CRvB, 29-09-2005, nr. 04/201 AW

De Raad gaat bij zijn oordeelsvorming uit van de volgende feiten en omstandigheden.

Appellant is van 12 november 1962 tot 1 mei 1991 werkzaam geweest bij het Centraal Diergeneeskundig Instituut (CDI). Met ingang van 1 mei 1991 is hem eervol ontslag verleend wegens opheffing van zijn betrekking en is hem wachtgeld op grond van het Rijkswachtgeldbesluit 1959 (Rwb) toegekend.

In januari 1990 heeft appellant [naam BV] BV opgericht en in mei 1991 (als dochteronderneming) [naam BV 2] BV. In verband met inkomsten uit deze ondernemingen heeft gedaagde het wachtgeld van appellant over 1996 herberekend en is bij besluit van 27 februari 2001 tot terugvordering van te veel betaald wachtgeld overgegaan. Na tegen dit besluit gemaakt bezwaar heeft gedaagde bij besluit van 19 oktober 2001 de terugvordering beperkt tot de periode van maart tot en met december 1996 en nader vastgesteld op een bedrag van f 11.492,- (thans: € 5.214,84).

De rechtbank heeft het door appellant tegen dit besluit ingestelde beroep bij de aangevallen uitspraak ongegrond verklaard. Hierbij is, kort samengevat, overwogen dat de tijdens de in geding zijnde periode door appellant verworven inkomsten uit [naam BV] BV en [naam BV 2] BV ingevolge artikel 8 van het Rwb voor verrekening met het wachtgeld in aanmerking komen, nu dit geen zogeheten “aangehouden inkomsten” betreffen (inkomsten die reeds voor het ontslag werden genoten). [naam BV 2] BV is door appellant speciaal opgericht voor overname van een licentie van de voormalig werkgever voor de productierechten van een door appellant tijdens zijn dienstverband ontwikkeld vaccin voor kippen en vormde een fiscale eenheid met [naam BV] BV. Tijdens zijn dienstverband bij het CDI onderhield appellant namens zijn werkgever de contacten met licentienemers wereldwijd en na zijn ontslag heeft hij dit namens [naam BV 2] BV gedaan. Appellant heeft naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk en inzichtelijk gemaakt dat de inkomsten uit [naam BV] BV noch het gevolg zijn van een verhoogde werkzaamheid noch verband houden met het ontslag.

Hetgeen appellant in hoger beroep naar voren heeft gebracht kan de Raad niet tot een ander oordeel brengen dan dat van de rechtbank.

Ook naar het oordeel van de Raad betreffen de inkomsten uit genoemde onder-nemingen, die een fiscale eenheid vormen, nieuw ter hand genomen werkzaamheden. Zoals appellant ook heeft erkend, vloeiden deze werkzaamheden rechtstreeks voort uit en hingen ze samen met zijn ontslag bij het CDI, waarbij appellant patent- en licentierechten heeft overgenomen. Dat appellant vóór zijn ontslag deze werkzaamheden ook verrichtte, maakt niet dat sprake is van aangehouden inkomsten, nu de licentie-inkomsten tijdens het dienstverband van appellant niet aan hem, maar aan het CDI toekwamen.

Ook de Raad kan appellant niet volgen in diens grief dat geen verrekening van de winst mag plaatsvinden omdat hij die inkomsten niet feitelijk heeft genoten in de betreffende periode maar zij in de BV zijn gebleven. Volgens vaste jurisprudentie van de Raad (CRvB 8 maart 2000, LJN AB1091, TAR 2001, 58) kan onder omstandigheden ook de nettowinst van een besloten vennootschap, waarvan een belanghebbende (mede)aandeelhouder is, worden betrokken bij de bepaling van inkomsten uit of in verband met arbeid of bedrijf welke voor verrekening met een wachtgelduitkering in aanmerking komen. Doel en strekking van anticumulatiebepalingen brengen dit met zich. Het gaat daarbij om gevallen waarin de belanghebbende voor de vennootschap arbeid heeft verricht en door de aan die arbeid toe te rekenen nettowinst van de vennootschap direct of indirect is gebaat. Van een dergelijke situatie was hier sprake.

De grief van appellant dat de fiscale winst over 1996 bij middeling met de resultaten over de jaren 1997 en 1998 op nihil zou zijn uitkomen treft evenmin doel, reeds omdat er geen fiscale middeling heeft plaatsgevonden.

Gezien het vorenstaande komt de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking. De Raad ziet geen aanleiding tot toepassing van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake vergoeding van proceskosten.