Rb. Limburg, 05-02-2025, nr. 11299356 \ CV EXPL 24-4570

De gevorderde huurachterstand zal worden toegewezen, aangezien [gedaagde] het bestaan en de hoogte daarvan niet betwist. Ook het bedrag aan buitengerechtelijke incassokosten is niet betwist. De kantonrechter heeft vastgesteld dat aan alle eisen is voldaan om buitengerechtelijke incassokosten in rekening te mogen brengen. Dit betekent dat [gedaagde] (berekend tot en met augustus 2024) aan [eiser] een bedrag verschuldigd is van:

Huurachterstand: € 14.070,40 Incassokosten: € 1.069,16 (berekend over de huurachterstand tot en met februari

2024 van € 10.860,40)

Totaal: € 15.139,56

Ten aanzien van de gevorderde ontbinding en ontruiming geldt in beginsel dat iedere tekortkoming van een partij in de nakoming van een overeenkomst de wederpartij het recht geeft de overeenkomst geheel of gedeeltelijk door de rechter te doen ontbinden. Het moet daarbij wel gaan om een tekortkoming van voldoende gewicht. Art. 6:265 lid 1 BW voorziet daarnaast in een uitzondering waar de tekortschietende partij een beroep op kan doen, wanneer de tekortkoming in kwestie, gezien haar bijzondere aard of geringe betekenis, de ontbinding met haar gevolgen niet rechtvaardigt. Of ontbinding in het concrete geval gerechtvaardigd is, wordt telkens beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, waaronder ook de positie van een eventueel minderjarig kind behoort dat door een ontruiming zou worden getroffen (ingevolge het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind, hierna: IVRK).

Vast staat dat [gedaagde] in de nakoming van haar betalingsverplichting fors is tekortgeschoten. Een huurachterstand van drie maanden of meer wordt in de regel aangemerkt als een tekortkoming van voldoende gewicht om ontbinding te rechtvaardigen. Ten tijde van het uitbrengen van de dagvaarding omvatte de huurachterstand een periode van maar liefst 37 maanden, hetgeen de gevorderde ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van het gehuurde rechtvaardigt. De financiële en medische problemen waar [gedaagde] mee kampt bevrijden haar niet van haar betalingsverplichting jegens [eiser] . Bovendien blijkt uit de omvang van de huurachterstand en de lange periode die deze behelst dat [eiser] uiterst geduldig en begripvol is omgegaan met de problemen van [gedaagde] en meermaals, tevergeefs, heeft geprobeerd om samen met haar tot betaling van de huurachterstand te komen.

[gedaagde] heeft voorts een minderjarig kind. Art. 3 IVRK bepaalt dat de belangen van het kind vooropgesteld moeten worden bij alle maatregelen betreffende kinderen, ongeacht of deze worden genomen door openbare of particuliere instellingen voor maatschappelijk welzijn, of door rechterlijke instanties, bestuurlijke autoriteiten of wetgevende lichamen. Aangenomen moet worden dat een ontruiming van de woning (ook) voor het minderjarige kind van [gedaagde] nadelige gevolgen in het leven roept. Deze constatering staat echter niet per definitie aan toewijzing van de vordering tot ontbinding en ontruiming in de weg. Zowel de verantwoordelijkheid voor de tekortkoming in de nakoming van de huurovereenkomst, als de verantwoordelijkheid voor het welzijn van haar kind liggen immers in beginsel bij [gedaagde] . Bepalend ingevolge art. 3 IVRK is daarom de vraag of de gevorderde ontruiming een acute noodsituatie voor het kind creëert.

De kantonrechter is van oordeel dat [gedaagde] onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat een acute noodsituatie zal ontstaan voor het minderjarige kind van [gedaagde] bij ontruiming van het gehuurde. [gedaagde] is er in de uitnodigingsbrief voor de mondelinge behandeling op gewezen dat zij persoonlijk diende te verschijnen en dat de kantonrechter uit het niet-verschijnen passende gevolgtrekkingen kon maken, ook in haar nadeel. Desondanks is [gedaagde] – zonder opgave van redenen – niet op de mondelinge behandeling verschenen. [eiser] heeft op de mondelinge behandeling aangevoerd dat [gedaagde] niet of nauwelijks in de woning verblijft en dat de energievoorziening is afgesloten. De gemachtigde van [gedaagde] heeft weliswaar betwist dat [gedaagde] niet in de woning zou verblijven, maar het lag op de weg van [gedaagde] zelf om hierop te reageren en haar beroep op de acute noodsituatie te onderbouwen. Dat heeft zij onvoldoende gedaan. Van [gedaagde] mag voorts worden verwacht dat zij zich zal inspannen om een alternatieve woonruimte te vinden, als [eiser] besluit om dit vonnis te executeren. Gelet op de tijd die [gedaagde] daarvoor tot nu toe heeft gehad én vooralsnog heeft, kan niet worden volgehouden dat de situatie die ontstaat bij de aanzegging van de ontruiming is aan te merken als een acute noodtoestand. De gevorderde ontbinding en ontruiming zullen dan ook worden toegewezen. De ontruimingstermijn zal daarbij worden gesteld op twee weken, nu geen sprake is van feiten of omstandigheden die nopen tot afwijking van deze gebruikelijke ontruimingstermijn.

[gedaagde] wordt in het ongelijk gesteld en moet daarom ook de proceskosten betalen van [eiser] . Deze worden vastgesteld op:

Kosten dagvaarding: € 136,72Griffierecht € 703,00Salaris: € 812,00 (2 x € 406,00)

Nasalaris: € 135,00Totaal € 1.786,72

De kantonrechter zal dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad verklaren.