HR, 11-11-2011, nr. 10/01579

HR, 11-11-2011, nr. 10/01579

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

Uitspraak 11‑11‑2011

Inhoudsindicatie

Art. 81 RO. Vervolg HR 8 juli 2005, LJN AT4073.

11 november 2011

Eerste Kamer

Nr. 10/01579

EV/EE

Hoge Raad der Nederlanden

Arrest

in de zaak van:

[Eiseres],

wonende te [woonplaats],

EISERES tot cassatie,

advocaat: mr. H.L. van Lookeren Campagne,

t e g e n

ONTVANGER VAN DE BELASTINGDIENST/ RIVIERENLAND,

kantoorhoudende te Gorinchem,

VERWEERDER in cassatie,

advocaat: mr. R.A.A. Duk.

Partijen zullen hierna ook worden aangeduid als [eiseres] en de Ontvanger.

1. Het geding

Voor het verloop van het geding in feitelijke instanties verwijst de Hoge Raad naar de navolgende stukken:

a. het arrest in de zaak C04/152HR, LJN AT4073 van de Hoge Raad van 8 juli 2005;

b. het arrest in de zaak HD 103.004.510 van het gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 13 oktober 2009.

Het arrest van het hof is aan dit arrest gehecht.

2. Het tweede geding in cassatie

Tegen het arrest van het hof heeft [eiseres] beroep in cassatie ingesteld. De cassatiedagvaarding is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Ontvanger heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.

De zaak is voor [eiseres] toegelicht door haar advocaat en voor de Ontvanger door mr. M.J. Schenck en mr. M.V.E.E. Jansen, beiden advocaat te Amsterdam.

De conclusie van de Advocaat-Generaal E.M. Wesseling-van Gent strekt tot verwerping van het cassatieberoep.

3. Beoordeling van de middelen

De in de middelen aangevoerde klachten kunnen niet tot cassatie leiden. Zulks behoeft, gezien art. 81 RO, geen nadere motivering nu de klachten niet nopen tot bantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

4. Beslissing

De Hoge Raad:

verwerpt het beroep;

veroordeelt [eiseres] in de kosten van het geding in cassatie, tot op deze uitspraak aan de zijde van de Ontvanger begroot op € 571,34 aan verschotten en € 2.200,-- voor salaris.

Dit arrest is gewezen door de raadsheren A.M.J. van Buchem-Spapens, als voorzitter, W.A.M. van Schendel en C.A. Streefkerk, en in het openbaar uitgesproken door de raadsheer J.C. van Oven op 11 november 2011.

Conclusie 02‑09‑2011

Mr. E.M. Wesseling-van Gent

Partij(en)

Conclusie inzake:

[Eiseres]

tegen

De Ontvanger van de Belastingdienst/Rivierenland

Deze zaak, een vervolg op HR 8 juli 2005, LJN AT4073, leent zich voor een verkorte conclusie1..

1.1

Voor zover van belang heeft de Hoge Raad in rechtsoverweging 3.4 van het arrest van 8 juli 2005 met betrekking tot middel III overwogen dat het oordeel van het gerechtshof te Arnhem in zijn arrest van 16 december 2003 dat (onder meer) eiseres tot cassatie, [eiseres], niet heeft gesteld en evenmin te bewijzen heeft aangeboden dat [betrokkene 1] de door VDC ingehouden, althans de door VDC te betalen loonbelasting heeft voldaan, onbegrijpelijk is in het licht van de door [eiseres] ingenomen stellingen. Dientengevolge heeft de Hoge Raad het arrest van 16 december 2003 — uitsluitend2. — op dat punt vernietigd en de zaak ter verdere behandeling en beslissing verwezen naar het gerechtshof te 's‑Hertogenbosch.

1.2

Bij arrest van 13 oktober 2009 heeft laatstgenoemd hof het vonnis van de rechtbank Zwolle van 13 december 2000, gewezen tussen verweerder in cassatie, de Ontvanger, en [eiseres], voor zover dit vonnis aan het oordeel van het hof was onderworpen, onder aanvulling en verbetering van gronden bekrachtigd.

1.3

Van het arrest van 13 oktober 2009 is [eiseres] — tijdig3. — in cassatie gekomen.

De Ontvanger heeft geconcludeerd tot verwerping van het cassatieberoep.

Vervolgens hebben partijen hun standpunt schriftelijk toegelicht, waarna [eiseres] heeft gerepliceerd.

1.4

Het cassatieberoep bevat zes middelen.

Middel I is gericht tegen de rechtsoverwegingen 4.4.1 en 4.4.3 en klaagt dat het oordeel van het hof dat [eiseres] niet is geslaagd in het bewijs dat [betrokkene 1] de aan VDC opgelegde onherroepelijke naheffingsaanslag van 27 januari 1995 loonbelasting over de jaren 1991 en 1992 heeft betaald, onbegrijpelijk is in het licht van het door [eiseres] in het geding na verwijzing overgelegde ampele bewijsmateriaal. Althans is volgens het middel onbegrijpelijk het oordeel dat [eiseres] niet heeft aangetoond dat de loonbetalingen betreffende de jaren 1991 en 1992 en de daarmee samenhangende afdrachten loonheffing door [betrokkene 1] hebben plaatsgevonden in de jaren 1995 tot en met 1999.

1.5

Het middel voldoet niet aan de eisen van art. 407 lid 2 Rv. nu het op geen enkele wijze duidelijk maakt waarom het oordeel van het hof onbegrijpelijk is in het licht van de door [eiseres] in het geding gebrachte stukken4..

1.6

In zijn schriftelijke toelichting formuleert mr. Van Lookeren Campagne een nieuwe klacht, te weten dat het hof in het door [eiseres] overgelegde bewijsmateriaal aanleiding had moeten vinden om de Ontvanger ‘op te dragen’ tegenbewijs te leveren5.. Deze klacht, wat daar ook van zij, is echter tardief en behoeft zodoende geen bespreking.

1.7

De middelen II en III klagen dat het hof een verkeerde toepassing heeft gegeven aan art. 104 van de Grondwet dan wel aan ‘het dwingendrechtelijke karakter van het belastingrecht’, doordat het in strijd daarmee heeft geoordeeld dat een dubbele heffing in stand moet blijven. Aan de rechtsklachten worden (niet nader toegelichte) motiveringsklachten toegevoegd.

1.8

De middelen falen omdat

(i)

zij niet voldoen aan de eisen van art. 407 lid 2 Rv. nu zij niet vermelden tegen welke rechtsoverweging(en) zij zich richten. De rechtsklachten falen daarnaast

(ii)

omdat zij niet verduidelijken waarom het hof door zijn beslissing het recht heeft geschonden6.. De motiveringsklachten falen

(iii)

omdat zij niet met bepaaldheid en precisie aangeven waarom het hof zijn oordeel onvoldoende heeft gemotiveerd dan wel waarom dat oordeel onbegrijpelijk is.

Daarnaast falen de klachten

(iv)

bij gebrek aan feitelijke grondslag aangezien het hof niet heeft geoordeeld dat een dubbele heffing in stand moet blijven.

Integendeel, het hof heeft geoordeeld dat [eiseres] niet is geslaagd in het bewijs dat [betrokkene 1] de aan VDC opgelegde onherroepelijke naheffingsaanslag loonbelasting over de jaren 1991 en 1992 ten behoeve van VDC heeft betaald.

1.9

De middelen IV en V zijn gericht tegen het oordeel van het hof in rechtsoverweging 4.4.1 dat de Ontvanger terecht stelt dat, ook al zou uit de overgelegde administratie van [betrokkene 1] kunnen worden afgeleid dat [betrokkene 1] met terugwerkende kracht de werkgeversverplichtingen jegens [eiseres] over het tijdvak 1991–1992 van VDC heeft overgenomen, dat zij de loonvorderingen alsnog aan [eiseres] heeft voldaan en de aangiften heeft ingediend, dan wel dat [betrokkene 1] steeds de — enige — werkgeefster van [eiseres] was, dit zou hebben geleid tot een eigen verplichting tot afdracht van loonheffing voor [betrokkene 1].

De middelen klagen dat het hof met dit oordeel het recht heeft geschonden, en specifiek de artikelen 2 en 6 van de Wet op de loonbelasting 1964.

Middel VI klaagt dat het hof in de rechtsoverwegingen 4.4.1 e.v. het recht heeft geschonden en specifiek art. 10 van de Wet op de loonbelasting 1964, doordat het daarin uitgaat van een fout loonbegrip, althans een verkeerde uitleg geeft aan dat begrip.

Aan de rechtsklachten worden (niet nader toegelichte) motiveringsklachten toegevoegd.

1.10

Ook deze middelen voldoen niet aan de eisen van art. 407 lid 2 Rv. nu zij niet verduidelijken waarom het bestreden oordeel onjuist, althans onvoldoende gemotiveerd en/of onbegrijpelijk is.

1.11

Nu in deze zaak geen rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling behoeven te worden beantwoord, kan het cassatieberoep m.i. worden verworpen met toepassing van art. 81 RO.

2. Conclusie

De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep.

De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

A-G

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.