Hof 's-Gravenhage, 28-11-2012, nr. 22-006757-09

[adres].

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in eerste aanleg en het onderzoek op de terechtzittingen in hoger beroep van dit hof van 4 april 2011, 18 april 2011, 14 maart 2012 en 14 november 2012.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte ter zake van het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren, met aftrek van voorarrest, waarvan twee jaren voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Tevens is de vordering van de benadeelde partij toegewezen tot een bedrag van € 2.500,-, met oplegging van de schadevergoedings-maatregel.

Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg - ten laste gelegd dat:

1:

hij op één of meer tijdstip(pen) in de periode

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.

Ontvankelijkheid van het openbaar ministerie

De raadsman van de verdachte heeft - zoals verwoord in zijn overgelegde pleitaantekeningen - ter terechtzitting in hoger beroep primair betoogd dat de ontstaanswijze van het dossier dermate onzorgvuldig is dat het openbaar ministerie hiermee zijn recht op strafvervolging heeft verspeeld. Nu herstel niet mogelijk is dient het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vervolging.

De raadsman heeft daartoe aangevoerd dat in de "Aanwijzing opsporing en vervolging inzake seksueel misbruik" nauwgezet is aangegeven hoe er dient te worden omgegaan met aangiftes en minderjarige aangevers.

In deze zaak zijn de normen ten aanzien van voortvarendheid van het onderzoek, teneinde beïnvloeding te voorkomen, en zorgvuldigheid, zoals het goed doorvragen op cruciale punten, met voeten getreden.

Het hof stelt vast dat het studioverhoor van [benadeelde partij 2] Schippers 43 dagen na de aangifte en dat van [benadeelde partij 1] 13 dagen na de aangifte heeft plaatsgevonden. Het hof vindt dit, zeker in het geval van [benadeelde partij 2], niet voortvarend.

Voorts heeft prof. dr. R.A.R. Bullens in zijn rapportage van 2 december 2008 ten aanzien van de studioverhoren opgemerkt dat het verhoor van [benadeelde partij 2] (pag 25) -op een aantal onvolkomenheden na- op redelijke wijze is afgenomen (met inachtneming van alle procedures en principes van de SVA om tot een zo betrouwbaar mogelijk interview te komen), terwijl het verhoor van [benadeelde partij 1] (pag 26)(volgens genoemde procedures) op matige wijze is afgenomen.

Naar het oordeel van het hof maken bovengenoemde onvolkomenheden het onderzoek niet dermate onzorgvuldig dat deze een ernstige inbreuk op beginselen van een goede procesorde opleveren, dan wel dat doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan. Het hof acht derhalve het openbaar ministerie ontvankelijk in de strafvervolging.

Vrijspraak

Blijkens het proces-verbaal van de politie Hollands Midden van 15 oktober 2008 zijn op de harde schijf van de op 25 augustus 2008 in beslag genomen computer van de verdachte 224 pornografische foto's aangetroffen. Uit het dossier blijkt echter niet op welk moment de genoemde foto's op de computer van de verdachte zijn geplaatst. Derhalve kan niet bewezen worden dat deze foto's in de ten laste gelegde periode op de computer aanwezig waren en dat de verdachte deze foto's toen aan [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] heeft vertoond.

Naar het oordeel van het hof is derhalve niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte onder 2 en 4 is ten laste gelegd, zodat de verdachte daarvan behoort te worden vrijgesproken.

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 en 3 ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

1:

hij in de periode 31 oktober 2001 tot en met 24 maart 2007 te Alphen aan den Rijn, met [benadeelde partij 1], die toen de leeftijd van twaalf jaren nog niet had bereikt, handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [benadeelde partij 1], hebbende verdachte

Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

De verdachte heeft in een periode van vijf en een half jaar herhaaldelijk ontuchtige handelingen gepleegd met twee (achter)neefjes die ten tijde van de feiten tussen de 5 en 10 jaar ([benadeelde partij 1]) respectievelijk 6 en 9 jaar ([benadeelde partij 2]) oud waren.

Door zijn handelen heeft de verdachte een zeer ernstige inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de slachtoffers. Zijn handelen was louter en alleen gericht op zijn eigen behoeftebevrediging en hij heeft zich niet bekommerd om de gevoelens van de (zeer)jonge slachtoffers en hun (seksuele) ontwikkeling. Het is algemeen bekend dat dergelijke feiten grote schade kunnen toebrengen aan de ontwikkeling van jonge kinderen.

De feiten hebben een grote impact op de slachtoffers gehad. De effecten van de strafbare handelingen van de verdachte op de geestelijke en lichamelijke ontwikkeling van de slachtoffers zijn momenteel niet geheel te overzien. Het is slechts te hopen dat zij daarvan geen (blijvende) psychische gevolgen zullen ondervinden. De feiten zijn des te ernstiger nu de verdachte de oom is van de slachtoffers. Hij heeft het vertrouwen dat kinderen in hun familie mogen stellen en de veiligheid die zij van hem mogen verwachten op een buitengewoon ernstige wijze beschaamd en veronachtzaamd.

Het behoeft voorts weinig betoog dat feiten als de onderhavige in de samenleving gevoelens van afschuw en verontwaardiging oproepen.

Het hof heeft in zijn oordeel rekening gehouden met de vastgestelde verstandelijke beperking en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals deze blijken uit de rapportages van de reclassering (van 28 augustus 2008, 27 november 2008 en 13 november 2012), het verslag van een psychologisch onderzoek op 13 februari 2008 opgesteld door MEE Zuid-Holland Noord, alsmede de pro-justitia rapportage van 8 december 2008, opgesteld door

drs. M.H. Keppel, psycholoog.

Ten voordele van de verdachte heeft het hof rekening gehouden met het feit dat hij niet eerder met politie en justitie in aanraking is gekomen.

Het hof is - alles overwegende - van oordeel dat een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur alsmede een geheel onvoorwaardelijke taakstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormen.

Vordering tot schadevergoeding van [benadeelde partij 1]

In het onderhavige strafproces heeft [benadeelde partij 1] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden immateriële schade als gevolg van het aan de verdachte onder 1 ten laste gelegde, tot een bedrag van € 2.500,-.

In hoger beroep is deze vordering aan de orde tot dit in eerste aanleg volledig toegewezen bedrag.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De vordering van de benadeelde partij is door en namens de verdachte betwist.

Het hof is van oordeel dat aannemelijk is geworden dat er immateriële schade is geleden en dat deze schade het rechtstreeks gevolg is van het onder onder 1 bewezen verklaarde. De vordering ter zake van geleden immateriële schade leent zich - naar maatstaven van billijkheid - voor toewijzing tot het gevorderde bedrag, te vermeerderen met de gevorderde wettelijke rente over dit bedrag vanaf 11 december 2009 tot aan de dag der algehele voldoening.

Betaling aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij 1]

Nu vaststaat dat de verdachte tot een bedrag van € 2.500,- aansprakelijk is voor de schade die door het bewezen verklaarde is toegebracht, zal het hof aan de verdachte de verplichting opleggen dat bedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij 1].

Dit brengt mee dat de verdachte dient te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

Het hof heeft gelet op de artikelen 9, 22c en 22d, zoals zij heden gelden, en de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 57 en 244 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij golden ten tijde van het bewezen verklaarde.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 en 4 ten laste gelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 en 3 ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het onder 1 en 3 bewezen verklaarde strafbaar en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 12 (twaalf) maanden.

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt of ten behoeve van de vaststelling van zijn identiteit geen medewerking heeft verleend aan het nemen van vingerafdrukken of geen identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 Wet o/d identificatieplicht ter inzage heeft aangeboden of geen medewerking heeft verleend aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14d, tweede lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen, dan wel de hierna te noemen bijzondere voorwaarden niet heeft nageleefd.

Stelt als bijzondere voorwaarde dat de verdachte zich gedurende de proeftijd stelt onder het toezicht van Stichting Reclassering Nederland te Den Haag en zich zal gedragen naar de voorschriften en aanwijzingen, door of namens deze instelling te geven, ook indien deze voorschriften en aanwijzingen inhouden het volgen van een ambulante behandeling bij De Waag te Leiden. Geeft eerstgenoemde instelling opdracht de verdachte bij de naleving van de opgelegde voorwaarden hulp en steun te verlenen.

Beveelt dat voormelde voorwaarde en het uit te oefenen reclasseringstoezicht dadelijk uitvoerbaar zijn.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 240 (tweehonderdveertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 120 (honderdtwintig) dagen hechtenis.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij 1] ter zake van het onder 1 bewezen verklaarde tot het bedrag van € 2.500,- (tweeduizend vijfhonderd euro) ter zake van immateriële schade en veroordeelt de verdachte om dit bedrag tegen een behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan de benadeelde partij.

Bepaalt dat voormeld toegewezen bedrag aan immateriële schadevergoeding vermeerderd wordt met de wettelijke rente vanaf 11 december 2009 tot aan de dag der algehele voldoening.

Verwijst de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij 1], een bedrag te betalen van € 2.500,- (tweeduizend vijfhonderd euro) als vergoeding voor immateriële schade, bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 35 (vijfendertig) dagen hechtenis, met dien verstande dat de toepassing van die hechtenis de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet opheft.

Bepaalt dat voormelde betalingsverplichting ter zake van de immateriële schade vermeerderd wordt met de wettelijke rente vanaf 11 december 2009 tot aan de dag der algehele voldoening.

Bepaalt dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in zoverre komt te vervallen en andersom dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij daarmee zijn verplichting tot betaling aan de Staat in zoverre komt te vervallen.

Dit arrest is gewezen door mr. D. Jalink, mr. S.A.J. van 't Hul en mr. C.M.P. Flint-Van Noort, in bijzijn van de griffier M. van der Mark.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 28 november 2012.

mr. C.M.P. Flint-Van Noort is buiten staat dit arrest te ondertekenen.