Rb. Den Haag, 03-12-2020, nr. AWB 20/4745

Bij besluit van 19 mei 2020 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen de weigering om haar een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) te verlenen kennelijk ongegrond verklaard.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 25 november 2020. Eiseres heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E. van Hoof.

1. Eiseres is geboren op [geboortedatum 1] en bezit de Marokkaanse nationaliteit. Haar dochtertje is geboren op [geboortedatum 2] en bezit eveneens de Marokkaanse nationaliteit. De echtgenoot van eiseres, tevens de vader van haar dochtertje, is de heer [Naam 3]. Hij verblijft met ingang van 16 maart 2001 in Nederland op basis van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd. Hij is de referent in deze zaak.

2. In 2016 is ten behoeve van eiseres een visum voor kort verblijf aangevraagd. Deze aanvraag is afgewezen. Vervolgens is ten behoeve van eiseres een mvv voor het doel ‘verblijf als familie- of gezinslid’ aangevraagd. Deze is in 2017 afgewezen. Dit staat in rechte vast.

3. Deze zaak gaat om de aanvraag van referent ten behoeve van eiseres van 23 juli 2019 om verlening van een mvv voor het doel ‘verblijf als familie- of gezinslid’. Bij besluit van 4 december 2019 (het primaire besluit) heeft verweerder deze aanvraag afgewezen. Verweerder stelt zich op het standpunt dat er geen aanleiding bestaat voor vrijstelling van het middelenvereiste en dat de weigering niet in strijd is met artikel 8 van het Verdrag betreffende de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

4. Eiseres heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van eiseres kennelijk ongegrond verklaard. Op wat eiseres daartegen aanvoert wordt hierna ingegaan.

De rechtbank oordeelt als volgt.

5. Op grond van artikel 3.22, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) moet de referent zelfstandige, voldoende en duurzame middelen van bestaan hebben. Niet in geschil is dat referent niet aan deze voorwaarde voldoet. Hij heeft namelijk een arbeidsongeschiktheidsuitkering en aanvullend een bijstandsuitkering waarbij hij niet volledig is vrijgesteld van de plicht tot arbeidsinschakeling.

6. In artikel 3.22, tweede lid, van het Vb en in het beleid van verweerder onder B7/2.1.1 Vreemdelingencirculaire 2000 staat onder meer dat er vrijstelling van het middelenvereiste mogelijk is als de referent blijvend en volledig arbeidsongeschikt is. Niet in geschil is echter dat referent een WGA-uitkering heeft. Dit is een uitkering voor mensen die wel volledig maar niet duurzaam arbeidsongeschikt zijn.

7. Eiseres voert echter aan dat verweerder ten onrechte geen individuele beoordeling heeft gemaakt. Volgens haar is het inkomen van referent voldoende om het hele gezin te kunnen onderhouden. Eiseres wijst hierbij op de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaken Chakroun (ECLI:EU:C:2010:117) en Kachab (ECLI:EU:C:2016:285).

8. De rechtbank volgt eiseres niet in deze stelling omdat uit vaste jurisprudentie blijkt dat het beleid van verweerder over vrijstelling van het middelenvereiste in overeenstemming is met deze arresten. Bij wijze van voorbeeld wijst de rechtbank op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 18 mei 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:1648). Anders dan eiseres stelt, is dan ook geen sprake van strijd met artikel 17 van de Richtlijn 2003/86/EG (Gezinsherenigingsrichtlijn).

9. Gelet hierop kon verweerder uit het bezwaar, gelezen in relatie tot het primaire besluit, meteen afleiden dat het bezwaar ongegrond was. Om die reden heeft verweerder kunnen afzien van horen op grond van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht.

10. Het beroep is ongegrond.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S. Hamans, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 3 december 2020.

Afschrift verzonden aan partijen op:

Tegen deze uitspraak kan binnen vier weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.