CRvB, 31-07-2013, nr. 12/2423 AWBZ

In dit geding staat de onrechtmatigheid van het indicatiebesluit van 1 november 2006 vast. Volgens vaste rechtspraak van de Raad (zie bijvoorbeeld CRvB 13 februari 2013, LJN BZ3246) is voor vergoeding van schade vereist dat de gestelde schade verband houdt met het onrechtmatige besluit en verder dat alleen die schadeposten voor vergoeding in aanmerking komen die in een zodanig verband staan met dat besluit dat zij het bestuursorgaan, mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van de schade, als een gevolg van dat besluit kunnen worden toegerekend. Bij de beoordeling of toegerekend moet worden, acht de Raad ook de aard en de strekking van het vernietigde besluit een relevante factor.

Anders dan de rechtbank, is de Raad van oordeel dat appellanten de gestelde schade niet bij het Zorgkantoor kunnen declareren. In zijn brief van 5 oktober 2011 aan CIZ baseert het Zorgkantoor die afwijzing op het feit dat voor zover zorg is verleend de kosten daarvan op geen enkele wijze met facturen of andere bewijsmiddelen worden aangetoond. Voor een goede verantwoording van het pgb dient een pgb-houder zorgovereenkomsten te sluiten met de zorgverleners, dienen de uren duidelijk te worden gespecificeerd en moeten er betaalbewijzen aanwezig zijn.

Gelet op de gedingstukken en het verhandelde ter zitting is komen vast te staan dat appellanten niet in staat zijn om aan de door het Zorgkantoor gestelde verantwoordingseisen te voldoen. Omdat betrokkene in de periode van 15 mei 2005 tot 28 februari 2007 niet voor een pgb voor de verleende nachtzorg in aanmerking kwam, is in die periode niet de zorg geregistreerd op de manier zoals vereist voor het verantwoorden van besteding van een pgb. Reeds om die reden faalt het betoog van CIZ dat betrokkene ten onrechte geen bezwaar heeft gemaakt tegen het besluit van het Zorgkantoor van 14 juni 2007 om uitsluitend voor het jaar 2007 een pgb toe te kennen. Het niet afdoende kunnen verantwoorden van de zorgkosten is in een geval als het onderhavige een omstandigheid die voor rekening van CIZ komt en die CIZ niet aan appellanten kan tegenwerpen. De kosten die appellanten hebben gemaakt in verband met het voorzien in zorg over de ten onrechte niet geïndiceerde uren staan dan ook in causaal verband met het onrechtmatige besluit van 1 november 2006.

Vervolgens dient te worden beoordeeld of de door appellanten gestelde schadeposten in een zodanig verband staan met het onrechtmatige besluit van 1 november 2006 dat zij het CIZ kunnen worden toegerekend.

Proceskosten

Appellanten hebben vergoeding gevraagd van in totaal € 4.026,19 voor advocaatkosten. Deze kosten houden verband met een op 19 mei 2005 bij de rechtbank ingediende verzoek om een voorlopige voorziening in verband met het bezwaar van betrokkene tegen het besluit van 6 april 2005. Betrokkene heeft dit verzoek op 17 juni 2005 ingetrokken zonder hierbij de rechtbank te verzoeken CIZ te veroordelen in de kosten van behandeling van het verzoek om een voorlopige voorziening. Indien een dergelijk verzoek ontbreekt, staan de artikelen 8:84, vierde lid, en 8:75, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) aan veroordeling in deze kosten in de weg. Voor de alsnog gevraagde vergoeding van deze kosten ziet de Raad geen aanleiding, omdat de in de Awb neergelegde regeling voor vergoeding daarvan exclusief, limitatief en forfaitair is.

Appellanten hebben voorts verzocht om vergoeding van in 2005, 2006 en 2007 gemaakte kosten voor porto, kopieën, communicatiemiddelen en autovervoer naar onder meer de advocaat, de rechtbank, CIZ, het postkantoor en de kopieerwinkel. Gelet op de toelichting van appellanten ter zitting stelt de Raad vast dat deze kosten zien op de procedures in verband met het in 4.5.1 bedoelde verzoek om een voorlopige voorziening en het in 1.4 bedoelde beroep tegen het besluit van 1 november 2006.

Voor de kosten van de procedure in verband met het verzoek om een voorlopige voorziening wordt verwezen naar wat is overwogen in 4.5.1. In verband met de in 1.4 bedoelde procedure heeft de rechtbank CIZ veroordeeld in de kosten tot een bedrag van

€ 644,-- voor verleende rechtsbijstand. Zoals in 4.5.1 is overwogen bestaat voor een aanvullende vergoeding van proceskosten geen aanleiding.

Zorgkosten

Appellanten hebben vergoeding gevraagd van in totaal € 9.975,-- voor betalingen aan drie personen die in 2005 en 2006 hebben voorzien in ondersteunende begeleiding en persoonlijke verzorging van betrokkene. Voor 2005 zijn appellanten bij de berekening van dit bedrag uitgegaan van 365 uur tegen vergoedingen die variëren van € 5,35 tot € 7,-- per uur. Familieleden hebben zonder vergoeding de zorg gedurende de overige 1252 uur van de in totaal 1617 uur ten onrechte niet geïndiceerde nachtzorg op zich genomen. Voor 2006 zijn appellanten bij de berekening van de gevraagde schadevergoeding uitgegaan van 648 uur tegen een vergoeding van € 12,-- per uur. Familieleden hebben zonder vergoeding de zorg gedurende de overige 1898 uur van de in totaal 2548 uur ten onrechte niet geïndiceerde nachtzorg op zich genomen. Tot slot hebben appellanten vergoeding gevraagd van € 75,-- voor onkostenvergoedingen aan proefkandidaten voor zorg/ondersteuning.

Gelet op de in 4.6.1 weergegeven specificatie van de uren waarin betaalde krachten aan betrokkene zorg hebben verleend, de daarbij gehanteerde tarieven en de omstandigheid dat met het indicatiebesluit van 28 februari 2007 is komen vast te staan dat betrokkene redelijkerwijs was aangewezen op de verleende zorg, hebben appellanten naar het oordeel van de Raad zowel het bestaan van de schade als de omvang ervan voldoende aannemelijk gemaakt. Daarbij heeft de Raad mee laten wegen dat appellanten bij het verlenen van de zorg in 2005 en 2006 redelijkerwijs geen rekening hebben hoeven houden met het in 2007 alsnog indiceren van de nachtzorg en dat zij om die reden niet in staat zijn om tot een nadere onderbouwing van de gestelde schade te komen.

Kilometerkosten

Tot slot hebben appellanten vergoeding gevraagd van in totaal € 4.621,76 voor vergoeding van in 2005, 2006 en 2007 met de auto gereden extra kilometers. De Raad is van oordeel dat onvoldoende aannemelijk is in hoeverre de gedeclareerde kilometers daadwerkelijk extra zijn ten opzichte van de gereden kilometers die appellanten in hun rol van mantelzorger zouden hebben gemaakt. Voor een toerekening van deze schadepost aan CIZ bestaat dan ook geen aanleiding.

Conclusie

Gelet op wat is overwogen in 4.6.2 is de Raad van oordeel dat een schadepost van

€ 10.050,-- in een zodanig verband staat met het onrechtmatige besluit van 1 november 2006 dat deze het CIZ kan worden toegerekend. Dit heeft de rechtbank niet onderkend, zodat het hoger beroep slaagt en de aangevallen uitspraak dient te worden vernietigd. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen zal de Raad het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaren en dit besluit vernietigen. De Raad ziet aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Awb zelf in de zaak te voorzien en te bepalen dat appellanten recht hebben op een schadevergoeding van € 10.050,--.

Wettelijke rente

Het verzoek van appellanten om CIZ te veroordelen tot vergoeding van schade in geval van gegrondverklaring van het hoger beroep, door de Raad opgevat als een verzoek om vergoeding van wettelijke rente, komt voor toewijzing in aanmerking. Op CIZ rust de verplichting die schade te vergoeden op de voet van de artikelen 6:119 en 6:120 van het Burgerlijk Wetboek. De eerste dag waarop over de niet tijdig betaalbaar gestelde schadevergoeding wettelijke rente is verschuldigd, wordt in dit geval gesteld op 24 april 2009. Bij de berekening van de wettelijke rente dient te worden uitgegaan van het bedrag van

€ 10.050,-- dat aan appellanten als schadevergoeding had moeten worden betaald en wel tot de dag van algehele voldoening. Bij het voorgaande geldt dat telkens na afloop van een jaar het bedrag waarover rente wordt berekend, dient te worden vermeerderd met de over dat jaar verschuldigde rente.