CBb, 20-09-2002, nr. AWB 01/313

Op 8 december 2000 heeft de arrondissementsrechtbank te Groningen (hierna: de rechtbank) van appellante een beroepschrift ontvangen, waarbij beroep wordt ingesteld tegen een besluit van verweerder van 2 november 2000.

Bij dit besluit heeft verweerder beslist op de bezwaren van appellante tegen afwijzing van haar subsidieaanvraag in het kader van de Regeling stimulering biologische productie-methode (hierna: de Regeling).

Verweerder heeft op 17 januari 2001 bij de rechtbank een verweerschrift ingediend.

Appellante heeft haar beroepschrift aangevuld bij brieven van 3 en 9 april 2001.

Bij brief van 13 april 2001 heeft verweerder de rechtbank verzocht het beroep ter behandeling door te sturen aan het College.

Bij schrijven van 20 april 2001 is het dossier in de onderhavige zaak doorgezonden naar het College, alwaar het op 23 april 2001 is ontvangen.

Bij schrijven van 30 mei 2001 heeft verweerder het College medegedeeld dat voormeld verweerschrift geacht kan worden te zijn ingediend bij het College.

Het onderzoek ter zitting heeft plaats gevonden op 26 april 2002, alwaar partijen bij monde van gemachtigden hun standpunten nader hebben toegelicht. Voor appellante was voorts aanwezig C.

Artikel 14 van de Regeling luidt sedert de op 29 maart 1999 in werking getreden wijziging van 18 maart 1999 (Stcrt 1999, nr. 55) als volgt:

Bij besluit van 23 maart 1999 (Stcrt 1999, nr. 58) heeft verweerder, gelet op artikel 14, eerste en tweede lid, van de Regeling, besloten dat subsidie-aanvragen op grond van de Regeling kunnen worden ingediend van 29 maart tot en met 28 mei 1999 en dat het subsidieplafond voor deze periode fl. 10.000.000,- bedraagt.

Ingevolge artikel 14, vijfde lid, van de Regeling heeft verweerder bij besluit van 7 april 1999 (Stcrt 1999, nr 67) bepaald dat geen aanvragen meer kunnen worden ingediend voor het verlenen van een subsidie als bedoeld in artikel 2 van de Regeling.

Bij besluit van 8 juni 1999 (Stcrt 1999, nr. 107) heeft verweerder het subsidieplafond voor de periode van 29 maart tot en met 8 april 1999 verhoogd tot fl. 15.000.000,-.

Op grond van de stukken en het onderzoek ter zitting staan in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden vast.

Het bestreden besluit houdt onder meer het volgende in.

In het verweerschrift en ter zitting heeft verweerder hier nog het volgende aan toegevoegd.

Appellante heeft eerst in haar beroepschrift het standpunt ingenomen dat een gedeelte van het budget is gegaan naar anderen dan de aanvragers die op 29 maart 1999 hun aanvraag hebben ingediend. Aan verweerder kan niet worden tegengeworpen dat hij in het bestreden besluit niet op dit standpunt is ingegaan.

Verweerder behoefde in het verzoek van appellante om informatie niet - tevens - een verzoek op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (hierna: Wob) te zien.

Op het nadien alsnog door appellante gedane verzoek op grond van de Wob om informatie betreffende de toegewezen subsidieaanvragen en de wijze waarop het budget is besteed, is inmiddels afwijzend beslist.

Appellante heeft ter ondersteuning van haar beroep de volgende grieven aangevoerd.

De Dienst Landbouwvoorlichting van verweerders ministerie (hierna: DLV), die de betrokken agrariërs - waaronder appellante - een jaar voor de onderhavige aanvraagtermijn heeft overgehaald om met een subsidie-aanvraag te wachten totdat de nieuwe, beweerdelijk gunstiger regeling in Brussel zou zijn goedgekeurd, heeft niets gemeld over een subsidieplafond. Dit plafond is voorzover appellante bekend voor 29 maart 1999 nooit bekend gemaakt; hierdoor voelt appellante zich misleid. Zij is, vertrouwend op de informatie van DLV, in afwachting van de gewijzigde regeling tot omschakeling op biologische landbouw overgegaan en heeft daarvoor extra kosten moeten maken, welke kosten door het afwijzen van haar aanvraag niet (deels) worden vergoed. Appellante wenst de hierdoor geleden schade vergoed te zien.

Bij gebrek aan inzage in alle relevante gegevens, waaronder die van de andere aanvragers, betwijfelt appellante - mede gelet op signalen die zij dienaangaande heeft ontvangen - of alle gelden daadwerkelijk zijn toegewezen aan aanvragers die gelijk met haar een aanvraag hebben ingediend. Voor appellante staat niet vast dat het beschikbare budget niet mede is aangewend voor aanvragen uit eerdere jaren. Voorts kan appellante niet nagaan of bij de loting geen onregelmatigheden hebben plaatsgevonden. Zij dient in de gelegenheid te worden gesteld de stellingen van verweerder met betrekking tot de wijze van subsidietoekenning te verifiëren. Door appellante de daartoe benodigde gegevens te onthouden handelt verweerder in strijd met het fairplay beginsel en wordt haar een eerlijk proces onthouden. Appellante is nog steeds verwikkeld in een procedure op grond van de Wob teneinde gegevens met betrekking tot andere aanvragers boven water te krijgen.

Appellante betwijfelt of de subsidie wel bij de juiste lieden terecht is gekomen.

De Regeling zo ruim is opgesteld dat ook subsidie kan worden verkregen, zonder dat daadwerkelijk sprake is van omschakeling. Dit staat in schril contrast tot hetgeen appellante voor 18 maart 1999 is voorgehouden, namelijk dat voorrang zou worden gegeven aan diegenen, die reeds tot omschakeling naar biologische landbouw waren overgegaan.

De grieven 1 tot en met 3 richten zich niet tegen het bestreden besluit, maar tegen hetgeen bij of krachtens de Regeling is bepaald. Voorzover appellante bedoelt te stellen dat deze regelgeving geheel of gedeeltelijk onverbindend zou zijn overweegt het College het volgende.

Gesteld noch gebleken is dat de Regeling in strijd is met hoger recht. Evenmin kan worden geoordeeld dat verweerder na afweging van alle in aanmerking komende belangen, waaronder de belangen van diegenen die in een positie verkeren gelijk aan die waarin appellante zegt te verkeren, in redelijkheid niet tot vaststelling van de Regeling en de daarop gebaseerde besluiten, zoals deze ten tijde van belang luidden heeft kunnen komen.

Met name valt niet in te zien waarom verweerder aldus afwegende niet in redelijkheid tot de keuze voor een lotingssysteem en een subsidieplafond van fl. 10.000.000,- had kunnen komen. Nog minder valt in te zien waarom verweerder aldus afwegende niet tot verhoging van het aanvankelijke plafond met fl. 5.000.000,- had kunnen komen. In het kader van het bestreden besluit hoefde verweerder deze verhoging, waartoe hij in zijn kwaliteit als regelgever had besloten, niet nader te motiveren.

Nu de toepasselijke regelgeving op grond van het door appellante aangevoerde niet voor onverbindend gehouden moet worden falen de eerste drie grieven.

Ook de vierde grief faalt. Appellante heeft op geen enkele wijze aannemelijk gemaakt dat zij verkeerd is voorgelicht. Van enige concrete toezegging aan appellante dat haar aanvraag zou worden ingewilligd is ook niet gebleken. Opgemerkt zij overigens nog dat de grondslag van de zesde grief is dat de Regeling te ruim zou zijn. Voorlichting inhoudende dat de (nieuwe) Regeling ruimer zou zijn dan de voorafgaande is hiermee niet in tegenspraak.

Niet staande kan worden gehouden dat verweerder door te handelen als hij gedaan heeft het bepaalde in de artikelen 7:4, tweede lid, en 8:42, eerste lid, van de Awb heeft miskend.

De omstandigheid dat in verband met het bereiken van het subsidieplafond door middel van loting wordt beslist over de rangschikking van de op één dag ontvangen aanvragen maakt niet dat voor de toepassing van deze bepalingen de stukken behorende bij de subsidietoewijzingen van de op die ene dag ontvangen aanvragen in beginsel zijn te beschouwen als stukken die mede betrekking hebben op een besluit tot subsidieafwijzing van een aanvrage van die zelfde dag.

Indien een belanghebbende in een procedure tegen een besluit als het onderhavige stelt dat de op hem betrekking hebbende afwijzing niet rechtmatig is geweest omdat andere aanvragen onder het subsidieplafond ten onrechte zijn toegewezen, ligt het op zijn weg feiten en omstandigheden aan te voeren die deze stelling aannemelijk maken. Met hetgeen appellante op dit punt heeft aangevoerd is zij hierin niet geslaagd; zij heeft volstaan met de vage aanduiding dat zij signalen heeft ontvangen.

Verweerder was en werd op grond hiervan derhalve niet verplicht om meer en andere gegevens over te leggen. Om die zelfde reden is er voor het College geen grond om verweerder met toepassing van artikel 8:45 van de Awb te verplichten zodanige gegevens in het geding te brengen.

Schending van het beginsel van fair play levert één en ander niet op. Ook wordt appellante aldus niet een eerlijk proces onthouden.

Voor het verkrijgen van gegevens die aldus buiten het kader van de onderhavige procedure liggen staat appellante de openbaarmakingsregeling van de Wob ten dienste, die zij ook heeft aangewend.

Overigens merkt het College op dat de stukken van dit geding eerder aanwijzingen geven in een andere dan de door appellante gesuggereerde richting. Uit de nummers van de aanvragen op de geanonimiseerde lijst valt af te leiden dat alle aanvragen, dus ook de ingewilligde, in 1999 zijn ingediend.

Voorts is gesteld noch gebleken dat de loting in strijd met de Regeling of enig ander algemeen verbindend voorschrift heeft plaats gevonden. Hoewel het in gevallen als deze de voorkeur verdient dat de notaris een proces-verbaal van de loting opmaakt die hij verricht, kan, gelet op het gereleveerde in de onder 2.2 genoemde brief van 4 januari 2000, niet worden volgehouden dat verweerder onredelijk heeft gehandeld door het resultaat van deze loting ten grondslag te leggen aan de subsidietoekenningen met betrekking tot de op 29 maart 1999 ingediende aanvragen. Hierbij speelt een doorslaggevende rol dat de loting onder verantwoordelijkheid van een notaris is geschied. Appellante heeft op geen enkele wijze gesteld of aannemelijk gemaakt dat dit niet het geval zou zijn. Grief 5 kan derhalve niet tot gegrondheid van het beroep leiden.

Grief 6 is evenals de eerste drie grieven gericht tegen de Regeling. Het College verwijst met betrekking tot het toetsingskader naar het bij bespreking van de eerste drie grieven overwogene. Niet valt in te zien dat verweerder niet tot de criteria voor subsidieverlening als opgenomen in de Regeling had kunnen komen.

Voorzover appellante, die ook in het kader van deze grief heeft volstaan met vage aanduidingen, stukken met betrekking tot andere aanvragers wenst te ontvangen in verband met haar wens te onderzoeken of zij overeenkomstig het bepaalde in de Regeling daadwerkelijk omschakelen, verwijst het College naar het overwogene met betrekking tot grief 5.

Alle door appellante naar voren gebrachte grieven falen zodat het beroep ongegrond dient te worden verklaard.

Aan de vordering tot schadevergoeding van appellante komt het College derhalve niet toe.

Het College ziet geen termen voor een proceskostenveroordeling met toepassing van artikel 8:75 van de Awb.

Het College verklaart het beroep ongegrond.

Aldus gewezen door mr D. Roemers, mr M.A. van der Ham en mr B. van Wagtendonk, in tegenwoordigheid van mr R.P.H.

Rozenbrand , als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 20 september 2002.

w.g. D. Roemers w.g. R.P.H. Rozenbrand