CRvB, 25-09-2014, nr. 13-1285 AW

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

Appellant heeft zich tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Hij heeft aangevoerd dat de stichting hem pas in mei 2011 heeft geïnformeerd over het nieuwe functiegebouw en het feit dat de functie van locatiesysteembeheerder daarin niet meer voorkwam. Hij zou de afspraak van 20 mei 2010 niet hebben gemaakt als hij dat toen geweten had. Verder heeft appellant aangevoerd dat bij de implementatie van het nieuwe functiegebouw in de organisatie op

1 februari 2010 locatiesysteembeheerders automatisch werden bevorderd tot systeembeheerders. Het uitgangspunt dat intrekking van het ontslag meebrengt dat moet worden aangenomen dat dit niet heeft plaatsgevonden en moet worden gehandeld alsof het dienstverband steeds in stand is gebleven, brengt volgens appellant mee dat hij met ingang van 1 februari 2010 moet worden ingeschaald in schaal 7.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

Zoals de Raad eerder heeft overwogen (uitspraak van 15 april 2004, ECLI:NL:CRVB:2004:AO7767) geldt als uitgangspunt dat met de intrekking van een verleend ontslag het dienstverband herleeft in de vorm die het had voordat tot ontslagverlening werd besloten. In dit geval bestaat geen aanleiding te oordelen dat op dit uitgangspunt een uitzondering moet worden gemaakt. Dat betekent dat appellant na intrekking van het ontslagbesluit van 31 oktober 2008 in dienst was als locatiesysteembeheerder,

schaal 6.

Het gesprek van 20 mei 2010 vond plaats tegen de achtergrond van het gegeven dat appellant sinds 25 september 2007 feitelijk niet als locatiesysteembeheerder had gewerkt en van de ontwikkelingen die zich vanaf het ontslagbesluit van 31 oktober 2008 hadden voorgedaan. Gelet op de op 20 mei 2010 gemaakte afspraken, heeft de stichting de plaatsing van appellant in de functie van locatiesysteembeheerder en de daarbij behorende bezoldiging in schaal 6 niet gewijzigd, maar hem wel toegestaan als docent te werken en zich voorgenomen om, indien hij als docent aan de slag zou gaan, de bezoldiging aan te vullen tot dat van docent. Tegen deze, op grond van artikel 8:1, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), zoals dat artikel destijds luidde, met een besluit gelijk te stellen handeling heeft appellant geen bezwaar gemaakt.

Het verzoek van 15 juni 2011 strekt ertoe dat de stichting terugkomt van de onder 4.2 omschreven handeling en appellant over de periode van 1 februari 2010 tot 16 juni 2011 betaalt overeenkomstig schaal 7. Bij zijn verzoek heeft appellant gewezen op de wijzigingen van het functiegebouw en tijdens de hoorzitting op 8 november 2011 heeft hij daaraan toegevoegd dat hij van deze wijzigingen niet op de hoogte was. Op zo’n verzoek is artikel 4:6 van de Awb van overeenkomstige toepassing. De rechtbank heeft dit niet onderkend.

In het midden kan blijven of wat appellant in de bestuurlijke fase ter onderbouwing van zijn verzoek van 15 juni 2011 heeft aangevoerd, kan worden aangemerkt als nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6, eerste lid, van de Awb. Het is immers zonder meer duidelijk dat de implementatie van de wijziging van het functiegebouw in de organisatie per 1 februari 2010 en de onbekendheid van appellant daarmee, niet van belang kunnen zijn voor de onder 4.2 omschreven handeling. De Raad stelt voorop dat, zoals hij eerder heeft overwogen (uitspraak van 27 februari 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:682), bij een reorganisatie in beginsel geen afdwingbare aanspraak bestaat op plaatsing in een hoger gewaardeerde functie. In dit geval bestaat geen aanleiding van dit uitgangspunt af te wijken. Anders dan appellant heeft aangevoerd, was het bij de implementatie van het nieuwe functiegebouw geen automatisme dat de locatiesysteembeheerders werden bevorderd tot systeembeheerders, schaal 7. Plaatsing in het nieuwe functiegebouw geschiedde aan de hand van nadere besluitvorming. De stichting heeft, onder meer met een verwijzing naar een memo van 18 januari 2010 waarin de plaatsingsprocedure wordt beschreven, uiteengezet dat het toedelen van nieuw beschreven en hergewaardeerde functies geschiedde op basis van een beoordeling van de capaciteiten van de betrokkenen tegen de achtergrond van de nieuwe functie-eisen. Er is dus geen sprake van dat de functie van systeembeheerder enkel vanwege de intrekking van het ontslag al met ingang van 1 februari 2010 aan appellant had moeten worden toebedeeld.

Het overwogene onder 4.4 betekent dat de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit terecht, zij het gelet op wat onder 4.3 is overwogen op niet geheel juiste gronden, ongegrond heeft verklaard. De aangevallen uitspraak komt daarom met verbetering van gronden voor bevestiging in aanmerking.

Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.