HR, 16-09-2011, nr. 10/00375

In onderdeel A wordt bestreden dat in de overeenkomst van lastgeving en volmacht uit 1991 aan SSC last en volmacht is verstrekt tot het terugvorderen van studieleningen, die zijn verstrekt voordat SSC bestond en de overeenkomst was opgesteld.

Deze klacht treft reeds hierom geen doel omdat zij een feitelijk punt, nl. uitleg van de overeenkomst van lastgeving en volmacht, aansnijdt, dat niet eerder ter sprake is gebracht en in cassatie niet voor het eerst aan de orde kan worden gesteld.

Afgezien daarvan, vormt de uitleg een feitelijk oordeel dat in cassatie slechts op begrijpelijkheid kan worden getoetst. Van een onbegrijpelijk oordeel is geen sprake. Het hierboven in 1.1 sub (iii) geciteerde artikel 1 uit de overeenkomst laat ruimte voor de door het GHvJ gegeven uitleg. Artikel 2 van de overeenkomst, waarnaar in de klacht wordt verwezen, stelt in tijdmatig opzicht geen beperkingen aan de incasso door SSC van vorderingen die met verleende studiefinanciering verband houden.

Aan het slot van onderdeel A wordt ook nog een opmerking gemaakt van de strekking dat ook in de oprichtingsakte van SSC niet valt te lezen dat SSC ook oude, d.w.z. voor de oprichting al bestaande vorderingen zou moeten innen. Voor deze opmerking geldt niet alleen dat zij ook een ongeoorloofd novum betreft, maar bovendien dat zij dusdanig onuitgewerkt is dat daarin niet een klacht is te lezen die voldoet aan de aan een cassatieklacht te stellen eisen.

In onderdeel B wordt als eerste klacht aangevoerd dat het GHvJ de bevoegdheid van SSC om de brief van 30 oktober 2001 aan [eiser] te doen betekenen mede ten onrechte op de overeenkomst van lastgeving en volmacht heeft gebaseerd, omdat aan de ondertekening van die overeenkomst door de gezaghebber geen besluit van het bestuurscollege van het Eilandgebied ten grondslag heeft gelegen, zodat de overeenkomst voor nietig moet worden gehouden.

De klacht kan reeds bij gebrek aan belang geen doel treffen. In de rov. 3.72 en 3.7.3 vermeldt het GHvJ twee gronden, die ieder een succesvol beroep op het ontbreken van vertegenwoordigingsbevoegdheid van SSC uit hoofde van de overeenkomst van lastgeving en volmacht. Deze gronden blijven in cassatie onbestreden in de weg staan. Dit betekent dat het oordeel van het GHvJ omtrent de bevoegdheid van SSC om de brief van 30 oktober 2001 aan [eiser] te doen betekenen in stand blijft, wat er ook zij van de in 2.5 vermelde klacht.

In onderdeel B komt ook de klacht voor (blz. 4, eerste volle alinea van het verzoekschrift tot cassatie), dat het GHvJ ten onrechte in rov. 3.9 overweegt dat door [eiser] in appel geen grief heeft aangevoerd tegen het oordeel van het GEA dat de brief een ondubbelzinnige mededeling inhoudt dat SSC zich het recht op nakoming voorbehoudt. Gesteld wordt dat die klacht wel is aangevoerd, maar nagelaten wordt om met vindplaatsen aan te geven waar dat is gebeurd. Een grief als gesteld is ook niet aangetroffen. Hierop strandt de klacht en daarmee ook de vervolgklacht dat aan de brief van 30 oktober 2001 bij gebreke van een ondubbelzinnige mededeling geen stuitende werking kan worden toegekend. Omdat het oordeel van het GEA van die inhoud in appel onbestreden is gebleven, moet van de stuitende werking van de brief van 30 oktober 2001 ook in cassatie worden uitgegaan.

Hier wordt de in de laatste alinea van blz. 4 van het verzoekschrift opgenomen klacht gerekend tot onderdeel C, omdat deze klacht nauw verband houdt met hetgeen in dat onderdeel wordt aangevoerd.

De zojuist genoemde klacht en het betoog in onderdeel C strekken ertoe, dat het hof niet heeft mogen oordelen dat voor toewijzing van de vordering aan SSC niet nodig is dat zij reeds bij het aanvangen van de procedure in eerste aanleg rechthebbende van de vordering was, maar dat daartoe voldoende is dat zij ten tijde van de uitspraak van het hof die bevoegdheid heeft.

De klacht en het betoog treffen geen doel. De toewijsbaarheid van een vordering moet worden beoordeeld naar de feiten en omstandigheden, zoals die naar het oordeel van de rechter ten tijde van de beslissing zijn. Vanwege de cessie van 1 juli 2004 en de mededeling daarvan aan [eiser] — mogelijk pas in de loop van de procedure — heeft het GHvJ aangenomen en kunnen aannemen dat SSC in ieder geval ten tijde van de eindbeslissing van het GHvJ rechthebbende van de vordering op [eiser] was en dat de vordering bijgevolg aan haar kon worden toegewezen als op haar naam staande en voor zichzelf inbaar. Welk belang aan de kant van [eiser] zich ertegen verzet aldus te oordelen, wordt ook niet uit de doeken gedaan.