Hof Amsterdam, 07-05-2015, nr. 14.00334 en 14.00335

De rechtbank heeft in haar uitspraak, waarin belanghebbende is aangeduid als eiseres en de heffingsambtenaar als verweerder, omtrent het geschil als volgt overwogen:

“1. In geschil is of verweerder eiseres ten aanzien van de onroerende zaak [a-straat 1] te [P] over de jaren 2011 en 2012 op goede gronden heeft aangeslagen voor de zuiveringsheffing, berekend naar drie vervuilingseenheden.

Ingevolge artikel 1 van de Verordening Zuiveringsheffing Amstel, Gooi en Vecht (hierna: de Verordening Zuiveringsheffing) wordt, ter bestrijding van kosten die zijn verbonden aan de behartiging van de taak inzake het zuiveren van afvalwater, onder de naam zuiveringsheffing een directe belasting geheven ter zake van direct of indirect afvoeren op een zuiveringstechnisch werk in beheer bij het waterschap.

Ingevolge artikel 4, eerste lid, van de Verordening Zuiveringsheffing, voor zover van belang, wordt aan de heffing ter zake van het afvoeren vanuit een woonruimte of een bedrijfsruimte onderworpen: degene die het gebruik heeft van die ruimte.

Ingevolge artikel 19, eerste lid, van de Verordening Watersysteemheffing wordt, de vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit een woonruimte worden afgevoerd, gesteld op drie vervuilingseenheden. De vervuilingswaarde van de stoffen die vanuit een door één persoon gebruikte woonruimte worden afgevoerd, bedraagt één vervuilingseenheid. Ingevolge het tweede lid is het eerste lid niet van toepassing op de voor recreatiedoeleinden bestemde woonruimten die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd.

Vaststaat dat de onroerende zaak door eiseres wordt gebruikt als recreatiewoning, en dat deze recreatiewoning niet gelegen is op een voor recreatie bestemd terrein. Op grond hiervan is artikel 19, eerste lid van de Verordening Watersysteemheffing van toepassing.

Verweerder heeft het aantal vervuilingseenheden voor belastingjaren 2011 en 2012 vastgesteld op drie omdat er op het hoofdadres van eiseres, de [b-straat 1] te [Q], op grond van de gemeentelijke basisadministratie sprake is van een meerpersoonshuishouden.

Eiseres heeft aangevoerd dat zij als enige gebruik maakt van de recreatiewoning, en daarom voor één vervuilingseenheid belast dient te worden. De overige personen die wonen op haar hoofdadres, waaronder haar zoon, maken geen gebruik van de recreatiewoning. Eiseres heeft ter zitting toegelicht dat zij in 2011 in [Q] woonde met haar zoon en één onderhuurder. Die kwamen nooit in de recreatiewoning in [P]. Haar zoon is misschien één keer op een zondag langsgekomen. Ze heeft juist een recreatiewoning in [P] genomen, omdat ze problemen had met haar zoon.

De rechtbank overweegt dat het in beginsel niet onredelijk is dat verweerder aan de hand van het aantal bewoners op het hoofdadres van eiseres, het aantal vervuilingseenheden voor de recreatiewoning heeft vastgesteld op drie. Een redelijke verdeling van de bewijslast brengt mee dat eiseres, die vermindering van het aantal vervuilingseenheden bepleit, aannemelijk maakt dat zij in de onderhavige jaren de enige gebruiker van de recreatie-woning was. De enkele verklaring van eiseres ter zitting is daarvoor onvoldoende. Nu eiseres verder op geen enkele wijze aannemelijk heeft gemaakt dat zij de enige gebruiker van de recreatiewoning was, is de rechtbank van oordeel dat verweerder op goede gronden het aantal vervuilingseenheden voor de recreatiewoning in 2011 en 2012 heeft vastgesteld op drie. Het beroep kan daarom niet slagen.”

In hoger beroep heeft belanghebbende de onder 2.3 opgenomen verklaringen ingebracht en gesteld dat de recreatiewoning door één persoon wordt gebruikt.

De heffingsambtenaar heeft ter zitting van het Hof verklaard dat aan de inschrijving van [A] op het adres van belanghebbende, nu die persoon klaarblijkelijk anders dan als huurder geen band heeft met belanghebbende, bij de beoordeling van de vraag of sprake is van een huishouden van meer dan één persoon voorbij kan worden gegaan. Het Hof volgt de heffingsambtenaar in dit standpunt. De heffingsambtenaar heeft voorts gesteld dat dit anders is ten aanzien van de inschrijving van de zoon van belanghebbende op het adres waarop ook belanghebbende is ingeschreven .

Met de rechtbank acht het Hof het niet onredelijk om aan de omstandigheid dat belanghebbende op haar (primaire) woonadres met tenminste nog één persoon staat ingeschreven, te weten haar zoon, het voor weerlegging vatbare vermoeden te ontlenen dat sprake is van een huishouden van beide personen en dat geen sprake is feitelijk gebruik van de recreatiewoning door één persoon. Dit vermoeden is vatbaar voor tegenbewijs. Daartoe heeft belanghebbende de onder 2.3 aangehaalde verklaring van haar zoon overgelegd.

Met deze verklaring is het vermoeden dat belanghebbende en haar zoon een huishouden vormen niet weerlegd en op grond van uitsluitend die verklaring is naar het oordeel van het Hof niet aannemelijk te achten dat de recreatiewoning feitelijk door één persoon wordt gebruikt.

Hieraan doet overigens niet af dat recreatiewoningen doorgaans minder intensief plegen te worden gebruikt dan een hoofdwoning. In het verleden heeft de wetgever op praktische gronden ervoor gekozen om aan het verschil tussen (gebruik van) een hoofdwoning en een recreatiewoning bij de forfaitaire bepaling van de vervuilingswaarde slechts gevolgen te verbinden – zoals (thans) blijkt uit artikel 122h, vijfde lid, Waterschaps-wet – ter zake van recreatiewoningen die zich bevinden op een voor verblijfsrecreatie bestemd terrein dat als zodanig wordt geëxploiteerd (verg. Kamerstukken II 1998/99, 26.367, nr. 3, blz. 11). Dat de recreatiewoning van belanghebbende een dergelijke recreatiewoning is, is gesteld noch aannemelijk geworden.

Slotsom

Het vorenoverwogene voert tot de slotsom dat de rechtbank het beroep terecht ongegrond heeft verklaard. Het Hof zal de uitspraak van de rechtbank dan ook bevestigen.