HR, 19-11-2010, nr. 09/02341

De onderhavige zaak betreft (wederom) een geschil tussen ex-echtgenoten over de vermogensrechtelijke afwikkeling van hun echtscheiding waarbij het verrekenbeding inzake overgespaarde inkomsten uit hun huwelijkse voorwaarden een centrale rol speelt. Specifiek in de onderhavige zaak is dat er sprake was van directeurschap én van aandeelhouderschap, maar dat deze in dit geval niet in de persoon van één echtgenoot verenigd waren. [de man] (hierna: de man) was tot vrij kort voor de echtscheiding1. (gedurende 22 jaar) directeur van [B] International BV, de exporttak van [B] Holding BV, het bedrijf waarvan [de vrouw] (hierna: de vrouw) en haar drie broers via persoonlijke holdings eigenaar zijn. Verder was er de tijdens het huwelijk verworven echtelijk woning die op naam van de vrouw werd gesteld, maar die werd gefinancierd met een door partijen gezamenlijk gesloten lening en waarvoor de man altijd de rente en andere lasten heeft betaald. De man heeft in het kader van de echtscheiding verrekening gevorderd van de waarde van de aandelen van [A] Holding BV en van de overwaarde van de echtelijke woning en wat de woning betreft nog een beroep gedaan op een natuurlijke verbintenis. De man heeft gevorderd2. de peildatum vast te stellen (later heeft de man die peildatum op 24 november 2005 gesteld3.), de omvang van de verrekenplicht tussen partijen op basis van de huwelijkse voorwaarden en het bedrag vast te stellen dat de vrouw aan de man dient uit te betalen. Het Hof heeft de vorderingen van de man afgewezen behoudens toekenning van een kleine vergoeding in verband met de bijdrage uit het inkomen van de man aan de kosten van verbouwing van de woning (niet zijnde gewoon onderhoud).

De man en vrouw zijn op 23 mei 1984 met elkaar gehuwd na het maken van huwelijkse voorwaarden. De huwelijkse voorwaarden5. behelzen een uitsluiting van iedere huwelijksgoederengemeenschap en een periodiek verrekenbeding (art. 7) aangevuld met een finaal verrekenbeding voor het geval het huwelijk zou eindigen als gevolg van overlijden (art. 9). Artikel 8 van de huwelijkse voorwaarden bepaalt voorts expliciet dat bij het bepalen van het inkomen van een echtgenoot de winsten van een door hem of haar uitgeoefende onderneming of vrij beroep in aanmerking worden genomen naar de normen die in het maatschappelijk verkeer als redelijk worden beschouwd en ‘Voor zover een echtgenoot in overwegende mate bij machte is te bepalen, dat de winsten van een niet op zijn eigen naam uitgeoefend(e) onderneming of vrij beroep hem rechtstreeks ten goede komen, wordt die onderneming of dat beroep voor de toepassing van de vorige alinea aangemerkt als een door die echtgenoot zelf uitgeoefend(e) onderneming of vrij beroep.’

De vrouw heeft op 15 december 1994 de [A] Holding BV opgericht. De aandelen zijn volgestort met bedragen die de vrouw als schenking van haar ouders heeft gekregen. Op 30 december 1994 kocht deze BV 40 van de 170 aandelen van ƒ 1000,= nominaal in de toen nog lege vennootschap [C] BV (welke BV statutair werd omgedoopt in [B] Holding BV) voor een bedrag van ƒ 40.000,=.

Bij akte van eveneens 30 december 1994 hebben de vrouw en haar broers als bestuurders van de vier persoonlijke houdstermaatschappijen de aandelen in eigendom overgedragen en geleverd aan de Stichting Administratiekantoor [B] Holding BV en in ruil daarvoor certificaten ontvangen. De vrouw en haar broers werden daardoor (indirect) de nieuwe eigenaren van de [B] bedrijven: [B] BV, [B] International BV en [B] Research BV. Het bestuur van de Stichting Administratiekantoor [B] Holding BV werd aanvankelijk gevormd door de vader van de vrouw en later door haar drie broers. Het indirecte belang van de vrouw in [B] Holding BV bedroeg ultimo 2005 23,3% en vanaf december 2006 23,5%6..

De waarde van de aandelen in [A] Holding BV bedraagt volgens de man minimaal € 7.551.000,=7. maar volgens (de accountant van8.) de vrouw € 3.412.576,=, zodat laatstgenoemd bedrag in ieder geval als minimum waarde kan worden aangenomen.

De man heeft betoogd dat de salarissen van de directeuren van [B] altijd laag werden gehouden en als gevolg daarvan de aandelen van de vrouw in haar BV in waarde stegen. De man stelt dat hij daarmee genoegen heeft genomen omdat compensatie werd gevonden in een toename van de waarde van de aandelen van de vrouw (hetgeen fiscaal aantrekkelijk was waarvan hij later zou kunnen meeprofiteren).

De man heeft uitdrukkelijk gesteld dat met deze omstandigheid ‘bij de beoordeling van deze zaak rekening dient te worden gehouden’9., in welk verband hij later in de procedure nog een uitdrukkelijk beroep heeft gedaan op de redelijkheid en billijkheid en heeft betoogd dat de vrouw mede op grond hiervan verplicht is om met de man ‘(een deel van) de toename van de waarde van haar aandelen te verrekenen met de man op een wijze zoals door uw rechtbank nader vast te stellen’10..De man stelt dat hij op deze wijze indirect via overgespaard inkomen heeft bijgedragen aan de totstandkoming van de waarde van het aandelenpakket van de vrouw. Hij heeft zijn stelling over de (in relatie tot andere directeurssalarissen) geringe hoogte van zijn salaris onderbouwd door overlegging van een staatje van het Nederlands Centrum voor Directeuren en Commissarissen, waaruit blijkt dat een algemeen directeur van een bedrijf met 100 werknemers in 2002 een salaris van € 165.000,= verdiende11. en door overlegging van een brief van de fiscalist de heer Van de Beek aan de advocaat van de man d.d. 14 mei 2007. Deze stelt dat het fiscale loon van de man gemiddeld over het tijdvak 2003 tot en met 2005 € 112.500 bedroeg en dat gelet op de ter beschikking gestelde gegevens over de omvang, omzet- en resultaatontwikkeling van het concern deze beloning als uiterst mager moet worden gekenschetst nu bij vergelijkbare ondernemingen de directeursalarissen gemiddeld tussen de € 150.000 en € 175.000 per jaar liggen exclusief overige emolumenten zoals bijvoorbeeld optieregelingen, pensioenvoorzieningen et cetera. De heer Van de Beek heeft het opmerkelijk genoemd dat kennelijk aan één medewerker, de financieel directeur (een buitenstaander) een optieregelingpakket van 5,8% is verstrekt (opbrengst € 650.000) terwijl bovendien aan een vijftal lagere managers eveneens opties zijn toegezegd (en dezen daar ook gebruik van hebben gemaakt12.). De heer Van de Beek merkt op dat hij het standpunt van de man deelt dat een deel van de marktconform aan de man toekomende beloning dus in de onderneming is achtergebleven en indirect tot uitdrukking komt in de waardestijging van het aandelenpakket van de vrouw. De heer Van den Beek heeft berekend dat de man op deze wijze ongeveer € 600.000 heeft gemist en dat dit tot een waardestijging van het aandelenpakket van de vrouw heeft geleid van (netto) € 420.000. De vrouw heeft de stellingen van de man slechts in algemene termen betwist door te stellen dat er wel sprake was van ‘een goed salaris’13.. De Rechtbank heeft in haar beschikking van 13 september 2007 de juistheid van de stellingen van de man over de hoogte van zijn salaris in het midden gelaten en het standpunt van de man verworpen dat er in verband met de door de vrouw gehouden aandelen enige verrekening van onuitgekeerde winsten zou dienen plaats te vinden. De man heeft in zijn incidenteel appel tegen deze beschikking over dat oordeel van de Rechtbank geklaagd en heeft hetgeen hij daarover in eerste aanleg naar voren heeft gebracht herhaald14.. Het Hof laat in zijn beschikking van 10 maart 2009 de juistheid van de stellingen van de man over de geringe hoogte van zijn salaris eveneens in het midden, zodat van de juistheid daarvan in cassatie (minst genomen) bij weg van hypothetisch feitelijke grondslag moet worden uitgegaan.

Ten tijde van het sluiten van het huwelijk woonden partijen in een woning gelegen aan het [b-straat] [1] te [a-plaats]. Deze woning was eigendom van [B] Beheer BV, van welke BV de vader van de vrouw DGA was. Partijen huurden deze woning in de periode 1984 tot en met mei 1993.

Op 1 juni 1993 is deze woning (koopwoning I) tegen de waarde in verhuurde staat door [B] Beheer BV aan de vrouw verkocht en geleverd. De koopsom die ƒ 345.000,= bedroeg werd gefinancierd door middel van een door beide echtgenoten bij Nationale Nederlanden (ad ƒ 400.000,=) aangegane hypothecaire geldlening. Van het restant van de hypothecaire lening werd de inrichting bekostigd. De hypotheekakte maakt melding van een levensverzekeringspolis waarop tot meerdere zekerheid van de hypotheekhouder een pandrecht wordt gevestigd15.. Twee jaar later, op 1 augustus 1995, werd de woning aan het [b-straat] [1] verkocht voor een bedrag van ƒ 650.000,=. Uit de opbrengst werd de hypotheek bij Nationale Nederlanden afgelost en de laatste rentetermijn voldaan. Over de levensverzekering heeft de man tijdens de mondelinge behandeling opgemerkt dat de polis na verkoop van de woning werd afgekocht en uitgekeerd. De vrouw heeft verklaard ‘Dat kan kloppen’16.. In hoger beroep heeft de vrouw zich evenwel op het standpunt gesteld dat zij met een polis van levensverzekering onbekend is en dat voorzover deze polis werkelijk heeft bestaan het daarin eventueel opgebouwde kapitaal nimmer heeft gestrekt tot aflossing van de lening17..

Op 4 augustus 1995 is de woning aan het [a-straat] [1] te [a-plaats] (koopwoning II) gekocht van de moeder van de vrouw voor een bedrag van ƒ 650.000,=. De koopprijs werd voldaan met het restant van de winst van woning I en met een geldlening die werd verstrekt door [D] Investment BV18. van ƒ 500.000,=19.. Volgens de man betrof het hier een lening aan beide echtgenoten. De vrouw heeft dit weliswaar betwist maar zij heeft haar stelling niet nader onderbouwd en ook geen stukken overgelegd inzake de geldlening met [D] Investment BV waaruit de juistheid van haar stelling zou kunnen blijken20.. Het Hof heeft de juistheid van de stelling van de man in het midden gelaten21. zodat daarvan in cassatie veronderstellenderwijs dient te worden uitgegaan.

Op 9 april 1999 hebben beide echtgenoten een hypothecaire lening gesloten bij de ING Bank voor een bedrag van ƒ 650.000,= Daarmee werd de lening bij [D] Investment BV afgelost. Het restant van ƒ 150.000,= werd aangewend voor verbouwingen.

De vrouw heeft gesteld dat de hypothecaire leningen (zowel die voor woning I als die welke werd aangegaan bij de ING in verband met woning II) slechts ‘door toedoen van de banken’ op beider naam werden gesteld22.. De man heeft daarentegen gesteld dat dit een bewuste keuze was. Dat de woningen uitsluitend op naam van de vrouw werden gesteld vond volgens de man zijn oorzaak in het feit dat [B] lange tijd in ‘zwaar weer’23. verkeerde en partijen wilden voorkomen dat de woning op enig moment als verhaalsobject zou dienen. Partijen hadden echter wel de bedoeling dat de woning gemeenschappelijk zou zijn, hetgeen volgens de man blijkt uit het gezamenlijk aangaan van de hypothecaire leningen en de betaling door de man (uit zijn inkomen) van de rente en de premie op de aan de lening gekoppelde levensverzekering24.. Het Hof heeft de stellingen van de man over het in ‘zwaar weer’ verkeren van [B] in het midden gelaten (zodat daarvan in cassatie veronderstellenderwijs kan worden uitgegaan) maar wel geoordeeld dat de gestelde bedoeling van de man niet is komen vast te staan25..

De man heeft gesteld dat er ingrijpende verbouwingen aan de woning hebben plaatsgevonden, onder meer aan de keuken, het kantoor, de slaapkamer, de badkamer, de woonkamer en de kozijnen en dat er 3 à 4 extra slaapkamers bij zijn gebouwd. De man stelt dat hij voor de badkamer € 20.000,= cash heeft betaald, de vrouw heeft echter gesteld dat er ‘€ 10.000,= van gemeenschappelijke middelen (is) betaald ten behoeve van de badkamer. Dat was een verbouwing. De rest was onderhoud. Dat werd van gemeenschappelijke middelen gedaan. (…) Ik denk dat er voor circa € 5000,= per jaar aan onderhoud is gepleegd.’26. De Rechtbank heeft in haar beschikking van 16 januari 2007 de stellingen van de vrouw over het jaarlijkse onderhoud voor een bedrag van € 5000,= weergegeven in rov. 3.26 en blijkens de daarop volgende rechtsoverweging mede aan zijn beslissing ten grondslag gelegd. In haar appelschrift is de vrouw niet van haar verklaringen teruggekomen en zij heeft geen grief gericht tegen rov. 3.26 van de beschikking van de Rechtbank. Tijdens de mondelinge behandeling bij het Hof heeft de advocaat van de vrouw plotsklaps verklaard: ‘Betreffende de verbouwingen, deze zijn volgens de vrouw gefinancierd met een verhoging van de hypothecaire geldlening. De vrouw heeft ter zitting in eerste aanleg medegedeeld dat er voor ongeveer € 5.000,= per jaar aan onderhoud aan de woning gepleegd (werd27.). Zij heeft dit naderhand nagevraagd en toen bleek dat de onderhoudskosten niet uit de gezamenlijke inkomsten zijn voldaan. Volgens de vrouw heeft de rechtbank dit onjuist in haar beschikking geformuleerd.’ De advocaat van de man heeft daarop gereageerd met de constatering dat de vrouw niet betwist dat de verbouwing van de badkamer is bekostigd door de man. Verder heeft zij herhaald dat de onderhoudskosten van ongeveer € 5000,= per jaar gedurende 15 jaar door de man zijn betaald, aangezien hij de enige was die inkomsten verwierf28..

De man heeft zich ter onderbouwing van zijn stelling dat de (gehele) waarde van de woning/respectievelijk de verkoopopbrengst daarvan (conform hetgeen de Rechtbank had beslist) met hem verrekend dient te worden expliciet beroepen op de mening van Verstappen29. stellende dat waar de woningen beide tijdens het huwelijk zijn gekocht (en geleverd), de hypothecaire leningen steeds op beider naam zijn gesloten en alle lasten (rente, premie, onderhoud/verbouwingen) door de man zijn betaald, de gehele overwaarde van de echtelijke woning (bij helfte) dient te worden verrekend.

Het Hof stelt in rov. 6.6.1 naar aanleiding van het door de man ingestelde incidentele hoger beroep voorop dat de grief van de man zich richt tegen het oordeel van de beschikking van 13 september 2007 dat de man geen aanspraak kan maken op een verrekeningsbijdrage zijdens de vrouw terzake van het aan haar toebehorende aandelenkapitaal in de [A] Holding BV (noch wat betreft de waardestijging daarvan noch ten aanzien van eventueel opgepotte winsten) en overweegt vervolgens dat deze grief van de man faalt nu het Hof het met de Rechtbank en de door haar aangegeven gronden, die het Hof tot de zijne maakt, eens is dat de man terzake geen aanspraak heeft jegens de vrouw. Uit de overweging die daarop volgt (rov. 6.6.2) blijkt dat het Hof, evenals de Rechtbank, de vordering van de man in verband met de waardevermeerdering van het aandelenkapitaal van de vrouw aldus heeft gelezen dat deze berust op een dubbele grondslag, te weten enerzijds de stelling dat de koopsom van de aandelen (geheel of gedeeltelijk) is gefinancierd ten laste van overgespaarde inkomsten en anderzijds het betoog dat (middellijk, namelijk via het certificaathouderschap inzake [B] Holding BV) binnen de [A] Holding BV sprake is van ingehouden winsten die met toepassing van art. 1:141 lid 4 BW, voor zover in het maatschappelijk verkeer als redelijk worden beschouwd, voor verrekening in aanmerking komen. Het Hof overweegt dat derhalve de toepasselijkheid van art. 1:141 lid 4 BW in het geding is en oordeelt te dier zake dat de man heeft erkend dat de vrouw formeel en juridisch geen zeggenschap heeft in de uitgeoefende bedrijven en dat de man weliswaar stelt dat zij die zeggenschap feitelijk wel heeft, in aanmerking genomen dat de broers en vader van de vrouw die zeggenschap uitoefenen, maar dat die stelling moet worden verworpen; de enkele omstandigheid dat de vrouw naaste familie is van degene die de zeggenschap over de onderneming uitoefent, leidt volgens het Hof niet tot de conclusie dat ook de vrouw daadwerkelijk zeggenschap heeft, terwijl naar het oordeel van het Hof geen feiten en omstandigheden door de man zijn gesteld noch gebleken en ook niet aannemelijk — nu de man erkent dat de vrouw zich in de verrekenperiode afzijdig heeft gehouden van de bedrijfsvoering — die tot een andere conclusie kunnen leiden. Uit rov. 6.6.3 blijkt dat het Hof in de stellingen van de man tenslotte nog heeft gelezen dat de vrouw misbruik zou hebben gemaakt van de man en/of de opzet zou hebben gehad de man te benadelen, welke stellingen het Hof eveneens verwerpt.

Waar het Hof onderkent dat ook feitelijke zeggenschap van een echtgenoot over de winstbestemming ertoe kan leiden dat niet uitgekeerde winsten op de voet van art. 1:141 lid 4 BW bij de verrekening in aanmerking moeten worden genomen, kan het Hof niet worden verweten dat het op dit punt blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting30.. Het oordeel van het Hof dat de man niet aannemelijk heeft gemaakt dat de vrouw die zeggenschap feitelijk wel heeft, is voorts, naar de man zich realiseert, feitelijk van aard en leent zich derhalve niet voor toetsing in cassatie. De man ziet er dan ook van af om tegen dit oordeel over de zeggenschap als bedoeld in art. 1:141 lid 4 BW cassatieklachten te formuleren. De klachten in cassatie betreffen iets anders, te weten het navolgende.

Zoals uit het hiervoor in onderdeel A, achter 0.4 gesteld blijkt, heeft de man zich behalve op een integrale verrekening van de waarde van de aandelen van de vrouw in [A] Holding BV (op één van de hiervoor vermelde, door het Hof in aanmerking genomen, grondslagen, te weten financiering van de aandelen in deze BV ten laste van overgespaarde inkomsten respectievelijk het voldaan zijn aan de vereisten van art. 1:141 lid 4 BW voor verrekening van ingehouden winsten) óók beroepen op een billijkheidsvergoeding wegens ‘ontsparing’. De man heeft aan die vordering gemotiveerd31. ten grondslag gelegd dat zijn salaris (evenals de overige emolumenten overigens) gelet op de omvang, omzet- en resultaatontwikkeling van het concern als uiterst mager moet worden gekenschetst wanneer dit salaris wordt afgezet tegen wat bij vergelijkbare ondernemingen gemiddeld aan directeursalarissen werd betaald en dat als gevolg daarvan een deel van de marktconform aan de man toekomende beloning in de onderneming is achtergebleven en indirect tot uitdrukking komt in de waardestijging van het aandelenpakket van de vrouw. De man heeft daartoe doen berekenen (door de fiscalist Van de Beek) dat hij op deze wijze ongeveer € 600.000 heeft gemist en dat dit tot een waardestijging van het aandelenpakket van de vrouw heeft geleid van (netto) € 420.000. Het Hof laat in zijn beschikking van 10 maart 2009 de juistheid van de stellingen van de man over de geringe hoogte van zijn salaris en het door de heer Van de Beek in verband daarmee berekende bedrag aan ontsparing aan de zijde van de man en vermogenstoename bij de vrouw in het midden, zodat van de juistheid daarvan in cassatie (minst genomen) bij wege van hypothetisch feitelijke grondslag moet worden uitgegaan. Het Hof verzuimt evenwel om op deze op de billijkheid gebaseerde verrekeningsvordering van de man (kenbaar) een oordeel te geven.

Indien het Hof een dergelijke vordering niet in de stellingen van de man heeft gelezen, is dat oordeel onbegrijpelijk. De man heeft reeds bij aanvang van de onderhavige procedure zich uitdrukkelijk op het standpunt gesteld dat met deze omstandigheid van ontsparing ‘bij de beoordeling van deze zaak rekening dient te worden gehouden’32.. De man heeft die stelling later (nog steeds in eerste aanleg) nog verder verduidelijkt door een uitdrukkelijk beroep te doen op de redelijkheid en billijkheid en te betogen dat de vrouw mede op grond hiervan verplicht is om met de man ‘(een deel van) de toename van de waarde van haar aandelen te verrekenen met de man op een wijze zoals door uw rechtbank nader vast te stellen’33.. In deze stellingen van de man ligt onmiskenbaar besloten dat de man zijn vordering tot verrekening van (een deel van de waardestijging van de aandelen van de vrouw) niet slechts heeft gebaseerd op art. 1:141 lid 1 BW (kort gezegd: financiering koopprijs aandelen ten laste van overgespaarde inkomsten) of art. 1:141 lid 4 BW (kort gezegd: zeggenschap over bestemming van ingehouden winsten) maar ook op de uitvoering van het verrekenbeding in de huwelijkse voorwaarden naar redelijkheid en billijkheid, welke beginselen meebrengen dat — gelet op de feitelijke gang van zaken die leidde tot een ontsparing aan de zijde van de man (door genoegen te nemen met een lager inkomen dan markconform was) met als onmiddellijk effect een toename van de waarde van de aandelen van [A] Holding BV en daarmee van het vermogen van de vrouw — de man een vordering jegens de vrouw heeft ter grootte van (maximaal) de direct daaruit voortvloeiende waardestijging van het aandelenkapitaal van de vrouw.

Indien het Hof zou hebben geoordeeld dat de man deze grondslag voor zijn vordering in appel niet langer heeft gehandhaafd, berust dat oordeel op een te beperkte en daarmee onbegrijpelijk uitleg van de grieven van de man in zijn incidenteel appel. De man heeft uitdrukkelijk gegriefd over het oordeel van de Rechtbank dat hij van de vrouw niets te vorderen zou hebben uit hoofde van verrekening van overgespaarde inkomsten34. en hij heeft in de toelichting op zijn grief hetgeen hij daarover in eerste aanleg naar voren heeft gebracht herhaald35.. Zonder nadere, ontbrekende, motivering is dan niet begrijpelijk waarom het Hof het incidenteel beroep van de man aldus zou hebben opgevat dat de man zijn vordering op grond van een uitleg naar redelijkheid en billijkheid van het verrekenbeding niet langer heeft gehandhaafd.

Indien het Hof zou hebben geoordeeld dat een aanspraak op verrekening van een deel van de waardestijging van de aandelen van de vrouw, op de wijze als door de heer Van de Beek bedoeld (en becijferd) en door de man aan zijn vordering (mede) ten grondslag gelegd nimmer uit (een uitleg naar redelijkheid en billijkheid van) het verrekenbeding in de huwelijkse voorwaarden kan voortvloeien, geeft dat oordeel blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Welke verplichtingen uit een overeenkomst van huwelijkse voorwaarden voortvloeien wordt immers niet uitsluitend door (de tekst van) de huwelijkse voorwaarden bepaald maar ook door de redelijkheid en billijkheid, waarbij onder meer belang kan worden gehecht aan het gedrag tijdens het huwelijk (HR 18 juni 2004, NJ 2004, 399)36.. In die gevallen waarin sprake is van een niet nagekomen verrekenbeding en een DGA schap van een der echtgenoten wordt in de praktijk bij de beoordeling van de verrekeningsvordering van de andere echtgenoot steevast de vraag gesteld of het verrekenbeding (in ieder geval) in die zin naar redelijkheid en billijkheid is uitgevoerd dat de DGA zichzelf niet ten koste van de andere echtgenoot een te laag salaris heeft toegekend. In het onderhavige geval is sprake van een gespiegelde situatie, met welke situatie eveneens naar redelijkheid en billijkheid rekening dient te worden gehouden37..

Indien het Hof de stellingen van de man en de grondslag van zijn vordering, noch zijn grief te beperkt heeft uitgelegd en evenmin blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting inzake de betekenis van de redelijkheid en billijkheid voor de vaststelling van hetgeen uit een (niet nagekomen) periodiek verrekenbeding aan verplichtingen voortvloeit, dan is het oordeel van het Hof niet voorzien van een toereikende motivering. Waar de man zich nadrukkelijk heeft beroepen op de specifieke omstandigheden van partijen (te laag salaris, leidend tot groei van het vermogen van de vrouw) en heeft betoogd dat de redelijkheid en billijkheid om die reden meebrengen dat de man jegens de vrouw recht heeft op enige verrekening terzake de waarde(stijging) van de aandelen van de vrouw (welke vordering door de man bovendien is berekend), had het Hof aan deze essentiële stelling van de man niet zonder enige motivering voorbij mogen gaan.

In rov. 6.3.10 overweegt het Hof dat de bedoeling van partijen om de echtelijke woning ([b-straat] en [a-straat]) gemeenschappelijk te doen zijn uitsluitend berust op de eigen verklaring van de man afgezet tegen de beweerdelijk moeilijke tijden die het bedrijf omstreeks 1993–1995 doormaakte en dus niet op enige concrete afspraak met de vrouw, waaraan het Hof de conclusie verbindt dat hetgeen de man aanvoert onvoldoende is om enige aanspraak aan de man toe te kennen. Het Hof onderbouwt dat oordeel daarna nader door te overwegen

terwijl de opvatting van Verstappen dient te worden afgewezen. Het oordeel van het Hof geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting (meer in het bijzonder inzake het bepaalde in art. 1:136 lid 1 BW), althans is het niet voldoende begrijpelijk gemotiveerd.