HvJ EU, 26-09-2013, nr. C-418/11

Artikel 6 EVRM, getiteld ‘Recht op een eerlijk proces’, bepaalt in de leden 1 en 2:

Volgens § 277, lid 1, van het Unternehmensgesetzbuch (wetboek ondernemingsrecht, dRBl 219/1897), in de op het hoofdgeding toepasselijke versie (hierna: ‘UGB’), moeten de wettelijke vertegenwoordigers van kapitaalvennootschappen na behandeling in de algemene vergadering en in elk geval uiterlijk negen maanden na balansdatum de jaarrekening, het jaarverslag en, in voorkomend geval, het verslag over corporate governance, met de goedkeurende verklaring of de verklaring waarbij goedkeuring is geweigerd of onder voorbehoud gegeven, bij de voor het handelsregister bevoegde rechterlijke instantie van de zetel van de kapitaalvennootschap neerleggen.

Ingevolge § 280a UGB, getiteld ‘Openbaarmakingsplicht voor bijkantoren van buitenlandse kapitaalvennootschappen’, moeten de vertegenwoordigers van bijkantoren van buitenlandse kapitaalvennootschappen overeenkomstig de §§ 277, 281 en 282 de boekhoudbescheiden, die zijn opgesteld, gecontroleerd en openbaar gemaakt overeenkomstig het recht dat van toepassing is op de hoofdvestiging van de vennootschap, in het Duits openbaar maken.

§ 283 UGB, getiteld ‘Dwangsommen’, zoals gewijzigd bij het Budgetbegleitgesetz 2011 (wet bij de begroting 2011, BGBl. I, 111/2010; hierna: ‘BBG’), bepaalt:

Uit het aan het Hof voorgelegde dossier blijkt dat volgens de overgangsbepalingen van de herziene § 283 UGB, die paragraaf, zoals gewijzigd bij het BBG, in werking is getreden op 1 januari 2011 en slechts op na die datum gepleegde inbreuken kon worden toegepast. Uit de toelichting bij het regeringsontwerp van het BBG volgt echter dat, indien van 1 januari 2011 tot en met 28 februari 2011 een openbaarmakingsplicht niet is nagekomen, ten vroegste op 1 maart 2011 en enkel bij beschikking een dwangsomprocedure kon worden ingeleid.

Om de verwijzende rechter een nuttig antwoord te geven en gelet op de in punt 35 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak, moet vooraf worden bepaald of de bepalingen van de richtlijnen waarvan de verwijzende rechter om uitlegging verzoekt, van toepassing zijn in een situatie als die in het hoofdgeding, waarin het in Oostenrijk gelegen bijkantoor van een in Duitsland gevestigde kapitaalvennootschap, de verplichting om zijn jaarrekeningen openbaar te maken aan het einde van de boekjaren 2008 en 2009 niet is nagekomen.

Dienaangaande zij vastgesteld dat die situatie specifiek wordt beheerst door de Elfde richtlijn, meer in het bijzonder door artikel 1 ervan, dat in wezen bepaalt dat akten van een bijkantoor als dat in het hoofdgeding, openbaar worden gemaakt volgens het recht van de lidstaat waar het bijkantoor is gelegen, en door artikel 12 ervan, volgens hetwelk de lidstaten passende sancties moeten vaststellen voor het geval dat de openbaarmaking voorgeschreven in met name artikel 1 van die richtlijn wordt nagelaten.

Gelet op het specifieke karakter van die bepalingen in vergelijking met de omstandigheden van het hoofdgeding, moet worden aangenomen dat op dat geding diezelfde bepalingen van toepassing zijn, met uitsluiting van de bepalingen van richtlijn 2009/101 en de Vierde en de Zevende richtlijn, die weliswaar ook openbaarmakingsverplichtingen bevatten, maar niet even specifiek betrekking hebben op een situatie als die in het hoofdgeding.

Uit het voorgaande volgt dat de prejudiciële vraag aldus moet worden begrepen dat zij er in wezen toe strekt te vernemen of het Unierecht, met name de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU, de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van eerbiediging van de rechten van de verdediging, en artikel 12 van de Elfde richtlijn, aldus moet worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke bij overschrijding van de termijn van negen maanden voor de openbaarmaking van de boekhoudbescheiden onmiddellijk een geldboete van minstens 700 EUR wordt opgelegd aan de kapitaalvennootschap met een bijkantoor in de betrokken lidstaat, zonder haar vooraf in gebreke te stellen en zonder haar de mogelijkheid te bieden om zich over de verweten niet-nakoming uit te spreken.

Aangezien de in het hoofdgeding aan de orde zijnde nationale regeling strekt tot bestraffing van de niet-nakoming door bijkantoren van buitenlandse kapitaalvennootschappen van de verplichting om hun jaarrekening openbaar te maken, welke verplichting bij de Elfde richtlijn is geharmoniseerd, moet in de eerste plaats op de vraag, sub e, over de uitlegging van die richtlijn, worden geantwoord. In de tweede plaats moet de vraag, sub a, worden onderzocht, namelijk of die regeling een beperking van de vrijheid van vestiging in de zin van de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU vormt. In de derde plaats moet de vraag, sub b en c, over de toepasselijkheid en de eventuele schending van de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van eerbiediging van de rechten van de verdediging, worden behandeld.

De openbaarmakingsplicht voor in een lidstaat opgerichte bijkantoren van vennootschappen die onder het recht van een andere lidstaat vallen, is opgelegd bij artikel 1 van de Elfde richtlijn. Die verplichting is bij de §§ 277, lid 1, en 280a UGB in Oostenrijks recht omgezet.

Artikel 12 van de Elfde richtlijn belast de lidstaten met de vaststelling van passende sancties voor het geval dat de boekhoudbescheiden niet openbaar worden gemaakt. Die richtlijn bevat echter geen nauwkeurigere regels voor de invoering van die nationale sancties en stelt met name geen uitdrukkelijk criterium ter beoordeling van de evenredigheid van die sancties vast.

Bijgevolg is het nuttig eraan te herinneren dat de lidstaten, die weliswaar vrij blijven in hun keuze van de op te leggen sancties, er met name op dienen toe te zien dat overtredingen van het Unierecht met doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties worden bestraft (zie in die zin arrest van 3 mei 2005, Berlusconi e.a., C-387/02, C-391/02 en C-403/02, Jurispr. blz. I-3565, punt 65).

Het Hof heeft met name geoordeeld dat de strengheid van de sancties in verhouding dient te staan tot de ernst van de strafbaar gestelde feiten, met name door te verzekeren dat deze sancties een reële afschrikkende werking hebben, waarbij eveneens het algemene evenredigheidsbeginsel in acht dient te worden genomen (zie naar analogie arrest van 25 april 2013, Asociaţia Accept, C-81/12, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In dit verband mogen de in de nationale wettelijke regeling vervatte maatregelen niet buiten de grenzen treden van wat geschikt en noodzakelijk is voor de verwezenlijking van de legitieme doelstellingen die met deze wettelijke regeling worden nagestreefd, met dien verstande dat, wanneer een keuze mogelijk is tussen meerdere geschikte maatregelen, die maatregel moet worden gekozen die de minste belasting met zich meebrengt, en dat de veroorzaakte nadelen niet onevenredig mogen zijn aan de nagestreefde doelen (zie in die zin arresten van 9 maart 2010, ERG e.a., C-379/08 en C-380/08, Jurispr. blz. I-2007, punt 86, en 9 februari 2012, Urbán, C-210/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 24).

In casu zij opgemerkt dat uit zowel artikel 50, lid 2, sub g, VWEU, dat als basis heeft gediend voor de vaststelling van de richtlijnen inzake vennootschapsrecht, als de vierde overweging van de considerans van de Elfde richtlijn blijkt dat de openbaarmaking van de boekhoudbescheiden van vennootschappen ertoe strekt de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden.

Het Hof heeft reeds geoordeeld dat het een fundamenteel beginsel is dat de jaarrekening een getrouw beeld moet geven van het vermogen, de financiële positie en het resultaat van de betrokken vennootschap (zie arresten van 27 juni 1996, Tomberger, C-234/94, Jurispr. blz. I-3133, punt 17, gerectificeerd bij beschikking van 10 juli 1997, en 7 januari 2003, BIAO, C-306/99, Jurispr. blz. I-1, punt 72, en reeds aangehaald arrest Berlusconi e.a., punt 54). De openbaarmaking van de jaarrekening heeft voornamelijk ten doel derden die de boekhoudkundige en financiële situatie van de vennootschap niet voldoende kennen of kunnen kennen, in staat te stellen daarvan kennis te nemen (arrest van 4 december 1997, Daihatsu Deutschland, C-97/96, Jurispr. blz. I-6843, punt 22).

Het staat aan de verwijzende rechter om vast te stellen of op grond van de sanctieregeling van § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG, niet-nakoming van de verplichting om de boekhoudbescheiden openbaar te maken, wordt bestraft onder materiële en formele voorwaarden die de sanctie doeltreffend, evenredig en afschrikkend maken. Het Hof kan de nationale rechter echter wel alle voor zijn beslissing nuttige gegevens met betrekking tot de uitlegging van het Unierecht verschaffen (reeds aangehaald arrest Asociaţia Accept, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

In casu blijkt uit het dossier waarover het Hof beschikt, dat ingevolge de betrokken regeling, voor zover relevant in het hoofdgeding, de voor het handelsregister bevoegde rechtbank bij verzuim om de boekhoudbescheiden uiterlijk negen maanden na de balansdatum openbaar te maken, aan de betrokken vennootschap bij beschikking een minimumdwangsom van 700 EUR moet opleggen zonder ingebrekestelling noch de mogelijkheid om vooraf te worden gehoord. De betrokken vennootschap beschikt over een termijn van veertien dagen om een met redenen omkleed beroep in te stellen tegen de beschikking, waardoor die beschikking buiten toepassing wordt gesteld en de gewone procedure op gang wordt gebracht. Indien het beroep ongegrond is, kan bij beschikking een dwangsom van 700 tot 3 600 EUR worden opgelegd.

In de eerste plaats komt het minimumbedrag van de dwangsom, te weten 700 EUR, dat automatisch wordt opgelegd bij verzuim van openbaarmaking binnen de gestelde termijn, volgens de Commissie overeen met het gemiddelde van de door de lidstaten vastgestelde bedragen voor niet-nakoming van de openbaarmakingsplicht. Zoals die instelling terecht betoogt, moet de strengheid van die sanctie worden afgewogen tegen de belangen en de financiële risico’s waaraan de handelspartners en de belanghebbenden kunnen worden blootgesteld indien de werkelijke financiële situatie van een vennootschap niet openbaar wordt gemaakt. Bijgevolg staat het aan de verwijzende rechter om te beoordelen of het opgelegde bedrag te hoog is in vergelijking met het rechtmatig nagestreefde doel.

Met betrekking tot de onmogelijkheid voor de met de oplegging van die dwangsom belaste nationale rechtbanken om van het minimumbedrag van de dwangsom af te wijken door rekening te houden met de concrete omstandigheden van het geval, volstaat het dat de betrokken vennootschap een met redenen omkleed beroep instelt tegen de haar opgelegde dwangsom om de gewone procedure op gang te brengen, zodat de bevoegde rechter rekening kan houden met de concrete omstandigheden van het geval.

In de tweede plaats lijkt de termijn van negen maanden na de balansdatum voor de openbaarmaking voldoende lang om de vennootschappen in staat te stellen hun openbaarmakingsplicht na te komen zonder dat wordt afgedaan aan de evenredigheid van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde sanctieregeling. Zoals de advocaat-generaal in punt 50 van zijn conclusie heeft opgemerkt, zou een langere termijn immers nadelige gevolgen voor de bescherming van derden kunnen hebben, aangezien die derden geen toegang zouden hebben tot de meest recente gegevens over de werkelijke situatie van de betrokken vennootschap.

In de derde plaats kan het voor de beoordeling of minder beperkende maatregelen kunnen worden genomen, relevant zijn dat de voordien geldende regeling volgens de uitleg van de Oostenrijkse regering ter terechtzitting weinig doeltreffend is gebleken, aangezien minder dan de helft van de vennootschappen waarvoor de openbaarmakingsplicht geldt die verplichting op tijd is nagekomen. Volgens die regering moest de Republiek Oostenrijk derhalve de vóór 2011 van kracht zijnde sanctieregeling wijzigen om de nakoming van de openbaarmakingsplicht doeltreffender te waarborgen. Het staat echter aan de verwijzende rechter om na te gaan of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde sanctieregeling voldoende afschrikkend is om nakoming van de openbaarmakingsplicht doeltreffend te waarborgen.

Gelet op het voorgaande en onder voorbehoud van de door de verwijzende rechter te verrichten verificaties, moet artikel 12 van de Elfde richtlijn worden geacht zich niet te verzetten tegen een sanctieregeling als die in het hoofdgeding.

Met betrekking tot de vrijheid van vestiging wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een sanctieregeling als die van § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG, met name op grond dat hierin ook voor vennootschappen die onder het recht van een andere lidstaat dan de Republiek Oostenrijk vallen en die in laatstgenoemde lidstaat een bijkantoor hebben, wordt voorzien in sancties wegens niet-openbaarmaking, hoewel hun jaarrekeningen reeds zijn neergelegd en bij het register van de hoofdzetel van die vennootschappen kunnen worden ingezien.

Dienaangaande zij eraan herinnerd dat ingevolge artikel 49 VWEU beperkingen van de vrijheid van vestiging moeten worden opgeheven. Volgens artikel 54 VWEU worden de vennootschappen die in overeenstemming met de wetgeving van een lidstaat zijn opgericht en die hun statutaire zetel, hun hoofdbestuur of hun hoofdvestiging binnen de Unie hebben, voor de toepassing van de Verdragsbepalingen inzake de vrijheid van vestiging gelijkgesteld met natuurlijke personen die staatsburger zijn van de lidstaten. Voor die vennootschappen brengt die vrijheid het recht met zich mee om in andere lidstaten hun activiteit uit te oefenen door middel van een dochteronderneming, een filiaal of een agentschap (zie arresten van 25 februari 2010, X Holding, C-337/08, Jurispr. blz. I-1215, punt 17, en 25 april 2013, Commissie/Spanje, C-64/11, punt 23).

Het is vaste rechtspraak dat maatregelen die de uitoefening van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 49 VWEU verbieden, belemmeren of minder aantrekkelijk maken, als beperkingen van deze vrijheid moeten worden beschouwd (zie met name reeds aangehaald arrest Idryma Typou, punt 54; arrest van 29 november 2011, National Grid Indus, C-371/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 36, en reeds aangehaald arrest Commissie/Spanje, punt 26).

De openbaarmakingsplicht voor in Oostenrijk opgerichte bijkantoren van vennootschappen die onder het recht van een andere lidstaat vallen, is vastgelegd in § 280a UGB, waarbij artikel 1 van de Elfde richtlijn in nationaal recht is omgezet en waarvan de verenigbaarheid met dit recht niet ter discussie is gesteld.

Daarentegen is in het hoofdgeding de sanctieregeling aan de orde die geldt bij niet-nakoming van de openbaarmakingsplicht bedoeld in § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG. Zoals volgt uit punt 15 van het onderhavige arrest, wordt ingevolge die § 283 zonder voorafgaande procedure bij beschikking een dwangsom van 700 EUR opgelegd indien de boekhoudbescheiden bij het verstrijken van de termijn voor openbaarmaking niet zijn neergelegd bij de voor het handelsregister bevoegde rechterlijke instantie en geen onvoorziene of onafwendbare gebeurtenis is aangevoerd. De dwangsom moet om de twee maanden worden herhaald tot de openbaarmakingsplicht is nagekomen. De vennootschap of het betrokken orgaan beschikt over een termijn van veertien dagen om tegen elke dwangsombeschikking beroep in te stellen. Dat beroep schorst de toepassing van de opgelegde dwangsom en brengt een gewone procedure op gang.

Dienaangaande zij opgemerkt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde sanctieregeling zonder onderscheid van toepassing is op in Oostenrijk gevestigde vennootschappen en in andere lidstaten gevestigde vennootschappen die hun bijkantoren in Oostenrijk hebben opgericht. Die regeling kan in andere lidstaten dan de Republiek Oostenrijk gevestigde vennootschappen met een bijkantoor in laatstgenoemde lidstaat dus niet in een ongunstigere feitelijke of juridische situatie plaatsen dan de vennootschappen van de lidstaat van vestiging.

Voorts wordt, zoals de Commissie terecht opmerkt, geen sanctie opgelegd indien de betrokken vennootschap haar wettelijke openbaarmakingsplicht nakomt die uit het Unierecht voortvloeit en die in alle lidstaten geldt. Derhalve kunnen de eventuele sancties een onder het recht van een lidstaat vallende vennootschap niet verbieden, belemmeren of afschrikken om zich door middel van een bijkantoor op het grondgebied van een andere lidstaat te vestigen.

Hieruit volgt dat een sanctieregeling als die van § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG, niet als een beperking van de vrijheid van vestiging kan worden beschouwd. Bijgevolg verzetten de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU zich niet tegen een dergelijke regeling.

Met zijn vraag, sub b en c, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of het algemene beginsel van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest en artikel 6, lid 2, EVRM, aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een sanctieregeling die geldt bij niet-nakoming van de verplichting om de boekhoudbescheiden openbaar te maken als bedoeld in § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG.

Volgens artikel 51, lid 1, van het Handvest zijn de bepalingen hiervan uitsluitend tot de lidstaten gericht wanneer zij het Unierecht ten uitvoer brengen.

Dienaangaande volgt uit vaste rechtspraak van het Hof in wezen dat de in de rechtsorde van de Unie gewaarborgde grondrechten toepassing kunnen vinden in alle situaties die door het Unierecht worden beheerst, maar niet daarbuiten. In zoverre heeft het Hof reeds eraan herinnerd dat het een nationale regeling die niet binnen het kader van het Unierecht valt, niet aan het Handvest kan toetsen. Wanneer daarentegen een nationale regeling binnen het toepassingsgebied van het Unierecht valt, moet het Hof, ingeval het om een prejudiciële beslissing wordt verzocht, alle uitleggingsgegevens verschaffen die de nationale rechter nodig heeft om te kunnen beoordelen of deze regeling verenigbaar is met de grondrechten waarvan het de eerbiediging verzekert (zie met name arrest van 26 februari 2013, Åkerberg Fransson, C-617/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 19 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Het Hof heeft voorts gepreciseerd dat de door het Handvest gewaarborgde grondrechten, uitgelegd in het licht van die rechtspraak en de toelichtingen bij artikel 51 van het Handvest, moeten worden geëerbiedigd wanneer een nationale regeling binnen het toepassingsgebied van het Unierecht valt. Met andere woorden, wanneer het Unierecht toepasselijk is, impliceert dit dat de door het Handvest gewaarborgde grondrechten toepassing vinden (zie in die zin reeds aangehaald arrest Åkerberg Fransson, punten 20 en 21).

In casu heeft het hoofdgeding betrekking op de sanctie wegens niet-nakoming van de openbaarmakingsplicht als bedoeld in de Elfde richtlijn. Zoals uit punt 49 van het onderhavige arrest blijkt, heeft de Uniewetgever in artikel 12 van de Elfde richtlijn de lidstaten belast met de vaststelling van passende sancties, namelijk doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties, om nakoming van de openbaarmakingsplicht te verzekeren. In Oostenrijks recht zijn die sancties vastgesteld in § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG.

Hieruit volgt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde Oostenrijkse regeling een tenuitvoerlegging van het Unierecht in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest vormt.

Derhalve is het Handvest van toepassing in de omstandigheden van het hoofdgeding.

Wat het beginsel van een doeltreffende voorziening in rechte betreft, bepaalt artikel 47, eerste alinea, van het Handvest dat eenieder wiens door het recht van de Unie gewaarborgde rechten en vrijheden zijn geschonden, recht heeft op een doeltreffende voorziening in rechte, met inachtneming van de in dit artikel gestelde voorwaarden.

Om ervoor te zorgen dat dit grondrecht in de Unie wordt geëerbiedigd, verplicht artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU de lidstaten om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden te verzekeren.

Wat het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging betreft, heeft het Hof geoordeeld dat die rechten moeten worden geëerbiedigd in elke procedure die tot de oplegging van sancties, met name geldboeten of dwangsommen, kan leiden (zie in die zin arresten van 2 oktober 2003, Thyssen Stahl/Commissie, C-194/99 P, Jurispr. blz. I-10821, punt 30, en 8 februari 2007, Groupe Danone/Commissie, C-3/06 P, Jurispr. blz. I-1331, punt 68).

Wat in de eerste plaats de vraag betreft of de beroepstermijn van veertien dagen om de sanctie wegens verzuim van openbaarmaking binnen de gestelde termijn te betwisten, verenigbaar is met het beginsel van een doeltreffende voorziening in rechte, zij eraan herinnerd dat de gestelde termijn materieel moet volstaan voor de voorbereiding en instelling van een doeltreffend rechtsmiddel (arrest van 28 juli 2011, Samba Diouf, C-69/10, Jurispr. blz. I-7151, punt 66).

Aangezien de openbaarmakingsplicht in principe geldt voor alle bijkantoren als dat in het hoofdgeding, regelmatig is en algemeen bekend is bij de betrokkenen, het Oostenrijkse recht voor die openbaarmaking in een termijn van negen maanden na de balansdatum voorziet en die termijn kan worden geschorst wanneer een onvoorziene en onvermijdelijke gebeurtenis een tijdige openbaarmaking heeft verhinderd, lijkt een termijn van veertien dagen in principe niet materieel ontoereikend voor de voorbereiding en instelling van een doeltreffende voorziening in rechte.

Wat in de tweede plaats de twijfels betreft over de toepassing van een wettelijk vermoeden van aansprakelijkheid waardoor de bewijslast op de vennootschap rust, zij eraan herinnerd dat, zoals uit punt 58 van het onderhavige arrest blijkt, het volstaat dat de betrokken vennootschap een met redenen omkleed beroep instelt tegen de haar opgelegde dwangsom om de gewone procedure op gang te brengen, zodat de bevoegde rechter rekening kan houden met de concrete omstandigheden van het geval.

Aangaande in de derde plaats het ontbreken van een ingebrekestelling en de mogelijkheid om te worden gehoord, zij eraan herinnerd dat in elke procedure die tot een voor de belanghebbende bezwarend besluit kan leiden, de eerbiediging van de rechten van de verdediging een grondbeginsel van het Unierecht vormt, dat zelfs bij het ontbreken van enige regeling inzake de procedure in acht moet worden genomen. Dit beginsel verlangt dat wanneer besluiten de belangen van de adressaten aanmerkelijk beïnvloeden, deze laatsten in staat moeten worden gesteld naar behoren hun standpunt kenbaar te maken over hetgeen als grond voor het litigieuze besluit tegen hen wordt ingebracht (arrest van 15 juni 2006, Dokter e.a., C-28/05, Jurispr. blz. I-5431, punt 74 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Niettemin blijkt uit vaste rechtspraak dat de grondrechten geen absolute gelding hebben, maar beperkingen kunnen bevatten, mits deze werkelijk beantwoorden aan de doeleinden van algemeen belang die met de betrokken maatregel worden nagestreefd, en, het nagestreefde doel in aanmerking genomen, geen onevenredige en onduldbare ingreep impliceren waardoor de gewaarborgde rechten in hun kern worden aangetast (zie in die zin reeds aangehaald arrest Dokter e.a., punt 75, en arrest van 18 maart 2010, Alassini e.a., C-317/08—C-320/08, Jurispr. blz. I-2213, punt 63 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

Gelet op de aard van de betrokken inbreuk kan in omstandigheden als die in het hoofdgeding, oplegging van een eerste sanctie van 700 EUR, zonder voorafgaande ingebrekestelling noch mogelijkheid om te worden gehoord voor de sanctie wordt opgelegd, de wezenlijke inhoud van het betrokken grondrecht niet aantasten aangezien door de instelling van het met redenen omkleed beroep tegen de dwangsombeschikking deze beschikking buiten toepassing wordt gesteld en een gewone procedure op gang wordt gebracht waarin het recht om te worden gehoord kan worden geëerbiedigd.

Voorts beantwoordt die procedure daadwerkelijk aan een door de Unie erkende algemene doelstelling, aangezien, zoals blijkt uit de opmerkingen van de Oostenrijkse regering, de sanctieregeling van § 283 UGB, zoals gewijzigd bij het BBG, ertoe strekt een snellere en doeltreffendere nakoming van de openbaarmakingsplicht te waarborgen in het algemeen belang van een betere bescherming van derden en van vennoten. Bovendien wijst niets erop dat die procedure onevenredig is aan het nagestreefde doel.

Wat in de vierde plaats de overige procedurele aspecten betreft, zoals met name de verplichting tot motivering van het gedinginleidende stuk, het verbod om in hoger beroep nieuwe middelen aan te voeren en het ontbreken van een garantie dat een terechtzitting wordt gehouden, beschikt het Hof niet over gegevens die twijfel kunnen doen ontstaan over de overeenstemming van de in het hoofdgeding aan de orde zijnde sanctieregeling met de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van eerbiediging van de rechten van de verdediging.

Bijgevolg moet worden geoordeeld dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde sanctieregeling de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van eerbiediging van de rechten van de verdediging eerbiedigt.

Gelet op een en ander moet op de prejudiciële vraag worden geantwoord dat, onder voorbehoud van de door de verwijzende rechter te verrichten verificaties, de artikelen 49 VWEU en 54 VWEU, de beginselen van een doeltreffende voorziening in rechte en van eerbiediging van de rechten van de verdediging en artikel 12 van de Elfde richtlijn aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke bij overschrijding van de termijn van negen maanden voor de openbaarmaking van de boekhoudbescheiden onmiddellijk een geldboete van minstens 700 EUR wordt opgelegd aan de kapitaalvennootschap met een bijkantoor in de betrokken lidstaat, zonder haar vooraf in gebreke te stellen en zonder haar de mogelijkheid te bieden om zich over de verweten niet-nakoming uit te spreken.