CRvB, 22-07-2015, nr. 12-4143 WIA

Op grond van artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is het beroep van appellant van rechtswege mede gericht tegen bestreden besluit 2. Gelet op de verstrekking van een IVA-uitkering aan appellant met ingang van 28 september 2011 is met bestreden besluit 2 geheel tegemoetgekomen aan de medische bezwaren van appellant. Nu de medische aspecten van de besluitvorming van het Uwv als gevolg daarvan in dit geding niet meer aan de orde komen, wordt het verzoek van appellant om een onafhankelijke medische deskundige in te schakelen, afgewezen. Vervolgens dient ambtshalve de vraag te worden beantwoord of appellant bij de onderhavige procedure nog procesbelang heeft. In het licht van het navolgende wordt deze vraag bevestigend beantwoord.

Op grond van artikel 65 van de Wet WIA beoordeelt het Uwv bij de aanvraag van een WIA-uitkering of de werkgever en de verzekerde in redelijkheid hebben kunnen komen tot de re-integratie-inspanningen die zijn verricht. Indien de verrichte re-integratie-inspanningen als onvoldoende zijn beoordeeld, verlengt het Uwv op grond van artikel 25, negende lid, van de Wet WIA het tijdvak gedurende welke de verzekerde jegens de werkgever recht heeft op loon op grond van artikel 7:629 van het Burgerlijk Wetboek dan wel aanspraak op bezoldiging op grond van artikel 76a, eerste lid, van de Ziektewet, opdat de werkgever zijn tekortkoming ten aanzien van zijn re-integratieverplichtingen kan herstellen. Het hier bedoelde tijdvak is ten hoogste 52 weken. In artikel 25, tiende lid, van de Wet WIA - voor zover in dit geding van belang - is bepaald dat het Uwv de beschikking omtrent de toepassing van het negende lid van artikel 25 van de Wet WIA uiterlijk zes weken voor het einde van de wachttijd geeft. Op grond van artikel 25, elfde lid, van de Wet WIA - voor zover in dit geding van belang - vindt de verlenging van het tijdvak als bedoeld in het negende lid niet plaats indien het Uwv de beschikking over de toepassing van dat negende lid niet geeft voor afloop van de wachttijd.

In het besluit van 22 september 2011 heeft het Uwv, nadat appellant op 29 mei 2011 een WIA-uitkering had aangevraagd, de re-integratie-inspanningen van de werkgever en de aanspraak van appellant op een WIA-uitkering beoordeeld. Met dat besluit van 22 september 2011 zijn aan appellant dus twee beslissingen kenbaar gemaakt. Onder het kopje “beslissing over uw uitkering” heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellant recht op een WGA-uitkering is ontstaan en onder het kopje “beslissing over verplichting loon door te betalen” staat vermeld: “Bij uw aanvraag voor een WIA-uitkering heeft u het re-integratieverslag meegestuurd. In dit verslag staat welke activiteiten u met uw werkgever heeft ondernomen om weer (gedeeltelijk) aan het werk te gaan. Wij hebben dit verslag beoordeeld. Volgens ons heeft uw werkgever voldoende gedaan aan uw re-integratie. Daarom stopt na de wachttijd van 104 weken (twee jaar) zijn verplichting om bij ziekte uw loon door te betalen.”

De in 5.1.1 en 5.1.2 genoemde wachttijd was in het geval van appellant op

28 september 2011 geëindigd. In het aan bestreden besluit 1 ten grondslag liggende rapport van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 22 november 2011 is te kennen gegeven dat het eerdere ingenomen arbeidskundige standpunt niet wijzigt. Ook indien het Uwv in het bezwaar van appellant aanleiding had gezien voor een andere opvatting over de re-integratie-inspanningen van de werkgever, had de in artikel 25, tiende lid, van de Wet WIA genoemde termijn aan het alsnog opleggen van een loonsanctie in de weg gestaan.

Dit betekent echter niet dat appellant geen belang heeft bij een beoordeling door de bestuursrechter van de opvatting van het Uwv dat de werkgever van appellant niet in zijn re-integratieverplichtingen is tekortgeschoten. Appellant heeft immers in zijn bezwaarschrift van

6 oktober 2011 te kennen gegeven dat hij de schade vergoed wil hebben die het gevolg is van het - volgens hem - ten onrechte niet opleggen van een loonsanctie. Vastgesteld wordt dat het Uwv (ook) in bestreden besluit 2 geen beslissing heeft genomen op dat schadevergoedingsverzoek. Bestreden besluit 2 kan om die reden niet in stand blijven en moet worden vernietigd. Met het oog op een definitieve beslechting van het geschil en gelet op de inhoudelijke behandeling van het geschil ter zitting, wordt geen aanleiding gezien om de zaak terug te wijzen naar het Uwv. De Raad zal de zaak zelf afdoen.

In het algemeen geldt dat de bestuursrechter bevoegd is te oordelen over een verzoek om schadevergoeding als is voldaan aan het zogenoemde connexiteitsvereiste (zie onder meer de uitspraak van de Raad van 14 oktober 2014, ECLI:NL:CRVB:2014:3348). Als de stellingen van de werknemer erop neerkomen dat de beweerdelijke schadeoorzaak is gelegen in het niet opleggen van een loonsanctie of in de nalatigheid van het Uwv om tijdig voor afloop van de daarvoor geldende termijn een loonsanctiebesluit te nemen, kan daarover door de bestuursrechter een oordeel worden gegeven. Dit oordeel met betrekking tot een verzoek van de werknemer om vergoeding van schade, die beweerdelijk is geleden als gevolg van een loonsanctiebesluit of het niet tijdig nemen van een dergelijk besluit, vraagt steeds om een inhoudelijke beoordeling van de re-integratie-inspanningen die door de werkgever, in samenspraak met een werknemer, zijn verricht (zie onder meer de uitspraak van de Raad van 28 januari 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:298).

Met de rechtbank wordt geoordeeld dat, gelet op de medische gezondheidstoestand van appellant ten tijde hier in geding, het Uwv terecht de conclusie heeft getrokken dat werkgeefster geen re-integratieactiviteiten heeft gemist. Daarbij is van belang geacht dat uit de medische stukken naar voren komt dat appellant vanwege zijn zeer ernstige psychische klachten slechts marginale mogelijkheden heeft om te werken. Bovendien heeft appellant steeds zelf het standpunt ingenomen dat hij als volledig en duurzaam arbeidsongeschikt moet worden beschouwd. Het moet er dus voor worden gehouden dat ook appellant de mening is toegedaan dat gedurende de wachttijd van 104 weken niet te weinig re-integratieactiviteiten zijn ontplooid.

Het standpunt van appellant dat het Uwv werkgeefster een loonsanctie had moeten opleggen, omdat werkgeefster tijdens de wachttijd van 104 weken in het kader van

re-integratieactiviteiten een ontoelaatbare hoge druk op hem heeft uitgeoefend waardoor hij uiteindelijk volledig en definitief arbeidsongeschikt is geraakt, wordt niet gevolgd. Dit standpunt heeft immers betrekking op de arbeidsrelatie tussen appellant en werkgeefster. De (im)materiële schade die volgens appellant uit het handelen van werkgeefster is voortgekomen, kan niet voor rekening van het Uwv worden gebracht, omdat het Uwv geen deel uit maakt van die arbeidsrelatie. Zoals de rechtbank in de aangevallen uitspraak ook al heeft overwogen, zal appellant zich, wat dit standpunt betreft, rechtstreeks tot werkgeefster moeten wenden.

Anders dan appellant kennelijk meent, is de loonsanctie niet op te vatten als een geldelijke straf voor een werkgever. Hiertoe wordt verwezen naar artikel 25, negende, tiende en veertiende lid, van de Wet WIA waarin dat tot uitdrukking wordt gebracht. Zoals reeds in 5.1.1 is overwogen volgt uit de hier genoemde leden van artikel 25 van de Wet WIA dat de loonsanctie vóór de afloop van de wachttijd moet worden opgelegd opdat de werkgever zijn tekortkoming ten aanzien van bepaalde verplichtingen of re-integratie-inspanningen kan herstellen. Bovendien blijkt uit die bepalingen dat de loonsanctie eindigt wanneer de werkgever die tekortkoming daadwerkelijk heeft hersteld. Hieruit volgt dat de loonsanctie een reparatoir karakter heeft en geen bestraffend karakter (zie onder meer de uitspraak van de Raad van 18 november 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BK3717).

6. Uit wat in 5.2 tot en met 5.2.3 is overwogen, volgt dat het Uwv terecht tot de conclusie is gekomen dat werkgeefster geen re-integratieactiviteiten heeft gemist. Eveneens terecht heeft het Uwv werkgeefster niet verplicht om na 104 weken nog loon aan appellant te betalen. De (im)materiële schade die appellant stelt te hebben geleden door het ten onrechte niet opleggen van een loonsanctie kan niet voor vergoeding in aanmerking komen, omdat van onrechtmatige besluitvorming door het Uwv geen sprake is geweest. Het verzoek van appellant om vergoeding van die schade wordt daarom afgewezen, alsmede - in het verlengde hiervan - zijn verzoek om een onafhankelijk schade-expert in te schakelen.

7. Aanleiding bestaat om het Uwv te veroordelen in de proceskosten van appellant. Deze bestaan uit de reiskosten, in beroep en in hoger beroep, in totaal begroot op € 79,20. Het verzoek van appellant om vergoeding van zijn hotelkosten van € 54,51 wordt, gelet op artikel 8:75 van de Awb in samenhang met artikel 1, aanhef en onder d, van het Besluit proceskosten bestuursrecht toegewezen. Op grond van de zeer ernstige psychische beperkingen van appellant in samenhang met de reisafstand, de daaraan verbonden reisduur alsmede het tijdstip waarop zijn zaak bij de Raad is behandeld, kunnen die kosten als redelijkerwijs gemaakte kosten worden aangemerkt.