Hof Amsterdam, 15-02-2023, nr. 23-001853-20

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-001853-20

datum uitspraak: 15 februari 2023

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 26 augustus 2020 in de strafzaak onder parketnummer 13-206996-20 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] ([geboorteland]) op [geboortedag] 1988,

thans uit anderen hoofde gedetineerd in de [detentieadres].

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 1 februari 2023 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht.

Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen behalve ten aanzien van de opgelegde straf - in zoverre zal het vonnis worden vernietigd - en met dien verstande dat het hof de bewijsmotivering van de politierechter vervangt door de navolgende bewijsmotivering en, in geval beroep in cassatie wordt ingesteld, de bewijsmiddelen zal uitwerken in een aanvulling op dit arrest.

De raadsman heeft betoogd dat een bewezenverklaring in beslissende dan wel overwegende mate op de verklaring van de aangever berust en de verdediging de aangever niet heeft kunnen ondervragen. De raadsman heeft bepleit dat er naast de verklaring van de aangever geen ander direct belastend bewijs is, zodat de verklaring van de aangever daarmee ‘sole and decisive’ is (vgl. ECLI:NL:HR:2017:1016). Omdat er geen compenserende maatregelen zijn getroffen, dient de verklaring van de aangever, in het licht van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), van het bewijs te worden uitgesloten. Dat leidt tot een gebrek aan wettig en overtuigend bewijs, waardoor de verdachte dient te worden vrijgesproken van het hem tenlastegelegde.

Het hof overweegt hieromtrent het volgende.

Het verzoek van de verdediging om de aangever te horen, is door het hof op 26 mei 2021 toegewezen, met dien verstande dat het hof heeft bepaald dat deze getuige zal worden gehoord bij de raadsheer-commissaris. Ondanks de inspanningen van het kabinet van de raadsheer-commissaris, is het echter niet tot een verhoor van de aangever gekomen. Het hof verwijst naar het proces-verbaal van bevindingen van de raadsheer-commissaris van 16 november 2022.

Voorts stelt het hof vast dat de verklaringen van de aangever op belangrijke onderdelen steun vinden in ander bewijsmateriaal.

De aangever heeft in zijn aangifte de mogelijke dader omschreven als een persoon met gemillimeterd haar, licht getint, een groene polo, een donkergroene korte broek en rond de 35 jaar. Deze omschrijving sluit aan bij het signalement en uiterlijk van de verdachte van die nacht. Voorts is de verdachte ongeveer 45 minuten na de diefstal aangetroffen in het centrum van Amsterdam met de telefoon van de aangever in zijn broekzak.

Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, is het hof, anders dan de raadsman, van oordeel dat een

bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit niet in beslissende mate op de verklaringen van de

aangever steunt, zoals in de rechtspraak van de Hoge Raad en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) bedoeld. Die verklaringen hebben niet te gelden als “sole or decisive”, maar als verklaringen van “significant weight” (ECLI:NL:HR:2019:123).

Dat de verdediging de aangever niet heeft kunnen ondervragen en dat haar daarvoor geen compensatie is geboden, staat daarom niet in de weg aan het gebruik van de verklaring van de aangever voor het bewijs.

Het hof acht op grond van de bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat het de verdachte is geweest die de telefoon van de aangever heeft gestolen. De verklaring van de verdachte dat hij deze telefoon op straat heeft gevonden, schuift het hof, net als de politierechter, als ongeloofwaardig terzijde.

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot 3 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte zal worden veroordeeld tot dezelfde straf als door de rechter in eerste aanleg opgelegd.

De raadsman heeft, in het geval van een bewezenverklaring, erop gewezen dat het hof rekening moet houden met de omstandigheid dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, EVRM is overschreden.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich in de nachtelijke uren in het centrum van Amsterdam schuldig gemaakt aan de diefstal van een telefoon door middel van de zogeheten voetbaltruc door een voorbijganger, een buitenlandse toerist, te benaderen, hem vast te pakken en af te leiden, om zo ongemerkt de telefoon uit diens broekzak te kunnen nemen. Door aldus te handelen heeft de verdachte geen respect getoond voor andermans eigendommen. Deze zakkenrollerij is een ernstig feit dat voor overlast zorgt en tevens, ook doordat het op de openbare weg plaatsvond, bijdraagt aan gevoelens van onveiligheid van bewoners en bezoekers van Amsterdam.

Blijkens een de verdachte betreffend uittreksel uit de Justitiële Documentatie van 19 januari 2023 is hij eerder voor soortgelijke delicten onherroepelijk veroordeeld. Het hof houdt hiermee in het nadeel van de verdachte rekening.

Het hof acht, gelet op het voorgaande, de in eerste aanleg opgelegde gevangenisstraf van drie maanden in beginsel passend en geboden. Gelet op de ernst van het feit en de recidive van de verdachte kan niet met een andere straf dan een vrijheidsbenemende worden volstaan.

Het hof heeft evenwel acht geslagen op de omstandigheid dat in deze zaak in hoger beroep de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM is overschreden. De verdachte heeft immers op 28 augustus 2020 hoger beroep ingesteld en het hof wijst eerst thans, op 15 februari 2023 – dus twee en een half jaar later – arrest. Het hof zal deze overschrijding verdisconteren in de strafmaat in die zin dat de gevangenisstraf zal worden gematigd tot 11 weken, met aftrek van voorarrest.

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 63 en 310 van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de opgelegde gevangenisstraf en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 11 (elf) weken.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. W.S. Ludwig, mr. S. Jongeling en mr. M. Koek, in tegenwoordigheid van mr. P.E. de Wildt, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 15 februari 2023.

mr. W.S. Ludwig is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.