HR, 09-07-2024, nr. 24/01645

Als grondslag voor een herziening kan, voor zover hier van belang, volgens artikel 457 lid 1, aanhef en onder c, van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) alleen dienen een met stukken onderbouwd gegeven dat bij het onderzoek op de terechtzitting aan de rechter niet bekend was en dat het ernstige vermoeden wekt dat, als dit gegeven bekend zou zijn geweest, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid hetzij tot een vrijspraak van de gewezen verdachte, hetzij tot een ontslag van alle rechtsvervolging, hetzij tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot de toepassing van een minder zware strafbepaling.

In de aanvraag wordt aangevoerd dat de rechtbank de aanvrager zou hebben vrijgesproken van de onder 1, 2 en 3 bewezenverklaarde feiten als de rechtbank bekend was geweest met de aan de aanvraag gehechte schriftelijke verklaringen van [betrokkene 1] en Y. [betrokkene 2], respectievelijk de moeder en de zus van de aanvrager. De aanvraag houdt in dat [betrokkene 1] en [betrokkene 2] in deze verklaringen zijn teruggekomen op hun eerdere bij de politie afgelegde, de aanvrager belastende verklaringen, dat die eerdere verklaringen deels onwaar zijn en dat dit gegeven een ernstig vermoeden als bedoeld onder 3.1 doet ontstaan.

De bij de aanvraag gevoegde verklaringen van [betrokkene 1] en [betrokkene 2] houden niet in dat zij terugkomen op hun eerdere verklaringen dat de aanvrager de bedreigingen heeft geuit zoals die door de rechtbank als feit 3 zijn bewezenverklaard. De aanvraag bevat daarom met betrekking tot dat feit niet een gegeven dat een ernstig vermoeden als bedoeld onder 3.1 kan wekken.

Vooropgesteld moet worden dat een aanvrager bij zijn aanvraag tot herziening aannemelijk moet maken dat en waarom getuigen op een hem belastende verklaring terugkomen. [betrokkene 1] en [betrokkene 2] komen in hun bij de aanvraag gevoegde verklaringen gedeeltelijk terug op hun eerder bij de politie afgelegde verklaringen over de geweldshandelingen die de aanvrager heeft gepleegd tijdens confrontaties met eerst [betrokkene 1] en daarna [betrokkene 2] (feiten 1 en 2). De daarvoor door hen genoemde en ook in de aanvraag weergegeven redenen komen erop neer dat toentertijd bij de politie belastende verklaringen zijn afgelegd omdat de aanvrager thuis voor problemen zorgde, dat er geen passende hulp voor hem was, en [betrokkene 1] en [betrokkene 2] geen andere manier zagen om de hulp te realiseren die de aanvrager in hun ogen nodig had voor onder meer zijn softdrugsverslaving, dan door het doen van aangifte, zoals door de politie was geadviseerd. Bij het doen van die aangifte zouden zij deels in strijd met de waarheid hebben verklaard. In de aanvraag wordt niet toegelicht waarom pas nu, drie jaar na de pleegdatum en het afleggen van de verklaringen bij de politie en twee jaar na het onherroepelijk worden van het vonnis, en niet al eerder [betrokkene 1] en [betrokkene 2] gedeeltelijk op die verklaringen zijn teruggekomen. De door [betrokkene 1] en [betrokkene 2] opgegeven en in de aanvraag genoemde redenen leveren, omdat deze ook verder onvoldoende ondersteund en aannemelijk zijn, geen grond op om aan te nemen dat hun eerdere verklaringen onjuist zijn. Met het overleggen van de bij de aanvraag gevoegde verklaringen wordt daarom, wat betreft feiten 1 en 2, niet een ernstig vermoeden als bedoeld onder 3.1 gewekt.

De aanvraag is, gelet op wat hiervoor is overwogen, kennelijk ongegrond.