acht de rechtbank niet geloofwaardig. Verdachte heeft geen verklaring gegeven voor deze - op zichzelf onaannemelijke - handelwijze. Bovendien, indien deze stelling al waar is, dan nog moet verdachte verantwoordelijk worden gehouden voor de inhoud van deze gesprekken nu hij in dat geval de beller heeft geïnstrueerd.

Bedreiging [advocaat van moeder verdachte]

Verdachte ontkent niet dat [advocaat van moeder verdachte] is bedreigd, maar heeft hieromtrent verklaard dat hij niet zelf heeft gebeld, maar dat hij iemand anders heeft gevraagd om [advocaat moeder verdachte] ‘te laten schrikken’ en dat het heel goed kan zijn dat zijn telefoon daarvoor gebruikt is. De rechtbank overweegt hieromtrent dat zij deze verklaring van verdachte geloofwaardig noch aannemelijk acht. Ver-dachte wil de naam van deze persoon niet noemen en het is ook alleen verdachte die heeft verklaard dat hij zijn telefoon wel eens ‘uitleent’ aan een ander of anderen. De rechtbank gaat er derhalve van uit dat verdachte zelf heeft gebeld. De rechtbank verwerpt het verweer en acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte [advocaat van moeder verdachte] heeft bedreigd met de woorden “wilt u doorgeven dat wij zijn knieschijven eruit schieten”? en “zet maar op de mail dat wij zijn knieschijven eruit schieten”.

Bedreiging [werknemer bij moeder verdachte]

[werknemer bij moeder verdachte], de tuinman/klusjesman van [moeder van verdachte], en woonachtig te [woonplaats], heeft verklaard dat begin december 2009 toen hij bij [moeder van verdachte] was, verdachte daar aankwam. [werknemer moeder verdachte] heeft toen de deur van de bijkeuken op slot gedraaid en is naar verdachte toegelopen. Op vragen van verdachte zei [werknemer moeder verdachte] dat [moeder van verdachte] niet thuis was, omdat hij niet wilde dat verdachte binnenkwam, zoals was afgesproken. Half december werd [werknemer moeder verdachte] door verdachte gebeld. [werknemer moeder verdachte] hoorde direct dat het verdachte was. Verdachte zei dat hij de zaak niet moest flessen, door te zeggen dat zijn moeder niet thuis was toen hij daar kwam, terwijl zij wel thuis was. Hij zou [werknemer moeder verdachte] met een aantal mensen komen verbouwen. [werknemer moeder verdachte] voelde zich bedreigd door wat verdachte zei. Verdachte had hem die avond wel zes keer gebeld. Ze hebben toen de stekker uit het stopcontact getrokken.

Volgens de historische printgegevens is [werknemer bij moeder verdachte] in december 2009 en januari 2010 meerdere malen gebeld door een persoon met een telefoon met nummer [x], die in gebruik is bij verdachte.

Gelet hierop, alsmede de overige bewijsmiddelen die worden gehanteerd ten aanzien van de onder 2, 3 en 4 tenlastegelegde feiten, is de rechtbank van oordeel dat ook de bedreiging van

[werknemer bij moeder verdachte] met de woorden “ik kom jou met een aantal mensen verbouwen” wettig en overtuigend kan worden bewezen. De rechtbank verwerpt derhalve het verweer.

Ten aanzien van feit 3 (heeft tevens betrekking op feit 4)

[moeder van verdachte] heeft verklaard dat zij op 8 januari 2010 omstreeks 13.30 uur een telefoongesprek heeft gevoerd met verdachte. Dit gesprek was heel dwingend. Verdachte wilde een afspraak voor een gesprek. Verdachte had die dag een brief van de familieadvocaat gekregen om te stoppen met het lastigvallen van haar en de andere familieleden. Als hij dat niet deed, dan zou ze een kort geding tegen hem aanspannen. Het laatste dat verdachte in het telefoongesprek ook had gevraagd was of ze die procedure verder ging volgen. Toen [moeder van verdachte] hierop bevestigend had geantwoord, had hij de hoorn op de haak gegooid.

Als op 8 januari 2010, nadat de ruiten zijn ingeslagen, verbalisanten ter plaatse komen treffen zij in de hal van de woning een moker aan met daarop rode vegen, lijkend op bloedsporen. De mo-ker is daarop overgedragen aan de Technische Recherche , die het spoor hebben veiligge-steld. Nader onderzoek uitgevoerd door het NFI heeft een match opgeleverd met het dna-profiel van verdachte.

Rondom de woning van [moeder van verdachte] hangt een cameraregistratiesysteem. Verbalisanten hebben de beelden bekeken. Ze zagen dat er omstreeks 19.02 uur een grote zwarte stationcar voor het hekwerk van de oprit stopte. Er stapte een man aan bestuurderszijde uit, die op de bel naast het hekwerk van de oprit drukte. Vervolgens liep de man weer terug naar de auto. Op dat moment stapte er aan de passagierszijde een man uit, die iets uit de kofferbak pakte. Vervolgens klom de man over het hek. De man droeg iets in zijn rechterhand, lijkend op de aangetroffen moker. Na ongeveer 3 minuten liep de man via de rechterzijde van de woning weer terug richting de genoemde stationcar. De man stapte in en de auto reed weg.

Gelet op vorenstaande en hetgeen ten aanzien van dit feit onder de feiten is vastgesteld in onderling verband en samenhang bezien, waarbij met name het bloed op de moker, waarvan kan worden aangenomen dat het van verdachte afkomstig is, zwaar meeweegt, is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat verdachte tezamen en in vereniging met een ander ruiten van de woning van [moeder van verdachte], alsmede van haar auto, heeft vernield door deze ruiten kapot te slaan met een moker. Het verweer van de verdediging dat de ruiten mogelijk op een ander tijdstip zijn ingeslagen en de moker daar door een ander is neergelegd acht de rechtbank niet aannemelijk geworden. De rechtbank verwerpt derhalve het verweer.

Ten aanzien van feit 4

De rechtbank acht, gelet op al hetgeen hiervoor is overwogen in onderling verband en samenhang bezien, het onder 4 tenlastegelegde feit wettig en overtuigend bewezen. Verdachte heeft op deze wijze wederrechtelijk stelselmatig opzettelijk inbreuk gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van zijn moeder, [moeder van verdachte], met het oogmerk om haar te dwingen iets te doen en vrees aan te jagen.

Conclusie

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het bij parketnummer 05/900082-10 onder 2, 3 en 4 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat:

2.

hij, op tijdstippen, in of omstreeks de periode van de maand

december 2009 tot en met 20 januari 2010 te Wageningen en te Bergen en

te Barneveld en te Nijmegen en/of elders in Nederland,

-

[moeder van verdachte] (moeder van verdachte)

-

[advocaat van moeder verdachte] (advocaat van [moeder van verdachte])

-

[werknemer bij moeder verdachte] (in dienstbetrekking werkzaam bij [moeder van verdachte]),

heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht en/of

met zware mishandeling, hierin bestaande dat verdachte opzettelijk

-

die [moeder verdachte] dreigend de woorden heeft toegevoegd: "ik kom naar je toe en kom

je strot doorsnijdenen

-

[receptionist advocatenkantoor] (receptioniste op kantoor [advocatenkantoor])

dreigend de woorden heeft toegevoegd (bestemd voor en ter kennis gekomen van

die [advocaat moeder verdachte]): "wilt U doorgeven dat wij zijn knieschijven eruit schieten"?

en/of "zet maar op de mail dat wij zijn knieschijven eruit schieten" en

-

die [werknemer moeder verdachte] dreigend de woorden heeft toegevoegd: "ik kom jou met een

aantal mensen verbouwen",

3.

hij, op 8 januari 2010 te Wageningen tezamen en in vereniging met een

ander opzettelijk en wederrechtelijk

-

ruiten van een woning aan de [adres] en ruiten van een auto met kenteken [x] (8 januari 2010),

Telkens geheel of ten dele toebehorende aan [moeder verdachte] heeft

-

door toen (8 januari 2010) aldaar die ruiten met een moker kapot te slaan

4.

hij in de periode van de maand oktober 2009 tot en met 20 januari

2010 te Wageningen, Bergen en/of elders in Nederland,wederrechtelijk

stelselmatig opzettelijk inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer

van [moeder van verdachte] (moeder van verdachte), met het

oogmerk die [moeder verdachte], te dwingen iets te doen vrees aan te jagen, door telkens personen uit de

familie-/kennissenkring van die [moeder verdachte] te benaderen om hem, verdachte, in

contact te brengen met die en door telkens die [moeder verdachte] te bellen en

sms-berichtjes naar die [moeder verdachte] te sturen en zich tijdens/in die gesprekken

en sms-berichtjes beledigend en bedreigend en intimiderend te uiten

en door vernielingen te plegen,

onder meer hierin bestaande dat verdachte - een aantal personen, onder wie [slachtoffer], [echtgenoot slachtoffer], [notaris moeder verdachte], [vriend familie], [betrokkene2] en [vriend moeder verdachte], heeft benaderd

-

meerdere sms-berichtjes naar die [moeder verdachte] heeft gestuurd, waaronder

sms-berichtjes met de volgende inhoud/strekking:

# "ik hoorde dat je ruiten van de week zijn ingegooid. Is [X.] zo boos?xxx

(1 januari 2010)

# "Zouden jullie wat harder willen praten? Onze richtmicrofoons doen het

niet zo goed" (1 januari 2010)

# "Geile stem, eerlijk is eerlijk" (1 januari 2010)

# "Waar zit U toch? Steentje dan maar bij Ome [echtgenoot slachtoffer]"? (2 januari 2010)

# "Belachelijk zoals je doet, ik hoop dat je trots bent op je zelf, [naam verdachte]

(3 januari 2010)

# "[echtgenoot slachtoffer] met zijn dikke pik krijgt bezoek. Groetjes uit Amsterdam"

(3 januari 2010)

# "[echtgenoot slachtoffer] is een flikker, hij heeft nieuwe vijanden..." (3 januari 2010)

# "Heb je weer visite? Bekend gezicht! Gabbertjes" (3 januari 2010)

# "Ha..haha wat ben je toch een stom wijf! Zullen Ede even inlichten...

gabbertjes" (7 januari 2010)

# "Hoerige stem. Tot vanavond" (7 januari 2010)

# "Heb je [X.] nog gepijpt toen [X.] in het ziekenhuis lag"?

(7 januari 2010),

-

die [moeder verdachte] aanhoudend heeft gebeld, onder meer op 7 en

8 januari 2010,

-

die [moeder verdachte] op 27 dec 2009 verbaal/telefonisch heeft bedreigd ("ik kom

naar je toe en kom je strot doorsnijden"),

-

meerdere ruiten van de woning ([adres]) en een aantal ruiten van

een auto van die [moeder verdachte] met een moker kapot heeft geslagen op

8 januari 2010;

Ten aanzien van parketnummer 05/702992-10:

De feiten

Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld.

Op 17 juni 2010 heeft verdachte, terwijl hij zich samen met [aangever1], [aangever2] en [aangever3], allen werkzaam bij Dienst Vervoer en Ondersteuning, bevond in een rijdende auto, te weten een Mercedes Viano, op de snelweg A10, route Amsterdam-Utrecht, een ruit van die auto eruit getrapt.

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie tot een bewezenverklaring van dit feit gelet op de bewijsmiddelen in het dossier.

Standpunt verdediging

Verdachte heeft bij de politie verklaard wel de ruit van de auto te hebben ingetrapt, maar niemand te hebben bedreigd of te hebben getracht een wapen te pakken. De raadsvrouw heeft zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

Aangever [aangever1] heeft verklaard dat verdachte ongeveer 5 minuten na het vertrek de kleppen van de asbakken eraf trok. Toen [aangever1] zag dat verdachte niet ophield met zijn gedrag, heeft [aangever1] hem achterover getrokken. Toen het voertuig een bocht maakte trok verdachte zijn veiligheidsgordel kapot. Verdachte had zijn boeien tot aan zijn ellebogen opgestroopt, waardoor hij meer bewegingsvrijheid in zijn armen kreeg. Verdachte kon zich naar [aangever1] toedraaien. [aangever1] zag dat verdachte probeerde zijn wapen uit zijn holster te pakken en hij hoorde dat verdachte riep: “ik pak je wapen”. [aangever1] hoorde dat verdachte dit diverse malen riep.

Aangever [aangever2] heeft verklaard dat hij zag dat verdachte onderweg een asbak kapot maakte. Hij hoorde dat zijn collega naast hem trachtte verdachte te kalmeren. Verdachte reageerde steeds heftiger en trok zich door de autostoel heen. Daarna zag [aangever2] dat verdachte op zijn collega dook die naast hem zat. Dit gebeurde op het moment dat de in de bocht reden. Hij hoorde dat verdachte riep: “ik pak je wapen”.

Aangever [aangever3], de bestuurder van de auto, heeft verklaard dat verdachte kort na het verlaten van de P.I. over de Amstel stampij begon te maken. Terwijl hij probeerde de auto zo snel mogelijk op de vluchtstrook te zetten hoorde hij zijn collega roepen dat verdachte naar zijn dienstwapen aan het graaien was.

Gelet op vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat wettig en overtuigend is bewezen dat verdachte [aangever1], [aangever2] en [aangever3] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht op de wijze zoals tenlastegelegd.

Conclusie

De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het onder parketnummer 05/702992-10 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat bewezen wordt geacht dat:

hij op 17 juni 2010, in Nederland (snelweg A10, route

Amsterdam-Utrecht)

[aangever1], [aangever2] en [aangever3] (-allen- werkzaam

bij Dienst Vervoer en Ondersteuning) heeft bedreigd met enig misdrijf tegen

het leven gericht, hierin bestaande dat

verdachte opzettelijk dreigend -gezeten, samen met die [aangever1], die [aangever2]

en/of die [aangever3], in een rijdende auto (Mercedes Viano)- met kracht een ruit

van die auto eruit heeft getrapt en zijn, verdachtes,

veiligheidsgordel kapot heeft getrokken en zich op die [aangever1] heeft

geworpen, en (vervolgens) heeft

gegraaid naar het dienstwapen van die [aangever1] (die zich in een benarde positie

bevond)

en heeft getracht dat dienstwapen te pakken en (daarbij) een of

meerdere malen dreigend de woorden heeft geroepen/gezegd: "Ik pak je wapen"

Hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd is niet bewezen. Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

De beslissing dat verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan, is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat. Voor zover meer feiten bewezen zijn verklaard, worden de bewijsmiddelen alleen gebruikt voor het feit of de feiten waarop deze betrekking hebben.

4.

De kwalificatie van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

Ten aanzien van parketnummer 05/900082-10:

Feit 1:

Moord

Feit 2:

Bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht

en

Bedreiging met zware mishandeling, meermalen gepleegd

Feit 3:

Medeplegen van opzettelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort vernielen, meermalen gepleegd

Feit 4

Belaging

Ten aanzien van parketnummer 05/702992-10:

Bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd

De feiten zijn strafbaar.

5.

De strafbaarheid van verdachte

Niet is gebleken van feiten of omstandigheden die de strafbaarheid van verdachte geheel uitsluiten. Verwezen wordt naar hetgeen hierna wordt overwogen ten aanzien van de motivering van de sanctie.

6.

De motivering van de sanctie(s)

Standpunt officier van justitie

De officier van justitie heeft geëist dat verdachte, wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 25 jaar met aftrek van de tijd in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht.

Standpunt verdediging

Nu volgens de verdediging slechts de belaging (05/900082-10, feit 4) en de bedreiging (05/702922-10) bewezen kunnen worden, kan de eis van de officier van justitie niet worden gevolgd. Een gevangenisstraf van maximaal 2 maanden doet recht aan deze feiten. Mochten ook de feiten 2 en 3 bewezen worden verklaard, dan is een gevangenisstraf van maximaal 5 maanden op zijn plaats.

Subsidiair voert de verdediging aan - onder verwijzing naar diverse vonnissen in andere zaken –dat als verdachte ook wordt veroordeeld voor het onder 1 tenlastegelegde feit een gevangenis-straf van maximaal 10 jaar op zijn plaats is.

Oordeel van de rechtbank

Bij de beslissing over de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met:

-

de aard en de ernst van het bewezen verklaarde en de omstandigheden waaronder dit is begaan;

-

de persoon en de persoonlijke omstandigheden van verdachte, waarbij onder meer is gelet op:

• de justitiële documentatie, d.d. 30 november 2010, betreffende verdachte; en

• een rapportage Pro Justitia van het Pieter Baan Centrum d.d. 3 september 2001, betreffende verdachte.

De rechtbank overweegt in het bijzonder het navolgende.

Verdachte heeft op 20 januari 2010 op gruwelijke wijze zijn tante [slachtoffer] om het leven gebracht en zich aldus schuldig gemaakt aan moord. Het handelen van verdachte is de climax geweest van een reeks van incidenten waarmee verdachte zijn familieleden, in het bijzonder zijn moeder [moeder verdachte], heeft geterroriseerd. Verdachte komt uit een zeer vermogende familie en is altijd door met name zijn vader onderhouden. Zodra deze stierf, heeft verdachte, in weerwil van het langstlevende testament, onder dwang zijn kindsdeel van de erfenis opgeëist. Daarna is het contact met zijn familie verbroken. In relatief korte tijd heeft hij het geld vervolgens nagenoeg geheel verbrast. Om die reden heeft hij weer contact gezocht met zijn moeder, enkel om weer geld van haar los te krijgen. Hij heeft haar op agressieve wijze gedwongen om hem financieel te ondersteunen, met als resultaat dat zijn moeder hem maandelijks een toelage heeft gegeven voor zijn gezin en haar kleinkinderen. Zij heeft echter aangegeven dat zij dit niet onbeperkt zou doen, in januari 2010 zou deze financiële ondersteuning eindigen. Verdachte heeft dit niet willen accepteren. In plaats van te proberen zichzelf en zijn gezin op enige manier zelfstandig te onderhouden, heeft verdachte ervoor gekozen om zijn moeder onder druk te zetten om toch weer contact met hem te hebben met als enige doel nog meer geld van haar te krijgen. Hij heeft daarbij geen enkel middel geschuwd. Dit leidde ertoe dat hij in de periode van december 2009 tot 20 januari 2010 niet alleen zijn moeder, maar ook de personen in haar naaste omgeving heeft lastig gevallen en bedreigd met de dood dan wel zwaar lichamelijk letsel. Ook personen die in beginsel niets met het financiële conflict tussen verdachte en zijn moeder te maken hebben, zoals haar advocaat en een medewerker van moeder - die slechts hun werk deden -, moesten het ontgelden. Jegens zijn moeder is het gedrag buitensporig geweest. Hij heeft haar gedurende enkele maanden veelvuldig lastiggevallen met telefoontjes en sms-berichten waarin zowel bedreigende als uiterst beledigende teksten werden geuit. Verdachte heeft zijn dreigementen extra kracht bijgezet door op 8 januari 2010 de ruiten van haar woning en haar auto in te gooien. De reden hiervoor was dat verdachte niet kon verkroppen dat zijn moeder even tevoren telefonisch had aangegeven echt met rust gelaten wilde worden en een kort geding inzake een contactverbod tegen hem te willen doorzetten.

Door deze dreigementen en belaging heeft verdachte zeer veel angst veroorzaakt bij zijn moeder en haar omgeving. Verdachte heeft ervoor gezorgd dat zijn moeder zo bang voor hem is geworden dat zij een contactverbod heeft gevraagd voor haar eigen zoon. Ook voelde zij zich genoodzaakt om persoonlijke beveiliging in te roepen, omdat zij bang was dat haar eigen zoon haar daadwerkelijk om het leven zou gaan brengen. Zij, en met haar haar andere twee kinderen en haar naaste omgeving, leefde dan ook voortdurend met die angst die hen in hun bewegingsvrijheid ernstig heeft beperkt. Ondanks dit alles, waarvan verdachte zich geen rekenschap heeft gegeven, is het verdachte evenwel niet gelukt weer contact met zijn moeder te krijgen en bleef hij op zwart zaad zitten.

Zijn enige uitweg om toch nog contact te krijgen met zijn moeder, heeft verdachte gezien in de persoon van zijn tante [slachtoffer]. In december 2009 en januari 2010 heeft hij enkele malen al dan niet telefonisch contact met haar gehad en heeft hij haar gevraagd te bemiddelen tussen hem en zijn moeder. Daarbij vroeg hij eveneens om geld. [slachtoffer] was niet geheel ongevoelig voor deze verzoeken van verdachte en was de enige die het contact met hem niet direct afkapte. Zij heeft echter wel aangegeven dat zij niet bereid was tot bemiddeling of het geven van geld. Dit heeft zij uiteindelijk met haar leven moeten bekopen. Op 20 januari 2010 heeft hij als climax van een reeks van intimiderend en bedreigend handelen zijn 72-jarige tante in haar eigen woning op brute wijze met 13 messteken omgebracht. Hij heeft haar daarmee haar kostbaarste bezit, haar leven, ontnomen. Ook heeft hij aan de nabestaanden, in het bijzonder haar echtgenoot, haar twee dochters en kleinkinderen, onbeschrijflijk en onherstelbaar leed toegebracht waarmee zij de rest van hun leven geconfronteerd blijven. Een dierbare verliezen is altijd pijnlijk, maar een zo onnodig en wrede dood is onverteerbaar. Voor haar echtgenoot en dochter [dochter] is dit des te zwaarder, nu zij het ernstig toegetakelde lichaam van hun vrouw en moeder hebben aangetroffen. Deze aanblik zal hen voor altijd op het netvlies gegrift staan.

Verdachte heeft zich nimmer rekenschap gegeven van de gruwelijkheid van zijn daden. Integendeel, van meet af aan heeft hij niet alleen aantoonbare onjuistheden verkondigd maar heeft hij ook steeds weer gedraaid in zijn verklaringen en gepoogd anderen de schuld in de schoenen te schuiven, teneinde weg te komen met de gevolgen van zijn daden. Openheid van zaken heeft hij nooit willen geven.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank dat voor de afdoening van de onderhavige zaak geen andere straf in aanmerking komt dan een langdurige gevangenisstraf.

Bij de bepaling van de straf speelt een belangrijke rol of verdachte al dan niet volledig toerekeningsvatbaar was, waarover de rechtbank het volgende in haar beoordeling heeft meegewogen.

Verdachte is geobserveerd in het Pieter Baan Centrum (PBC). Uit het deskundigenrapport van het PBC is het volgende naar voren gekomen:

Verdachte heeft geweigerd mee te werken aan het gedragskundig onderzoek, waardoor de deskundigen geen gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens of ziekelijke stoornis met zekerheid hebben kunnen vaststellen, maar zeker ook niet hebben kunnen uitsluiten. Evenmin hebben de deskundigen om die reden een advies kunnen geven over de toerekeningsvatbaarheid van verdachte. Zij onderbouwen dit door te stellen dat het onderzoek belangrijke beperkingen kent. Er heeft geen gestructureerd (test-)psychologisch, psychiatrisch en somatisch onderzoek kunnen plaatsvinden. De deskundigen hebben met name geen inzicht kunnen krijgen in het functioneren van verdachte gedurende de laatste 15 jaar, hetgeen een belangrijke reden was om niet tot een afsluitende conclusie omtrent de toerekenbaarheid te komen. Verdachte heeft wel veelvuldig met de psychiater gesproken. Er zijn geen aanwijzingen gevonden voor ernstige beperkingen in de intelligentie of voor psychotische- stemmings- of angstsymptomen. Een ernstige psychiatrische stoornis kan worden uitgesloten.

Wel stellen de deskundigen vast dat bij verdachte opvallende symptomen te vinden zijn die zouden kunnen wijzen op een autistische stoornis. (daarbij verdient opmerking dat verdachtes zoon met autisme is gediagnosticeerd). Daarnaast heeft verdachte ook narcistische en antisociale trekken die gezamenlijk het beeld van psychopathie oproepen. Echter, niet dusdanig dat zonder meer gesproken kan worden van een persoonlijkheidsstoornis, ook vanwege het gebrek aan informatie over het functioneren in de laatste 15 jaren. In het contact met verdachte vallen zijn opgeblazen presentatie, manipulatie en egocentrisme op. Verdachte heeft wel enig normbesef, maar zijn gewetensfunctie is gebrekkig ontwikkeld. Verdachte valt niet op door impulsiviteit, maar imponeert eerder als berekenend. Vanaf zijn vroege volwassenheid speelt er langdurig antisociaal, dreigend en grensoverschrijdend gedrag, voornamelijk gericht naar zijn familie. Zijn levensstijl is parasitair te noemen; vanaf zijn jeugd is verdachte zeer gericht op materieel gewin en meent hij zonder terughoudendheid recht te hebben op het geld van mensen uit zijn omgeving.

Hoewel de deskundigen in het PBC niet met zekerheid een uitspraak hebben kunnen doen over het al dan niet aanwezig zijn van een ziekelijke stoornis of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens, (en – dus - ook niet over de mate van toerekeningsvatbaarheid), blijkt uit het voorgaande dat de deskundigen wel aanwijzingen zien voor het bestaan daarvan. De rechtbank acht daarbij verder van belang dat verdachte al vanaf jonge leeftijd (zeer) problematisch gedrag heeft getoond. Bovendien is verdachte blijkens zijn strafblad al eens eerder veroordeeld voor een ernstig geweldsmisdrijf, te weten uitlokking van moord. Verdachte ziet er geen been in om zijn wensen c.q. eisen kracht bij te zetten door geweld en heeft weinig ontzag voor de waarde van het menselijk leven. Dit brengt de rechtbank op de laatste belangrijke overweging en dat is de daad zelf. Verdachte heeft kennelijk enkel vanwege zijn frustratie dat zijn behoefte aan geld werd gedwarsboomd, zijn eigen tante, die reeds op hoge leeftijd - en daarmee weerloos - was, op brute wijze vermoord. Bij de sectie zijn 13 messteken geconstateerd en een fractuur van het strottenhoofd. Een dergelijke daad in combinatie bezien met zijn gedrag daaraan voorafgaand (de feiten 2,3 en 4) past niet bij een gezond ontwikkeld mens.

Naar het oordeel van de rechtbank komen uit al deze argumenten zoveel aanwijzingen naar voren dat zij niet anders kan concluderen dan dat bij verdachte tijdens het begaan van de feiten een geestelijke stoornis of gebrekkige ontwikkeling van de geestvermogens bestond. Uit het-geen hiervoor is overwogen te aanzien van de geestvermogens van verdachte, volgt eveneens dat verdachte verminderd toerekeningsvatbaar moet worden geacht. De geestvermogens van verdachte zijn voorts zodanig, dat de rechtbank het onverantwoord vindt om verdachte te zijner tijd onbehandeld te laten terugkeren in de maatschappij. Gelet daarop en op de ernst van de feiten, in het bijzonder de moord, is de rechtbank van oordeel dat naast de op te leggen gevangenisstraf terbeschikkingstelling met bevel tot dwangverpleging noodzakelijk is ter bescherming van de samenleving, in het bijzonder van de familie van verdachte. Immers, duidelijk is dat verdachte meent aanspraak te kunnen maken op een substantieel deel van de onderneming van zijn moeder, goedschiks of kwaadschiks. Aan de wettelijke voorwaarden hiervoor is voldaan. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat aan verdachte een onvoorwaardelijke gevangenisstraf wordt opgelegd voor na te noemen duur. Een duur die korter is dan geëist door de officier van justitie omdat de rechtbank eveneens van oordeel is dat TBS met dwangverpleging dient te worden opgelegd.

Beslag

De rechtbank heeft in het dossier niets aangetroffen ten aanzien van thans nog in beslag geno-men goederen. Voor zover er nog beslag ligt op goederen, beslist de rechtbank dat deze, bij het onherroepelijk worden van de uitspraak, worden teruggegeven aan de rechthebbende.

7.

De toegepaste wettelijke bepalingen

De beslissing is gegrond op de artikelen 10, 27, 37a, 37b, 47, 57, 285, 285b, 289 en 350 van het Wetboek van Strafrecht.

8.

De beslissing

De rechtbank, rechtdoende:

Verklaart bewezen dat verdachte het tenlastegelegde, zoals vermeld onder punt 3, heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.

Verstaat dat het aldus bewezen verklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder punt 4.

Verklaart verdachte hiervoor strafbaar.

Veroordeelt verdachte wegens het bewezen verklaarde tot

een gevangenisstraf voor de duur van 15 (vijftien) jaren

Beveelt overeenkomstig het bepaalde in artikel 27 van het Wetboek van Strafrecht dat de tijd, door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis doorgebracht, geheel in mindering zal worden gebracht.

Gelast dat veroordeelde ter beschikking wordt gesteld en beveelt dat hij van overheidswege zal worden verpleegd.

Gelast de teruggave aan de rechthebbende van de thans nog in beslaggenomen goederen, voor zover daarvan nog sprake is.

Aldus gewezen door:

mrs. J.P. Bordes, M.M.L.A.T. Doll en F.J.H. Hovens,

in tegenwoordigheid van mrs. M.B. Wichman en S.H. Keijzer, griffiers,

en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 25 januari 2011.